Boobytraps

Het is ein-de-lijk zover: de klamboe komt uit de kast!
Eindelijk zoemende muggen die mijn nachtrust verstoren!
Oh so lovely!

Nieuwe fitflops sieren mijn dressing. Lila sandalen en tijgerprintbotjes moeten mijn benen weer in topvormbrengen.

Ballans na twee dagen fitfloppen: zero spierpijn, blauwe plekken op mijn dijen (mogelijk veroorzaakt door het zwangere waggelen eerder dan door fitflops) en een licht belast gevoel van mijn bovenbenen.

Benieuwd of het helpt. Ik heb nooit, echt en eerlijkwaar nooit een appelsienenhuid op mijn knieën gehad. Vandaag ben ik zo in shock elke keer dat ik mijn benen in een goed verlichte spiegel tegenkom, dat ik alles zou doen om mijn benen te redden van de permanente ondergang onder lange rokken en verhullende broeken.

Behalve sporten. Natuurlijk.

Deze mama heeft pillen gekregen tegen de kuitkramp, tegen de vermoeidheid, tegen de spierkramp, tegen de angst, tegen de slapeloosheid en tegen de neerslachtigheid.

Hoezo, zwangere vrouwen mogen geen medicatie nemen?

Nuja, het gaat om magnesium en kruiden.

De dokter raadt mij ook aan eens met " iemand " te gaan praten. Of dat minstens te overwegen. Ik sta altijd open voor een goed gesprek maar wat zou ik melden? "Hallo dokter, ik ben huilerig." Waarop de dokter/psycho mij enkele diepgaande vragen stelt zoals "Waarom dan?". "Wel, ziet u... ik ben zwanger." Einde gesprek. Of in het beste geval "weet ik veel waarom, omwille van alles en niks." Wat een opluchting. (not)

Zelf ben ik meer te vinden voor de verwenningstherapie. Naast een bezoekje aan de pillendraaier voor kruidige magnesium neem ik vanaf nu elke week een dagje vrij om mezelf te verwennen. Dat vooruitzicht fleurt me meer op dan aan een psycholoog vertellen dat ik zwanger ben!

Waarmee ik pre- of postnatale depressies niet wil minimaliseren. Wie er echt onder lijdt, fleurt niet op bij de idee aan een uurtje Congo lezen. Of oorbellen zoeken die passen bij je ogen, of brede pumps voor zwangerschapsvoeten. Dat lijken dan eerder opgaven dan verwennerijtjes.

Ik pleit voor meer zelfverwennerij voor vrouwen, ongeneerd en ongelimiteerd.

Because we are worth it!

Wil iedereen op kantoor nu eens stoppen met bezorgd naar mij kijken (zo met het hoofd een beetje schuin en een fronsje in het voorhoofd) en dan vragen hoe het met mij gaat?

Deze zwangerschap werkt op mij als een waarheidsserum. Dus iedereen krijgt naar waarheid te horen hoe het echt gaat met mij (moe, gedemotiveerd, huilerig en zo ga ik nog even door).

Het hoofdje buigt begrijpend een beter schuiner, het fronsje wordt een frons en ik wil alleen maar stoppen met praten.
Dus krijg je een ongemakkelijke stilte gevolgd door een begrijpend "maar meisje toch".

Wanneer we op dat punt komen, wil ik heel hard weg rennen wat mij niet meer lukt met 8 kilo buik en boezem. Dat is een dieptepunt in mijn zelfbeeld en in mijn werkimago. Het zorgvuldig opgebouwde professionele bitch-beeld ligt volledig aan diggelen.

Hoe krijg ik mezelf uit de negatieve spiraal van begrijpende fronsjes?
Stap 1: stoppen met antwoorden op de vraag hoe het gaat met mij. Voilà. Gewoon over iets anders beginnen, zoals de budgetten. Mijn goed voornemen voor vandaag, het gaat vooruit met de budgetten.

