Boobytraps

Effectief ben ik straks ‘slechts’ 4 maanden werkloos geweest. En oh: Hoe frusterend is dat!
Gek genoeg niet het feit op zichzelf, maar meer de zoektocht naar een passende job.

Ik had het mooi uitgedacht: Ik zou mijn eigen bedrijf hebben en daarnaast een job voor zo’n 24 uren per week om tijdens de opstart de vaste lasten te kunnen betalen. Hoe anders was de werkelijkheid, die van geen interessante parttime job wilde weten. Die mijn 41 levensjaren een haast onoverkomelijk struikelblok maakte, die mijn diploma’s leek te ontkennen, die mijn loyaliteit vertaalde naar gebrek aan flexibiliteit!

Uiteindelijk is het dan gelukt: Een interessante job, mij op het lijf geschreven. Op een luttele 15 autominuten van huis. Met een jaarcontract, in Nederland vandaag de dag een unicum!
Dus ik ben blij, blij, blij!

Er is maar één downside: Mijn eigen bedrijf gaat voor een poosje in opslag, wachtend op betere tijden. Want die komen! En ik zie er reikhalzend naar uit!

Ik ben opnieuw afgewezen door een potentiële werkgever. Ditmaal omdat ik teveel heb geleerd en teveel ervaring heb. Verder vindt men mij ‘geweldig’. Elders in het bedrijf zou ik een aanwinst zijn. Maar daar zijn geen vacatures.

Een vriendin wordt na 6 weken de laan uitgestuurd wegens haar stotterprobleem. Dat de werkgever kende toen hij haar de job gaf. Verder vindt hij haar ‘geweldig’. Elders in het bedrijf zou ze een aanwinst zijn. Maar daar zijn geen vacatures.

Ondanks ons beider ‘geweldigheid’ zitten we beiden zonder werk.
Ik weet niet of ik het nog kan volgen allemaal. Worden we afgescheept met een pleister op de wonde? Of zijn werkgevers gewoon niet toe aan ‘geweldige’ werknemers zoals zij en ik?

De verzekeringsman heeft een hele berg fouten gemaakt met MIJN verzekering voor MIJN auto, die ik betaal van MIJN centen.
Toch belt hij daarover met P en niet met mij.

Eh… Beste verzekeringsmeneer: Misschien is het u ontgaan, maar de emancipatie is inmiddels wel zo’n beetje afgerond. Ik kan zulke zaken helemaal zelf afhandelen. Knap van mij hè!?

En voor ik het vergeet: Stort u mijn centjes even terug? Dan kan ik die gaan betalen aan een andere verzekeraar. Gewoon, voor de zekerheid.

OVERSTOCK. De voordeligste meubelen.

OVERSTOCK. De overspeligste meubelen.


Ik heb twee keer moeten kijken. En in de nano-seconde tussen de eerste en de tweede blik vroeg ik me af wat overspelige meubelen zouden zijn. Inderdaad, ik keek terug om het overspelige meubelstuk te ontdekken.

Die dirty kink in mijn hersenpan krijg ik er niet meer uit.

Ik pomp me vol fostimon.
De mannen rond mij weten niet wat ik doe waarom.
Huilen, lachen, grommen.

Ik pomp me helemaal vol fostimon.
De drievoudige dosis,
De spuit trekt zich overvol,
De ontvanger labiel als een tol.


Fostimon-poezie erover?
Spuit u zelf eens vol.

Elke reactie er over?
De ontvanger labiel als een tol.

Menopur gaat vandaag door het leven als Fostimon.

Dr. Wijs & Rustig heeft mijn eierstokken als eens aan de praat gekregen met Menopur. Sinds deze week proberen we dat kunstje te herhalen met Fostimon.

Deheer dokter mag dan wijs en rustig zijn, hij zet wel meteen in op 't grof geschut. Ik plof sinds dinsdag dubbelen dosissen Fostimon in mijn buik. Volgens de zaaddonor des huizes zie ik er nog niet vruchtbaarder uit. Mijn goesting in biefstuk is wél al dubbel en dik terug.

Fostimon: andere naam, zelfde bijwerkingen, uiteindelijk zelfde gelukkig einde?

je net op iTunes vol nostalgie Dr. G Love & Special Sauce aan het downloaden bent wanneer je lief roept "kijk, mijn elpee van Maywood!".

Maywood who? http://youtu.be/2twNf1-L85Y.

