07-09-11

Eindelijk!

 

Effectief ben ik straks ‘slechts’ 4 maanden werkloos geweest. En oh: Hoe frusterend is dat!
Gek genoeg niet het feit op zichzelf, maar meer de zoektocht naar een passende job.

Ik had het mooi uitgedacht: Ik zou mijn eigen bedrijf hebben en daarnaast een job voor zo’n 24 uren per week om tijdens de opstart de vaste lasten te kunnen betalen. Hoe anders was de werkelijkheid, die van geen interessante parttime job wilde weten. Die mijn 41 levensjaren een haast onoverkomelijk struikelblok maakte, die mijn diploma’s leek te ontkennen, die mijn loyaliteit vertaalde naar gebrek aan flexibiliteit!

Uiteindelijk is het dan gelukt: Een interessante job, mij op het lijf geschreven. Op een luttele 15 autominuten van huis. Met een jaarcontract, in Nederland vandaag de dag een unicum!
Dus ik ben blij, blij, blij!

Er is maar één downside: Mijn eigen bedrijf gaat voor een poosje in opslag, wachtend op betere tijden. Want die komen! En ik zie er reikhalzend naar uit!

 

14:12 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, leven |  Facebook | | Pin it! |

01-09-11

U bent geweldig...

 

Ik ben opnieuw afgewezen door een potentiële werkgever. Ditmaal omdat ik teveel heb geleerd en teveel ervaring heb. Verder vindt men mij ‘geweldig’. Elders in het bedrijf zou ik een aanwinst zijn. Maar daar zijn geen vacatures.

Een vriendin wordt na 6 weken de laan uitgestuurd wegens haar stotterprobleem. Dat de werkgever kende toen hij haar de job gaf. Verder vindt hij haar ‘geweldig’. Elders in het bedrijf zou ze een aanwinst zijn. Maar daar zijn geen vacatures.

Ondanks ons beider ‘geweldigheid’ zitten we beiden zonder werk.
Ik weet niet of ik het nog kan volgen allemaal. Worden we afgescheept met een pleister op de wonde? Of zijn werkgevers gewoon niet toe aan ‘geweldige’ werknemers zoals zij en ik?

 

12:23 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, teleurstelling |  Facebook | | Pin it! |

29-08-11

Verzekeringsman

 

De verzekeringsman heeft een hele berg fouten gemaakt met MIJN verzekering voor MIJN auto, die ik betaal van MIJN centen.
Toch belt hij daarover met P en niet met mij.

Eh… Beste verzekeringsmeneer: Misschien is het u ontgaan, maar de emancipatie is inmiddels wel zo’n beetje afgerond. Ik kan zulke zaken helemaal zelf afhandelen. Knap van mij hè!?

En voor ik het vergeet: Stort u mijn centjes even terug? Dan kan ik die gaan betalen aan een andere verzekeraar. Gewoon, voor de zekerheid.

 

15:43 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven |  Facebook | | Pin it! |

26-07-11

Afwijzing

 

Na de zoveelste eufemistische afwijzing voor een job, raak ik wat cynisch.
De standaardreactie luidt als volgt: Uw CV ziet er prima uit, uw presentatie heeft een zeer goede indruk gemaakt maar u past niet in het gedachte profiel / in het team.
Goed.
Vorige week dacht ik nog, dat er dan met mijn persoonlijkheid heel wat mis zou moeten zijn.
Maar neen, P bedacht, dat deze formulering een uiterst charmante wijze kon zijn om mij te vertellen dat ik te oud (dus te duur) ben. Hij was erg blij met zijn vondst.

Ik ben er nog niet uit of ik nou liever een naar of een oud en duur mens ben. Wat denkt u?

 

17:04 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, afwijzing |  Facebook | | Pin it! |

06-07-11

House for sale...

 

En toen diende zich een serieuze gegadigde aan voor mijn huis.
U weet wel: Dat huis, dat al 3 jaar te koop staat en het vertikt van eigenaar te wisselen.
Ik zou dus in de wolken moeten zijn.
Ware het niet, dat een restschuld financieren zonder inkomen een beetje lastig is.
Overbieden doen kopers vast niet.

Ik hoop, dat het gaat regenen terwijl de zon schijnt. Dan grijp ik die pot met goud aan het einde van de regenboog.
Ik hoop, dat op de zolder van ons huis een schat verborgen ligt.
Ik hoop, dat we volgende week de hoofdprijs van de Staatsloterij winnen, of de Postcodeloterij.
Ik hoop, ik hoop…

Iemand een ander idee?

 

12:35 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: huis te koop |  Facebook | | Pin it! |

21-06-11

Poetsen

 

Een kort experiment heeft pijnlijk mijn gelijk getoond:
Als ik niet poets, poetst er niemand in huis.
Zeuren dat ’t niet schoon is, blijkt veel eenvoudiger.

