Voor zij die mijn handleiding nog niet ten volle tot zich hebben genomen.

Als u me vanavond bij een herkansing alweer tevergeefs een uur liet zitten (goh ja, alweer een uur – sommige ezelfs stoten zich echt wel 2 maal aan dezelfde steen) :

do : kom met een geloofwaardig excuus af

don’t : vraag me in uw “oepsie"-sms niet tegelijkertijd om een karakteriële referentiebrief wanneer u bij het zusterbedrijf aan de slag wilt.

…geconstateerd dat ik nog 5 Euro te besteden heb en het nog lang geen betaaldag is.

…gesolliciteerd op één vaste en twee freelance jobs.

…vier meubelstukken uit mijn oude huis op internet te koop gezet.

…uitgehuild bij mijn lief.

…bedacht dat het altijd erger kan.

…niet kunnen bedenken wat dat dan zou zijn.

…gewenst dat alles anders was.

Graag had ik aangevuld met: ‘Mijzelf bij de oren gegrepen en met hernieuwd elan de zaken beschouwd. Alles komt goed.’

Die houdt u van me tegoed.

Hoop ik.

Leeg geschreven. Leeg gedacht. Leeg gepland.

Uitgebroed.

Na meer dan een jaar broeden op onontluikende eieren op menopur en aanverwanten, broed ik nu reeds acht maanden op mijn eigen nakomelingske en de voorbije maanden op de bijhorende uitzet.

Ondertussen broed ik duchtig maar zonder resultaat op sex appeal (moeder de vrouw is inventief genoeg om zonder man haar doelen te bereiken maar dat maakt de afwijzing voor de madonna in mij niet minder scherp).

Van maandag tot vrijdag broed ik intelligentie uit op het werk, dit laatste mét succes.

Uitgebroed.

Leeg geschreven, zo lijkt het wel.

Waar het vroeger ook vandaag kwam, het is er niet meer. Alle bespiegelingen die vroeger kwamen boven drijven werden vervangen door rookwolkjes, inhoudsloos en betekenisloos, pue hoofdvulling zonder enige betekenis noch gevoel.

Waar zijn ze dan? Droogde de bron op? Stal iemand mijn gedachtengang? Blokkeerde ik het pad van bron naar toetsenbord?

Er is alleen nog witte rook. Nietszeggende witte rook die voldoet om van ontbijt naar nachtelijke kopjes thee te raken. Tussen in zit... niets, toch niet in mijn hoofd.

Gelukkig doet het omhulsel redelijk goed dienst. Eten, verteren, ademenen, simpelweg in leven blijven lukt probleemloos. Drijvend op witte, lege rook.

Iedereen haat me, zucht Inneke. Een auto pletste haar nat. Haar kous scheurde. Een grof heerschap liet de deur zomaar op haar neus dichtsmakken en dan was de ochtendkrant er nog niet bij ook. De hele wereld is tegen haar.

De wereld is niet tegen mij. Ik lijk tegen de wereld te zijn. Ik doe weinig van wat ik wil doen, en indien zo wel, dan veel te traag. Mijn mond spreekt onzin en wartaal en verzwijgt iedere vorm van empathie. Ik deel emotieloos verleden, heden en toekomst en maak vreemde kronkels wanneer het te heet wordt onder mijn voeten. Hoe dieper iets me raakt, hoe oppervlakkiger de visie. Ik zie schittering in wat anderen gewoon ok vinden en het waarom ontgaat me totaal in wat anderen prachtig vinden. De ene wil ik een energetische schop onder het achterwerk geven, de andere wil ik onder de kalmerende valium steken. Het ene moment stik ik in het feit dat iedereen over me heen loopt ‘omdat ze toch altijd alles begrijpt’ – en even later vind ik het niet meer dan normaal met de nodige ‘omdat en omdat’.
Op de verjaardagskaarten lees ik berichten aan iemand die ik zou willen zijn, maar niet diegene die ik ben. Soms is het een opluchting dat een ander zich minder gekke vragen stelt dan ik doe, meer dan eens een oorzaak van eenzaamheid.
Het is moeilijk goed doen in mijn wereld op dit moment.

Het hing al langer in de lucht. Weet je nog hoe we absoluut die Millet-jas wilden, om vooral toch deftig op te vallen, jubelt Sophie. Oh ja, knik ik beamend, en voeg er in gedachten aan toe dat het was om vooral onzichtbaar te zijn in de menigte. Ja. Die dwarsliggerij zat er toen al in.

Het is niet haar bont en blauwe gezichtje dat me schokt. Het is de blik in haar ogen: Een mengeling van angst, ontzetting en radeloosheid.