Dr. G Love & Special Sauce don't ring no bells? http://youtu.be/nhRnDqCJu8Q

Na de zoveelste eufemistische afwijzing voor een job, raak ik wat cynisch.
De standaardreactie luidt als volgt: Uw CV ziet er prima uit, uw presentatie heeft een zeer goede indruk gemaakt maar u past niet in het gedachte profiel / in het team.
Goed.
Vorige week dacht ik nog, dat er dan met mijn persoonlijkheid heel wat mis zou moeten zijn.
Maar neen, P bedacht, dat deze formulering een uiterst charmante wijze kon zijn om mij te vertellen dat ik te oud (dus te duur) ben. Hij was erg blij met zijn vondst.

Ik ben er nog niet uit of ik nou liever een naar of een oud en duur mens ben. Wat denkt u?

Is mijn werk veel meer leefbaar.

Dan is de buzz, het griezelde, geloop en geren er niet meer.
Dan komen we tot inhoudelijke gesprekken over ons werk.

Jammer dat ik om half zes naar huis moet.

...toegeven dat de nieuwe job van je leven heel erg hard tegenvalt en nog tijdens je proefperiode uit je nieuwe contract stappen?

Ik ben slechts een week verwijderd van een jobloos, centenloos, autoloos bestaan.

Goh, verleidelijk. Een week opzeg. Het allemaal achter laten: het genegeerd worden, niet gehoord worden, gekleineerd worden; dat allemaal achter me laten.

In mijn functie-omschrijving staan mooie worden rond het aansturen, opzetten en opvolgen van projecten. Opvolgen dat klopt, bevelen die uit een ondoordringbare mist van hiërarchieën en politiek naar beneden dwarrelen.

 Vandaag heb ik daar bovenop geleerd dat een goede BH niet bijdraagt aan geluk op de werkvloer. Integendeel, mijn nieuwe BH brengt niet enkel mijn boezem tot ongekende hoogten, de reacties laten vermoeden dat er nog wat omhoog kwam en ik gedegrageerd wordt tot "het meisje van mijn afdeling" die "paniekjes zaait" en "ze wel eens een mailtje zullen sturen".

Slechts een week opzeg, het is verleidelijk.

En dan?

Zolang er geen plan B is, ploeter ik voort.

Meer nog, morgen trek ik ten strijde, dit meisje trekt ten strijde!

Vreemd. Hoe je je een leven lang in quasi onmogelijke bochten wringt om toch maar iets voor iemand te zijn, om vervolgens te verlangen naar het niets voor niemand zijn.
Omdat het perfect zou reflecteren wat je al een hele tijd voelt.

En toen diende zich een serieuze gegadigde aan voor mijn huis.
U weet wel: Dat huis, dat al 3 jaar te koop staat en het vertikt van eigenaar te wisselen.
Ik zou dus in de wolken moeten zijn.
Ware het niet, dat een restschuld financieren zonder inkomen een beetje lastig is.
Overbieden doen kopers vast niet.

Ik hoop, dat het gaat regenen terwijl de zon schijnt. Dan grijp ik die pot met goud aan het einde van de regenboog.
Ik hoop, dat op de zolder van ons huis een schat verborgen ligt.
Ik hoop, dat we volgende week de hoofdprijs van de Staatsloterij winnen, of de Postcodeloterij.
Ik hoop, ik hoop…

Iemand een ander idee?

 The Emotional Impact-Tournament :
Wedstrijduitslagen

MS – Noalinne : 2-0
+
Medicatie – Noalinne : 4-0
=
Tussenstand : ziekte vs draagkracht : 6-0
+
Thuiswedstrijd : MS + Meds tegen Noa & partner : 0-6
=
Eindtotaal : 6-6

Ook gelijkspel kan als een mirakel voelen.

op het werk je favoriete single neuriëren:

the teaches of peaches, sex on the beaches!

Pure poëzie, die uit mijn iPod-oortjes schalde net toen ik ze op mijn bureau legde.

Mijn collega's zijn ruimdenkend, I hope.

Dit durf ik dus wel.

volgende zin uitspreken:

Dàt is een geweldige handtas, Meneer CEO!

Het wàs een geweldige handtas, afgestemd op zijn das en schoenen, een afbeelding van de skyline van Parijs. Ik durfde niet.

Komt de assistente binnen “bonjourrrrr, chèrrrrss collègues, j’ai très bien dormi. Vous aussi ?”.
“Neen, wij hebben de nacht doorgewerkt gezien het evenement van straks”.
“Allez, ich pekrrrijp da ni. De eele wek al stress stress stress. Je suis Zen, moi”.

OK. Zucht. Kunnen we dan nu over tot de orde van de dag ?