Op de achterkamer staat een rekje dat kreunt onder drogend wasgoed. Mijn lief heeft vandaag vier wassen gedraaid en netjes de verboden stofjes uit de droogkast gehouden: jeansjes van de dochter, zwangerschapsbroeken, delicate truitjes. Het wasrek zucht en kreunt.

Jij zou hem dankbaar zijn, niet? Een glaasje wijn brengen?

Deze zwangere vrouw vraagt alleen of de verboden stofjes als handwas gedraaid zijn, anders is de vorm er hè-le-maal uit.

Niet alleen het wasrek zucht en kreunt...

28 weken zwanger.

Gewicht: acht kilo extra.

Onderbroeken: van 38 naar 42 (in maten van de H&M :))
Boezem: van 75B naar 100C en knellend.
Benen: putjes gezakt van kont naar knieen.


Met nog twaalf weken te gaan, bezorgt mijn boezem mij het meeste kopzorgen. Er komen zeker nog vijf kilo's bij, gaan die allemaal in mijn beha zitten?

Ik snap echt niet meer hoe ik op vijf tv een seizoen van grey's kan volgen.

Mijn digibak staat op opnemen, alle uitzendigen.
Dat ging al eens fout waardoor ik ben beginnen betalen voor previews van grey's.
How low can you go...

Het seizoen was nog niet gedaan en nu zit ik in mijn opnames ineens weer in seizoen vijf. Time warp op mijn digibakske.

Hoe moeilijk kan het zijn om een ziekenhuisserie over knappe dokters te volgen meteen doos tissues op mijn schoot omdat ik nu eenmaal moet wenen van knappe dokters?

Zucht. Tluktmijni. Ksnapetni.

Vandaag was een rotdag.

Na twee weken rust ben ik terug aan het werk.

Ik ben emotioneel labieler dan voor mijn rustpauze. Mijn empathische collega's willen allemaal horen dat het weer goed gaat met mij en mijn buik. Ik kom in gesprekken niet verder dan "euh-hhmmmm" waarmee ik bedoel "het gaat goed hoor, ja hoor" maar "euh-hhmmm" klinkt alsof ik op instorten sta.

Een fijnbesnaarde collega wou weten of ik tijdens mijn vorige zwangerschap op dit punt (want ik moet nog meer dan tien weken) ook al zo -kuchje- groot was.

Een andere collega vond mij wat rood aangelopen, zaten mijn panty's wel goed?

En om het allemaal af te maken is mijn dochter huilend in bed gekropen terwijl ze riep "nee, mama, nee". Vrij vertaald staat dat voor "ik hoef geen kus en knuffel" waar ik aan toevoeg "van mijn mama die me vandaag in de steek liet door te gaan werken en 's avonds te moe te zijn om met me te spelen".


Wat doet een emotioneel labiele, uitgebluste, zwangere vrouw die zich dik, lelijk en afgewezen voelt?
Een doos biscuits openen en leeg eten, inderdaad.

En nu? Inderdaad, nu voel ik me nog slechter.

En morgen? Ik wil niet nog eens na zo'n rotdag op de sofa eindigen onder de kruimels...

Moet - dringend - interessantere - actie - vinden.

Mijn wereld heeft zich verkleind tot mijn dochter en mijn huishouden.
Dit kan niet gezond zijn.

Nota voor de lezer: ik ben 1q84 aan het lezen, van plan twilight te kijken, bel regelmatig met mijn ouders - OMG: hoe meer ik schrijf, hoe erger het wordt.

Moet - dringend -interessantere - actie - vinden!

Mijn wasmachine en ik, dat lukt nog. Maar met de droger gaat het, tja, moeizamer.

Als zwangere vrouw op rust -dat blijf ik er in wrijven: ik moet rusten! - heb ik tijd zat om het huishouden te bestieren.