Tja…

Jola staakt.

 

12:19 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: huishouden, mannen |  Facebook | | Pin it! |

17-06-11

Jobhunting, the sequel of the sequel

 

Een uur. Zolang dacht ik deze morgen een baan te hebben.
Bij terugbellen blijkt, dat zich een bekende heeft gemeld voor de zo begeerde functie. Ik word vriendelijk bedankt voor mijn belangstelling. Succes gewenst met de banenjacht. Wederom. Ja, dank u.
Er ontglipt me een stevige krachtterm na het verbreken van de verbinding.

P belooft chocolade en troost.

Noa: Die assistente, gaat die nog lang blijven? En zo nee, kan de functie ook op afstand worden uitgevoerd?
Terwijl ik wacht op je antwoord, zal ik mijn Frans alvast wat ontroesten…

 

13:11 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, frustratie |  Facebook | | Pin it! |

16-06-11

Mars vs Venus??

 

Deze morgen wordt ik opgeschrikt uit dromenland door het starten van de nogal luidruchtige V8 van P’s bedrijfsauto.
Een blik naast mij leert, dat het P zelf is die vertrekt. Zonder afscheidszoen.

Jola stuurt een berichtje: Het is inderdaad veel fijner om wakker te worden van het geluid van je auto en zo te weten dat je weg bent dan dat je het zelf even komt zeggen.

Het sarcasme ontgaat hem niet. De schat meende mij lekker te moeten laten slapen.
Terwijl de auto onder ons slaapkamerraam geparkeerd stond.

Zijn mannen nou echt van Mars of denken ze gewoon niet zo goed na?
Zucht…

 

12:00 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mannen |  Facebook | | Pin it! |

08-06-11

Love?

Buurmeisje van 13 heeft een vriendje. Blijkbaar beleven ze een heftige romance, want P en ik troffen hen al meerdere malen ’s avonds laat aan in onze steeg in wat ik maar ‘compromitterende’ situaties zal noemen.
Wij hebben daar zo onze gedachten over, maar ach: Het is niet ons kind...

Deze middag hoor ik het gelukkige stel met stemverheffing een gesprek voeren. Er worden verwensingen uitgewisseld, zij begint hard te huilen. In de weerspiegeling van een ruit zie ik hem een niet mis te verstaan gebaar maken in haar richting.

Hij start zijn brommer en scheurt weg.
Zij rent naar binnen, in mama’s veilige armen.

Ik denk dat het vanavond rustig blijft in de steeg.

 

15:40 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, kinderen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

07-06-11

Leren...

 

De emancipatie is (nog) niet doorgedrongen tot mijn stiefzoon, vrees ik.
Huishouden is vrouwenwerk, meldt hij mij net.
Goed. Weten we dat ook weer.

Met de stoom uit mijn oren bedenk ik mij, dat ik plots begrijp waarom zijn slaapkamer eruit ziet of er juist een bom ontplofte.

Uitwisseling van inzichten leidt hoe dan ook tot begrip. Communicatie is een mooi ding.

 

16:38 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: emancipatie, kinderen |  Facebook | | Pin it! |

01-06-11

Anke

 

Ooit waren we collega’s.
In de jaren die achter ons liggen, was er sporadisch contact.
Ze was altijd actief: Paardrijden met haar eigen paarden, lesgeven, manager bij een bank.
Tot die fatale vrijdagmiddag. Het paard struikelde. Ze viel eraf. Het paard bovenop haar. Later zou ze zeggen, dat ze het gelijk wist. Het gevoel in haar lichaam was weg.
Ze raakte verlamd vanaf haar nek. Hield ons en de rest van de wereld via een blog op de hoogte van haar vooruitgang in het ziekenhuis.
Later, weer thuis, waren er diverse blogs, ze hield bij iedereen de moed erin.
Ik stikte van bewondering.

En op alweer een vrijdagmiddag bereikte mij het bericht, dat ze had opgegeven.
Op een prachtige lentedag in april heeft ze afscheid genomen. Alles zelf geregiseerd.
Bewust. Zo jong nog.
Opnieuw stik ik van bewondering.
En, zachtjes, in mijn tranen.

 

12:46 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, dood |  Facebook | | Pin it! |

Beste Liekos

Ik zou de sloten in een onbewaakt ogenblik kunnen vervangen.
Ik zou in de morgen, net als ieder die naar kantoor gaat, een lunchpakketje kunnen maken.
Ik zou de hond permanent in de tuin kunnen laten.
Ik zou bestellingen bij de buren kunnen laten afleveren.
Ik zou mij op kunnen sluiten op zolder, of in P’s werkplaats.