De assistente is naar huis. Eindexamen Nederlands - hier wordt niet mee gelachen – en ’t is ook niet omdat ze te lang studeerde (whoehaha) dat ze deze ochtend 40 min te laat was. De wagen ging niet vooruit. Gisteren kwam ze met de metro dus toen zal er een andere reden geweest zijn. En maandag ? Tja, dat uur van maandag... Stom eigenlijk , hoe een mens ’s ochtends een uur kan zoeken naar schoenen die ze eigenlijk al een maand moest ophalen bij de schoenmaker. Ik moet als vrouw begrijpen dat die 17 andere paar zwarte schoenen niet bij dié broek pasten.

Een andere broek aantrekken misschien en toch trachten op tijd te komen?

Hahaha, Noalinne toch ... wat een idee? Zotte doos.

De zotte doos zal nu nog een beetje verderwerken.

Een kort experiment heeft pijnlijk mijn gelijk getoond:
Als ik niet poets, poetst er niemand in huis.
Zeuren dat ’t niet schoon is, blijkt veel eenvoudiger.

Tja…

Jola staakt.

Na een half uur werd vast gelegd dat mijn vorige job de ideale job was.

Business intelligente.

Kwwetnietofikdatikookvind.


En dat ik best geen mensen aanstuur omdat ik me niet in het perspectief van anderen kan verplaatsen.

Auw, die deed pijn.


Dat belooft voor sessie 2 op dinsdag.

Een uur. Zolang dacht ik deze morgen een baan te hebben.
Bij terugbellen blijkt, dat zich een bekende heeft gemeld voor de zo begeerde functie. Ik word vriendelijk bedankt voor mijn belangstelling. Succes gewenst met de banenjacht. Wederom. Ja, dank u.
Er ontglipt me een stevige krachtterm na het verbreken van de verbinding.

P belooft chocolade en troost.

Noa: Die assistente, gaat die nog lang blijven? En zo nee, kan de functie ook op afstand worden uitgevoerd?
Terwijl ik wacht op je antwoord, zal ik mijn Frans alvast wat ontroesten…

Een voormiddag uit het leven van de assistente:

9h22 Boven toegekomen op het werk. Wat zijn 22 late minuten in een mensenleven ? Terug naar beneden. Bord en mes gaan halen. Boven. Broodje vergeten. Naar beneden. Broodje halen. Boven. Bedenken dat een paar kilo extra  de bikini wel beter vorm zou geven. Naar beneden. Confituur halen. Boven. Broodje smeren. Totale clean desk bewerkstelligen. Broodje happen. Bedenken dat light confituur ook niet veel zal uithalen. Pakje speculoos luidruchtig opsmikkelen. Alle telefoons laten rinkelen. Het is onbeleefd te praten met je mond vol en daarbij, de mensen bellen echt wel terug als het belangrijk genoeg is. (1)

10h19 klaar voor de dagtaak. Toch nog eerst een koffietje drinken. Pretwerk beginnen. Logo eraf knippen. Pf. Da’s niks. Alsof de mensen ons logo niet kennen. Aanhoren dat 200 menu’s mooier en sneller gesneden worden met de machine dan met de schaar. Jammer. Knippen is nochtans plezant en ik heb buiten mijn zovele talenten ook nog creatieve aanleg.

Het volgende uur leer ik nog dat ik :
- geen btw bonnetjes uit de boekhouding mag trekken om aan mijn man te geven voor belastingsaftrek.
- de catering met volgende zin niet om 2 verschillende menu’s vraag : Kunt u aub voorspeellen twee bufeeten heel anders omdat zij de uitnodiging dezlfde mens beid dag.
- dat “gejakte méévouw” geen naam van de beller is, dat deze perfecte Vlaming eigenlijk “geachte mevrouw” zei wegens al lichtjes opgejaagd door veelvuldig moeten terugbellen  (zie (1)) ik dus zonder zijn naam noch nummer die persoon dringend kan terugbellen voor mijn baas zoals beloofd. (Zie (1)).
- nog steeds razend enthousiast ben over mijn capaciteiten

Deze morgen wordt ik opgeschrikt uit dromenland door het starten van de nogal luidruchtige V8 van P’s bedrijfsauto.
Een blik naast mij leert, dat het P zelf is die vertrekt. Zonder afscheidszoen.

Jola stuurt een berichtje: Het is inderdaad veel fijner om wakker te worden van het geluid van je auto en zo te weten dat je weg bent dan dat je het zelf even komt zeggen.

Het sarcasme ontgaat hem niet. De schat meende mij lekker te moeten laten slapen.
Terwijl de auto onder ons slaapkamerraam geparkeerd stond.

Zijn mannen nou echt van Mars of denken ze gewoon niet zo goed na?
Zucht…

Grey's is afgelopen en niemand vertelt mij iets?

Niemand laat me even weten dat ik op mijn avondje alleen niet kan snotteren met grey's?

Tuurlijk, trailers. En on-screen aankondigingen rond de reclame.