Een mand vuile was uitsorteren: no problemo.
Hoopje na hoopje vergezeld van het juiste poedertje in de wasmachine: on it!
natte was uit een was-ton wringen, uitsorteren in droogrek of droogmachine en juist laten landen: beetje moeilijk in ons mini-washok.
En uiteindelijk ellende: om het kwartier de droger heropstarten omdat de sensor die aangeeft hoe het gesteld is met de was niet werkt: hel.

Hoe kan ik ooit tot rust komen als de droger mij om het kwartier vraagt naar het washok te waggelen en hem even te aaien alvorens opnieuw op te starten?

God, het leven op rust, ik weet niet hoe lang het mij nog lukt.
Snel afleiding, grey's anatomy kijken!

Wanneer mijn dochter de stofzuiger ziet, zet ze het gillend en huilend op een rennen.

Ze heeft mijn genen.

Rusten, is dat uw bibabonnement vernieuwen? Trage films van sophia copolla kijken? Yogalessen volgen? Middagdutjes doen na een lekker bad?

Volgens mij heb ik 'em door, dat rusten voor zwangere vrouwen!

Nu komt het er op aan de zorgen buiten te houden. Zal mijn tweede kndje even actief zijn als mijn dochter, ook al ontbeert hij nu al de nodige lichaamsbeweging? Even gelukkig zijn ook al is mama minder manisch in vergelijking met de eerste zwangerschap?

Snel, een boek! Afleiding!

Een rustig hoofd heb ik nog niet...

Honderdvijftig mails per dag verwerken tussen vijf uur vergaderen door in helverlichte maar onverluchte hokjes, hoedoejeda?
Op twee uur tijd een verjaardagscadeau, goed-rapport-cadeau EN paas-cadeau bedenken, ophalen, in elkaar knutselen en inpakken, hoedoejeda?
Acht uur werken, mijn dochter ophalen, voeden, wassen en opvoeden, de was doen en de keuken opruimen, mijn benen ontharen en tien uur slapen, allemaal binnen vierentwintig uur, hoedoejeda?

Alle bovenstaande zijn simpel: gewoon beginnen bij het eerste op de lijst en doen, gaan.

Maar nu: twee weken rust nemen en mezelf goed soigneren, hoedoejeda?

Bij mijn laatste controle bij de gyne vermeldde ik harde buiken, (genante) huilbuien en (nog genanter) stinkende urine. Op 26 weken zwangerschap is mijn lichaam wat voorbarig met het voorbereidend werk voor de bevalling bezig.
We hebben nog geen naam voor ons tweede kindje, een extra argument om de raad van de dokter op te volgen en rust te nemen.

Maar hoe? Ik zie vanuit mijn zetel de mand was, de mogelijke nieuwe indeling van de woonkamer, kasten vol babykleertjes om te sorteren en -oh!- mijn stepper! Deze keer geldt het niet, gewoon beginnen bij het eerste op de lijst.

Hoedoejeda?

mijn geweldige smartphone kan geen mail poppen on demand, hij wil ook de gps  niet instellen op de snelste route en hangt regelmatig.

Ik ben helemaal te vinden voor de authentieke back to life beweging, op zondagen en tijdens de daluren wil ik gerust een paar uur zonder dataverkeer met alleen echte contacten inlassen waar geen sms of facebook aan te pas komt.

Maar dat mijn smartphone die principes toepast, dat is mij een stap te ver. Hij wil alleen op donerdagochtend mail ophalen en kiest consequent de kortste ipv snelste route naar huis.

Dus lieve smartphone: pop some mail! Pls? 

Mijn gewicht gaat in stijgende lijn.

Logisch, ik ben zwanger.

De voorbije weken zit er een crescendo in mijn gewichtstoename. Stiekem hoop ik dat het vocht is maar de toename valt té toevallig samen met een crescendo in chocolade-consumptie. Jawhol, Liekos wordt niet langer ziek van chocolade, ik ben een achterstandje aan het inhalen. Zes chocolade-loze maanden ben ik op één week aan het compenseren met kilo's Neuhaus-paaseieren! Oh so lovely!

