12-06-12

Maar ...

 

Ik weet hoe zich slecht voelen aanvoelt maar this is not it.
Ik weet hoe het zich goed voelen aanvoelt maar this is not it.
Ik weet hoe liefde voor moeders me het leven eenvoudig maakt, maar toch wil ik (alweer) ten strijde trekken en haar de kop afbijten
(punt van vooruitgang : het proces moet niet meer traag en pijnlijk voor haar zijn. Gewoon bijt, spuug, mond spoelen en verdergaan alsof er nooit iets anders was)
.
Ik weet hoe het voelde om onder het strenge vernietigende alziende oog niet te mogen huilen maar toch zou ik alles in de wagen, badkamer
(en vooral mezelf) kort en klein willen slaan om het vooral niet nu (‘nu’ is het altijd absoluut zeker te vermijden moment)
te doen.
Ik weet hoe het ooit was te moeten zwijgen maar de essentie, de boodschap
(en vooral ikzelf)
verdwijnen nu mijn lippen mogen bewegen.

Gelukkig is er geen ‘maar’ (denk ik) wanneer hij met slaapkop zijn zachte handen over mijn gezicht aait en ‘goedemorgen snuitje’ fluistert. 
 
Hij is optimist doch realist bij de cijfers van de dag en stelt een nieuwe start voor.
85 is haalbaar – 80 is ticketje hospitaal. Moet er nog gekozen worden ?
En aftellen.  Optellen heeft een oneindig iets dat met 0 begint. Werkt niet in dit geval.

En dus :

 

Dag 40 : 89,8 kg.
Verlies : *slaat de ogen neer
in de hoop dat de andere dat vooral zeker ook doet
*
Maar binnen 40 dagen ...

 

14:06 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, dieet |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.