06-02-12

Emo-koe, keep on cryin'

Dankzij het hormonengeraas van mijn zwangerschap heb ik niet alleen ein-de-lijk een C-cup (jiehaa!), ook mijn huilbuien nemen enorme proporties aan. “Koffietje?” geeft al aanleiding tot het verbijten van traantjes. Het is quasi onmogelijk om de werkdag professioneel door te komen.

Mijn nieuwe strategie is toegeven. Niets verbijten, niets wegstoppen achter een stofje in mijn oog: gewoon gààn.

 

 

“Koffietje collega?”, dan zegt Liekos “Ohh, een theetje met suiker zou mij deugd doen.” Door eventjes over-the-top te gaan, als is het maar een fractie van een seconde, kan ik de rest van het werk weer aan.

 

 

Vandaag was ik op de koop toe mijn mascara vergeten aan te doen. Volgens mijn schoonbroer is dat mijn niet-helemaal-uitgeziekte-look (niet te verwarren met net-uit-bed-look met zorgvuldig doch spaarzaam aangebracht make-up, de niet-helemaal-uitgeziekte-look staat enkel goed in een ziekenhuisbed). Enfin, zonder mascara zie ik er uit alsof ik een koekje verdien, of vijf. Vandaag hebben dus een hele rij mensen deze zwangere vrouw uit compassie aangeboden om een koffietje te halen en ik heb gescoord: een theetje met suiker, een heldere bouillonsoep,  een laptoplader en het verplaatsen van een vergaderzaal naar mijn verdiep.

 

 

Toegegeven, die vergaderzaal vond ik er zelf over.

 

 

21:40 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwanger, hormonen, werk |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.