't Vreemde is dat die vraatzucht leidt tot shopzucht. Hoe meer chocolade ik eet (en hoe minder zelfs mijn zwangerschapsoutfits passen), hoe meer kleren ik moet kopen. Niet wil kopen, MOET kopen.

Helaas is mijn bankrekening geplunderd na een paar parkeerboetes (mijn Home Banking raadde me nochthans af deze te betalen: onderteken geen betalingen die u niet zelf heeft aangevraagd!) en door de aankoop van kilo's Neuhaus-paaseieren.

Zucht. Ik ben dik, blut en kledingloos.

't Leven is zwaar.

Misschien beurt een paaseitje me op.

Stel dat u zich morgen verveelt tijdens het werk / de afwas, een paar tips om u het hoofd over te breken:

Stel dat...

- ik een tattoo zou zetten, wat zou het worden en waar?

- ik een stalker zou zijn, wie zou ik stalken?

- (nog leuker) ik een stalker had, wie zou mij stalken?

Ik zoek duchtig verder naar meer stel-van-dattums want de motivatie op het werk is ver zoek. Niet alleen geraak ik niet meer onder mijn bureau gerold (zwangere buik zit in de weg), blijkt nu ook nog eens dat al mijn pogingen om dichter bij mijn pc-scherm te geraken en zo top werk af te leveren worden beloond met... een schouderklopje.

Daarmee kan ik weliswaar geen tattoo laten zetten maar het zet me wel aan me af te vragen wat ik dan wél op mijn schouder zou zetten.

Zes maand zwanger en ik krijg mijn buik niet meer onder mijn bureau gerold.

Genant.

De afstand tussen mijn neus en mijn pc-scherm groeit elke dag een milimeter. Het lukt me nooit om nog een kleine drie maanden te werken. Nog enkele milimeters en ik kan geen kleine lettertjes meer lezen.

Als bediende binnen de communicatie-afdeling van een multinational is dat een ramp. Ik heb de kleine lettertjes nodig om de volledige waarheid uit de doeken te doen. Zonder onze kleine lettertjes weet je nooit wat we exact met je aanvangen maar als ik dat te luid en duidelijk meegeef, wil er niemand ingaan op het aanbod omdat het niet te snappen is welke voorwaarden we precies zullen opleggen.

Mijn laatste project is er alvast eentje zonder kleine lettertjes. Alles zoals het hoort in body-copy, upfront in uw gezicht zonder enige adder onder het gras.

Het flopt.

Als ik mijn rugleuning volledig achteruit laat zakken, geraak ik dichter bij mijn scherm. Het volgende project zal er waarschijnlijk terug eentje met kleine lettertjes zijn.

Ik hoop dat ik niet vast kom te zitten onder mijn bureau.

Wanneer mijn Home Banking in GROTE RODE LETTERS IN EEN KADER meldt dat ik nooit betalingen mag ondertekenen die ik niet zelf heb aangevraagd, wil dit dan zeggen dat ik mijn boete (die ik niet zelf heb aangevraagd) niet mag ondertekenen?

Note to self: fake smiling maakt het leven niet beter. Massa's paaseitjes van neuhaus eten ook niet.

Relax the outside, smile and the suffering will soften.

't Klinkt zwaar. Het was de yoga-instructrice tijdens de zwangerschapsyoga over onze onmogelijke pose die, in alle eerlijkheid, goed meeviel. Bij het strechen en rekken en ademen lukt goed: smile and move on.

Op het werk probeerik het ook. Keep smiling. Smile away! Ahoy!

Maar ze zetten mij in de zak met centen, werkingsmiddelen die verdwijnen en nieuwe bazen met een aandachtspanne van maximaal 30 seconden (tenzij je moppen met dubbele moraal tapt, daar heeft hij een oneindige aandacht voor). Smile away? 't werkt niet. Na een uur lachen heb ik kaak-kramp maar het voelt nog steeds allemaal even pijnlijk.