DAAR KIJKT GEEN MENS NAAR.
IK SPOEL DOOR.

Bij de volgende seizoensfinale mag u me per sms verwittigen.

Porna-gewijs heb ik ontdekt dat playboybunnies me niets doen, humpende vrouwen met smalle wenkbrauwen en streepjes schaamhaar die hmmmmmmmm kreunen (meer krijg je niet gearticuleerd met een man in je mond): not my turn on.

The real thing dan? Humpende huisvrouwen die o-hmm-o-jah kreunen? Sorry, waarom zij meer gezegd krijgen met meer man in hun mond? Honey, huisvrouwen kunnen altijd meer dan playboybunnies. En toch, raar maar waar: huisvrouwen, not my turn on.

Voorlopig is "my turn on on tv" een gat in de markt.

Na een week kan ik onbewogen naar playboybunnies kijken die iets doen met bananen, volleyballen en oh ja, mannen. Ik denk alleen maar dat ze er beter uit zouden zien met natuurlijke wenkbrauwen. En schaamhaar.

Buurmeisje van 13 heeft een vriendje. Blijkbaar beleven ze een heftige romance, want P en ik troffen hen al meerdere malen ’s avonds laat aan in onze steeg in wat ik maar ‘compromitterende’ situaties zal noemen.
Wij hebben daar zo onze gedachten over, maar ach: Het is niet ons kind...

Deze middag hoor ik het gelukkige stel met stemverheffing een gesprek voeren. Er worden verwensingen uitgewisseld, zij begint hard te huilen. In de weerspiegeling van een ruit zie ik hem een niet mis te verstaan gebaar maken in haar richting.

Hij start zijn brommer en scheurt weg.
Zij rent naar binnen, in mama’s veilige armen.

Ik denk dat het vanavond rustig blijft in de steeg.

De emancipatie is (nog) niet doorgedrongen tot mijn stiefzoon, vrees ik.
Huishouden is vrouwenwerk, meldt hij mij net.
Goed. Weten we dat ook weer.

Met de stoom uit mijn oren bedenk ik mij, dat ik plots begrijp waarom zijn slaapkamer eruit ziet of er juist een bom ontplofte.

Uitwisseling van inzichten leidt hoe dan ook tot begrip. Communicatie is een mooi ding.

Ooit waren we collega’s.
In de jaren die achter ons liggen, was er sporadisch contact.
Ze was altijd actief: Paardrijden met haar eigen paarden, lesgeven, manager bij een bank.
Tot die fatale vrijdagmiddag. Het paard struikelde. Ze viel eraf. Het paard bovenop haar. Later zou ze zeggen, dat ze het gelijk wist. Het gevoel in haar lichaam was weg.
Ze raakte verlamd vanaf haar nek. Hield ons en de rest van de wereld via een blog op de hoogte van haar vooruitgang in het ziekenhuis.
Later, weer thuis, waren er diverse blogs, ze hield bij iedereen de moed erin.
Ik stikte van bewondering.

En op alweer een vrijdagmiddag bereikte mij het bericht, dat ze had opgegeven.
Op een prachtige lentedag in april heeft ze afscheid genomen. Alles zelf geregiseerd.
Bewust. Zo jong nog.
Opnieuw stik ik van bewondering.
En, zachtjes, in mijn tranen.

Ik zou de sloten in een onbewaakt ogenblik kunnen vervangen.
Ik zou in de morgen, net als ieder die naar kantoor gaat, een lunchpakketje kunnen maken.
Ik zou de hond permanent in de tuin kunnen laten.
Ik zou bestellingen bij de buren kunnen laten afleveren.
Ik zou mij op kunnen sluiten op zolder, of in P’s werkplaats.

Ik zou ook middelen kunnen zoeken om alle facetten van mijn leven te doen co-existeren.
Die laatste lijkt mij, in theorie, de eenvoudigste.

Ik ga eraan werken en zal mijn bevindingen t.z.t. meedelen.

Op de voicemail staat, in staccato, een boodschap van schoonpapa van 90, zonder groet. Een nieuwsbericht lijkt het:

Geen-kom-kom-mers-eten! Geen-to-maten-eten! In-Duits-land-al-dui-zen-den-slacht-offers. Ne-der-land-nog-veilig!! Oor-zaak-nog-on-be-kend.
*Verbinding wordt verbroken*

Schoonpapa is soms een beetje vreemd.

Vanaf morgen werk ik officieel in de sector van porna.
Het is te zeggen, in de reklaam voor het gedoe, gehomp, gekreun.

Ik ben niet eens een kenner, fan of amateur.
Morgen begin ik me in te werken.
Vandaag nog even onbezonnen GReys kijken...