Ze werd op school mishandeld door medescholieren. Ze wil niets weten van aangifte bij de politie, dat zou haar leven alleen maar moeilijker maken, al meldde ze het voorval wel aan de schooldirectie. En dat laatste vergt al zoveel moed. De daders zullen ‘passend’ worden gestraft.

Ik herinner mij de school als een fijne plek. Ik had er de grootste lol met vrienden en klasgenoten. Achteraf weet ik, dat die zorgeloosheid van daar nooit meer terugkomt en koester ik die tijd als een kostbare schat. En dat had ik haar óók zo graag gegund.

Mijn handen jeuken om de daders aan te pakken: Oog om oog, tand om tand.

Maar tantes dienen wijzer te zijn. Dus tante Jola verbijt haar woede en troost.

Ze is moedig de volgende dag weer naar school gegaan. Wil graag dat alles is zoals het was. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn, weet ze.

Damn...

“Dat is geen boon meer die jullie voor elkaar hebben” zegt Baas, “dat is een hele rank. En’t vreemde is, meestal is een hyperkinetisch gekwetter het resultaat, maar jullie werden steeds rustiger en rustiger.”.
“Tja...” grijns ik. (Wat zegt een mens daarop ?)
“Zijn het zijn strepen die het doen?”
“Ik vond hem net open en flexibel. Ik vind niet dat hij op zijn strepen staat.”
“Focus, Noa, focus. Ik bedoelde de strepen of zijn arm.”
“Ah. Hmm. Neen.”
“Zijn kepie?”
“Noops”
“Je beseft dat hij haast een copie is van jouw Albrecht?”
“Yep”
“Maar deze is ook wel lief”
“Ja, dat zeker”
“Veel anders ga je me er niet over vertellen?”
“Neen, baas”
“En toch ben ik ervan overtuigd dat het iets met dat uniform is dat vrouwen aantrekt. Jeugdherinneringen aan An Officer and a Gentleman of zoiets. Ik moet mezelf ook maar eens zo’n kostuum aanschaffen”.
“Euh ... ok baas”
“En noem mij niet altijd baas, of ik ga op mijn strepen staan”
“Oui, chef”

Er was eens een kleuter die cafébazin wou worden. Waar ze het haalde, weet ze vandaag niet meer maar de herinnering staat in haar geheugen gegrift: thuis aan de salontafel staand zag ze haar toekomst voor zich, in dezelfde houding leunt ze later wanneer ze groot is over haar toog en geniet van de gelukkige massa mensen aan de andere kant van haar toog.

Onder invloed van hormonale / puberale grootheidswaanzin werd het simpel café een club met drie verdiepen, van fuifzaal tot chill lounge - lang voor loungen een hippe trend werd voor mannen met gel in hun haar.

Ergens onderweg werd ik realistisch, praktisch, dagdagelijks. Verloren dromen? Neen, zo voelt het niet. Lees Noalinne en besef dat de dagdagelijkse realiteit vanzelfspreken nemen, het mooiste is dat we hebben.

We delen een glimlach, een half uur wachtzaal. Ook de diagnose loopt gelijk, al staat zij, gezien de hulpmiddelen die ze meedraagt, duidelijk al een stukje verder op dat pad.
Ze verbreekt de stilte.
Of ik zenuwachtigheid voel?
Neen, eigenlijk niet.
Of ik al veel verloren ben?
“Neen, ik kreeg het meeste gelukkig telkens terug. Tenzij mezelf, glimlach ik, die raakte ik onderweg ergens kwijt.”
“Natuurlijk”, zegt ze. “Zoek er ook niet naar. Durf de nieuwe te vinden. Mensen juichen als je zegt dat je je terug de oude voelt maar wij weten dat het nooit werkelijk zo is. Als je met permanent grof geschud geconfronteerd wordt neem je automatische afscheid van je oude leven en wie je bent. Vervolgens, of je sterft en dan is het gedaan, of je begint een nieuw leven. Er is teveel erkenning voor zij die het oude blijven nastreven. Zij krijgen de woorden van moed en dat terwijl het meer kracht en moed vergt om zich naar het nieuwe te wenden. Als je jouw ware ik blijft ontkennen zal dat warm windje erkenning heel koud aanvoelen wanneer het stil is.”

Of dit in mijn kraam past is natuurlijk andere koek.

Cocoonen heet dat dan. Met 3 snurkende mannen (waarvan 2 viervoeters) languit op de zetel liggen, gewapend met een meter magazines die al langer om aandacht smeekten.
Het venijn zat in het staartje. Laatste boekje, laatste pagina’s. Ene Hilde vertelt: “De medicijnen kosten me meer energie dan het ziek zijn. Drie dagen per week voel ik me ziek. Soms komt daar prednison bij. Hartstikke gek word ik ervan. Een paard houd het nog niet vol.”