En de volgende die op mijn gerichte en goed beargumenteerde kritiek antwoordt met "ach, mijn vrouw was ook zo toen ze zwanger was" gaat met meer dan een kaak-kramp naar huis.

Ik weet niet wat ik precies wil vertellen. Ik weet alleen dat ik zwanger ben, kwaad op mijn werk en dat beide niets met elkaar te maken hebben.

Valsspelers, het zijn vuile valsspelers bij VijfTV.

Ik ben zwanger en nogal emotioneel labiel. Grey's is mijn gepermiteerd uurtje bleiten op woensdag. De ene zieke en dode liefde na de andere maakt het antwoord op "liefste, vanwaar die traantjes" zo veel makkelijker: "al die mensen gaan do-o-ohoood" is beter dan "kweetookniwaromkzomoetwe-e-eee-nen".

Tot VijfTV ineens op woensdag grey's schrapt of verplaatst: niks grey's bij mijn opnames. Zomaar stoppen met uitzenden zouden ze niet doen dus ik gokte er op dat ze op een ander uur was uitgezonden en de opname verkeerd was. Dus heb ik een aflevering van grey's gekocht in de tv-theek: betaalde tranen maar ik had mijn uurtje bleiten nodig!

Vandaag zat ik klaar voor het vervolg. Maar die valsspelers van VijfTV zenden de aflevering uit die ik vorige week besteld heb!

Dus nu wil ik dubbel bleiten! Maar er gaat niemand dood op tv! Zwangere vrouw op het oorlogspad: ik wil bleiten!

Hopelijk wordt de nieuwe online shop famousbox niet gebruiksvriendelijker, dat gaat me geld kosten.

Op ipad kan je moeilijk zoeken dus voorlopig heb ik enkel door dat ze juwelen verkopen van wouters&hendrix en anne zelien.
Gelukkig tonen ze de oorspronkelijke prijs niet dus ik heb nog niet het gevoel dat ze superkoopjes aanbieden.

Maar moooooooooi spul... En kiala-delivery met terugstuuroptie, dat voelt zo spaarzaam want ik kan het nog altijd allemaal terugsturen.

Check famousbox.be.

Is de hype van het moment, de serie die je gezien moet hebben want "ze wordt zo-o-o goed". het volk zat er niet naast met The Voice wat zo saai werd dus ik volg het volk en ben voor de derde keer gestart met kijken.

Bij poging een ben ik tot aflevering twee geraakt tijdens het online shoppen naar lingerie.
Bij poging twee ben ik een ontelbaar keren in slaap gevallen.
Benieuwd hoever we vandaag geraken.


Hetzelfde is me overkomen met Congo, al-tig keer de eerste vijfenzeventig bladzijden gelezen maar de besteller bewoont mijn nachtkastje ondertussen al meer dan een jaar.

Het volk mag dan altijd gelijk hebben, soms is het slaapverwekkend.

Dieet, ik ga op zwangerschapsdieet. Tijdens het weekend hebben teveel spiegels mij verteld dat ik zwanger ben een een winkeljuffrouw, nochthans zelfs mama, dacht dat het voor binnenkort was (juli is misschien binnenkort in lichtjaren).

Dus dacht ik op dieet te gaan.
Maar ik ben zwanger.

Over naar plan B. Ik ga meer sporten.
Woehahahaha, ik ben vijf maanden zwanger, alsof ik ga bewegen.

Plan C? Ik heb me helemaal onder de bruinen zonder zon gesmeerd, bruin slankt vast meer af dan melkwit!

Mama is vergeten haar banksaldo te checken voor vertrek. Zuinig zijn of credit card trekken?

Alsof er zuinig shoppen een optie is, woehahahaha!


Mjn boodschappenlijstje:
1 witte bh die past
1 blauwe handtas
3neuhauss chocolaatjes
1 fes j'adore van dior

Outfitcrisis!

Fashionistamama vertrekt zo op weekend maar heeft geen stylish zomerse zwangerschapskledij!
Slobberjeansen en winterjurken in overvloed maar niets waarin ik niet tomaatrood uitsla in dit lente-weer. Ook geven mijn behaarde benen licht in het donker en mijn tenen zijn nog niet klaar voor publicatie.

Dus alle focus op "buik vooruit en in eendepas waggelen", dan valt de rest niet op!

Er zijn vierentwintig uren in een dag. Vandaag heb ik er negen op mijn werk door gebracht. Waarom herinner ik me dan maar een minuut? Die waarin iemand zei "ze luisteren toch nooit naar u, je zegt altijd dat je het er niet mee eens bent maar uiteindelijk luisteren ze toch nooit naar u."

Daar ga ik iets aan doen. Vanaf maandag.

Eerst een weekendje weg met vriendinnen. Die luisteren wel naar mij. Speciaal voor mij vertrekken we pas zaterdagochtend in de plaats van vrijdagavond omdat ik vorige keer een wrak was op vrijdagavond op het weekendje weg. Ik had geen quality hug gehad op vrijdagavond en dat hebben de vriendinnen gehoord. Ze pikken mij morgenvroeg op, de schatten.

En vanavond heb ik en uur geknuffeld met mijn dochter. Laat maar komen, het weekendje weg, goed gehoord?

Ik heb honger. Continue. De hele dag door heb ik honger.

Het is geen "goesting" want als ik boterhammen met een sneetje kaas bij heb, speel ik eerste een boke naar binnen. Gevolgd door een ice tea tegen het hongergevoel. En dan graag nog eens boterhammeke. Tegen lunchtijd zit ik zonder boterhammen. Maar omdat mijn collega's me de hele voormiddag al boterhammen hebben zien eten, durf ik geen broodje meer te halen. Dus haal ik fruit in de cafetaria, een banaan of een potje fruitsla met ananas en mango. En een soya-drinkje voor een gevuld gevoel. En rond drie uur stiekem het grootste stuk voedsel uit de snoepautomaat (momenteel zijn dat cent wafers wat trouwens een onnozele naam is, center wafels of cent wafel maar geen cent wafers). Ik let er op dat er geen kruimels op mijn decolté achterblijven wanneer ik weer naar mijn bureau loop want de cent wafers speel ik binnen op de terugweg van de automaat naar mijn bureaustoel.

Maar wie goed heeft opgelet, leest dat ik nog altijd geen lunch heb gegeten.

Dus heb ik honger.

Zo vreemd is dat toch niet, als je niet luncht?

Na een weekje vakantie kwam mijn dochter vandaag uitgerust op de creche.

Echt waar, dat zeiden ze vanavond. De vakantie had haar deugd gedaan.

Dus zelfs naar de creche gaan is in deze tijden stresserend en vraagt soms een time out. Of zouden wij, hard werkende ouders, onze stress van de voorbije weken elke dag mee genomen hebben naar huis en haar zo onze -werk gerelateerde- stress bezorgd hebben?

Ik vrees het laatste. Mijn dochter had vakantie nodig van mijn werk.

Queenmum.
De jeans die mij hoop gaf was, is van Queenmum. Geen luierkontje, skinny, mooie bleach.

Ik heb ze een maatje te strak gekocht. In het slechtste geval heb ik maar voor twee maanden en niet tot juli een mooi jeanskontje.

En na drie uur slobbert ze rond mijn kont. Hoe bestaat het? Comfie, lekker zittend, slobby skinny jeans voor de zwangere vrouw.

Wel, aan mijn enkels is de pasvorm nog goed. En ik leg mij erbij neer, ik moet goed eten voor twee, niet er goed uitzien voor twee.