Morgen zit ik bij De 3 Wijzen. Dan zullen zij me vertellen of teren op paardekracht nut had. En of! Ik ben beter dan hun meest positieve prognose deed vermoeden. Hout vasthouden. Ik vroeg een jaar en kreeg al 13 maanden. Hout vasthouden – bis. Dan moet ik hen vertellen of ik nog een jaartje voor hun geneeskrachtig gif kies of niet. Alsof het een vraag is. Blijkbaar wel anders organiseren ze er geen groot conclaaf voor.

Elke week vraagt de verpleging of het niet te zwaar is. Dan krijgen ze een automatische doch welgemeende respons van dankbaarheid dat het gif bestaat. Mijn ergernis om hun “hoe gaat het?” doet me dan weer voelen dat er ook nog andere antwoorden zijn. Dat zijn zorgen voor later of nooit.

Morgen zal er gelukkig slechts 1 antwoord zijn: Jajajajaja.

Ik ben net een oude dieseltruck: Opstarten kost dagelijks enige tijd en aandacht. Gebeurt dit niet, dan is het leed niet te overzien: Een dag van hoofdpijn, rugpijn en humeurigheid.

P weet dat. En toch was hij het deze morgen vergeten.

C’s stoornis maakt het noodzakelijk hem elke morgen te begeleiden van bed tot schoolbus. Maandag is gewoonlijk P’s dag om dit te volbrengen. (Ja heus, dat is het juiste woord!) Vandaag werd hij echter wakker met flinke rugpijn en besloot na enig nadenken, mij te vragen het over te nemen om zelf nog even in ons warme waterbed te kunnen liggen. Dit deed hij echter nog geen 5 minuten vóór C zijn bed uit moest. En dat gaat dus niet. Maar ik ging toch. Onderging het gemopper en gekwetter van C (wáárom wil een puber niet wakker worden, om daarna toch zó wakker te zijn dat je het liefst een pleister op zijn mond zou plakken?). Stuurde hem naar de douche, liet hem zijn medicijnen nemen, ontbijten, jas en schoenen aantrekken en bleef, nadat hij was vertrokken, volledig gesloopt achter op de bank.

Het wordt een moeizame dag.

P was opmerkelijk snel naar zijn werk. Oneerlijk. Hij had ’t kunnen weten.

Oh so pretty!

Irritant misschien but hey, I feel pretty!

7 maanden zwanger, de zwaarste maanden breken aan, de vraag "of het nog gaat" waait me dagelijks toe. It's all downhill from here?

Not for Liekos. De fun begint. Ik heb een enorme buik die stampt, drumt en rolt, zeker wanneer er tegen een stoel, deurpost, autostuur of bureau gebotst wordt. Met enorme pieken in activiteit wanneer de aanstormende vader in de buurt is. Jawel, mijn buik is helemaal uit zichzelf in staat zijn verwekker (officiële titel) 's nachts uit zijn slaap te houden.

En ach, wanneer er elke dag iemand zegt "je ziet er goed uit", deel ik die mening met plezier (ook al bedoelen ze "gezien uw toestand zie je er niet miserabel uit").

Oh so pretty!

Of toch gedeeltelijk. Ik behoor tot het ras dat het meestal net niet afmaakt, behalve op het werk waarna ik bijna neurotische controles uitvoer.
Thuis is dat anders. In de strijkmand zal er altijd net die ene zakdoek blijven liggen, in de keuken dat ene doosje, in de woonkamer die vorige krant. Akkoord dat steriele huizen iets onpersoonlijks hebben maar mijn huis vertoont niet zelden net iets teveel aan persoonlijkheid.

En zo nu ook op zolder, al zijn we trots op de resultaten. Moeders hulp deed de werken vooruitgaan. Grote zak (u weet wel, die maximaxi vuilzakken) naar haar, 2 naar zus, 7 naar het containerpark en 5 voor de kringloopwinkel als het etiket er nog aanhing. Neen mam, ik wil er niet bij stilstaan voor hoeveel we wegdoen. Nog minder wil ik erbij stilstaan hoeveel de gewichtsschommelingen me hebben gekost.

Een 5-deurse kast, goed volgestouwd met tijdloze zaken, is alles wat nog rest. Wat deze zomer niet past gaat onherroepelijk de deur uit. Albrecht wrijft in zijn handjes met deze win-win situatie en toont evenwel wat medelijden dat hij mij doorheen de herinnering van een maar 36 moet jagen. Morgen weegdag. Wie weet ...

En morgen ook dat laatste greintje moed verzamelen om de klus mooi af te maken. Om dan tussen de stapel ‘ik weet het niet’ en de stapel ‘schat, dat is niet van mij’ mezelf voor te houden dat ik voor 1 maart niets meer koop tenzij hoognodig. Yeah right. Ladies & Gentlemen, place your bets.