Ik zou ook middelen kunnen zoeken om alle facetten van mijn leven te doen co-existeren.
Die laatste lijkt mij, in theorie, de eenvoudigste.

Ik ga eraan werken en zal mijn bevindingen t.z.t. meedelen.

11:48 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, thuis |  Facebook | | Pin it! |

Beetje vreemd

Op de voicemail staat, in staccato, een boodschap van schoonpapa van 90, zonder groet. Een nieuwsbericht lijkt het:

Geen-kom-kom-mers-eten! Geen-to-maten-eten! In-Duits-land-al-dui-zen-den-slacht-offers. Ne-der-land-nog-veilig!! Oor-zaak-nog-on-be-kend.
*Verbinding wordt verbroken*

Schoonpapa is soms een beetje vreemd.

11:39 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie |  Facebook | | Pin it! |

26-05-11

Dagje beginnend thuisondernemerschap:

 

8.30 uur
Huis leeg. Hond uitlaten. Ontbijtje, krantje.

9.00 uur
Gauw boven stofzuigen. Toch de badkamer maar poetsen.

10.30 uur
Aan het werk. Eindelijk! Mail. Laatste stukje voor mijn website schrijven. Baan zoeken voor een basisinkomen (dat krijg je, met twee hypotheken), twee sollicitatiebrieven mailen. Visitekaartjes bestellen. Dorst. Koffie. Bestelling afmaken. Kwam nou vandaag de nieuwe printer? Dacht ’t wel. Even kijken. Ja. Niet weggaan dus.  Stiekem rondneuzen op wat leuke fora. Snel weer aan het werk.

13.15 uur
Eten. Oh ja! Die pizza die telkens uit de vriezer valt maar eens opmaken. Oven voorverwarmen. Verder werken, mailing maken voor potentiële klanten, mailinglijst maken.

14.00 uur
Oh ja! Pizza! Pizza in de oven. Kookwekker zetten.

14.15 uur
Rare geur in huis... Pizza aangebrand! Ik heb een heteluchtoven. Er had 5 minuten van de baktijd af gemoeten. Waarom vergeet ik dat altijd? Onverbrande pizzastukjes opeten. Hond uitlaten.

15.30 uur
Net thuis van hond uitlaten. C komt thuis. Hel breekt los. As usual.

16.00 uur
C verdwijnt naar zijn kamer. Ik slaak een zucht van opluchting. Werk nog even verder aan administratie, mail opgelucht het laatste stukje website. Oh nee... Er moet nóg een onderwerp bij. Die is voor de Todo-list of toch maar een stukje schrijven vast? Ja. Laat ik dat vast doen!

17.30 uur
P komt thuis. Ik sluit laptop en daarmee mijn virtuele kantoor. Het is chaos troef.
Maar wat ís het heerlijk om zelf de baas te zijn.
Nu nog geld verdienen!

 

14:30 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thuiswerken |  Facebook | | Pin it! |

06-05-11

En van oud gesproken:

Gisteravond vroeg de vriend van een vriendin mij, hoeveel ouder ik nu precies was dan hij.

Ik ben 5 jaar jonger.

Ik weet niet of hij dat ooit nog kan goedmaken…

 

 

11:42 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, ouder worden |  Facebook | | Pin it! |

05-05-11

Eerste stapjes

Sinds gisteren is het officieel: Mijn eigen bedrijf is geboren!
Natuurlijk staat het nog in de kinderschoenen. Of beter: Het hééft nog geen schoenen.
Eerst leren lopen!
Over de hobbelige velden van logo’s, websites, netwerken en visitekaartjes. En niet te vergeten de acquisitie, administratie en andere verplichte ongemakken.

Soms schiet het heel even door mijn hoofd: Wat nu als de klanten wegblijven? Waarom zou iemand mij willen inhuren?
Dit bedrijf is een langgekoesterde wens, maar desalniettemin ingegeven door sollicitatiewanhoop. Ik ben te oud en te duur voor de huidige arbeidsmarkt. Dat trekt wel bij, zegt men. Maar daar kan ik, met mijn twee hypotheken, niet op wachten…

Tot ik wakker word. En mezelf moet toespreken: Beste, lieve, slimme Jola. Het gaat goedkomen. Je werkt er hard aan, je weet wat je kunt, wat je wilt. En je weet dat je het weet. Kom op, niet nú al opgeven!

Ben ik ineens mijn eerste klant. Zo moet het dus…

 

15:31 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk |  Facebook | | Pin it! |

03-05-11

Oud??

Nee Liekos! Je bent niet oud. Al is het alleen maar omdat ik dan hoogbejaard zou zijn. En dat weiger ik.
Er zijn middelen genoeg om de zwaartekracht op zijn nummer te zetten. Winkels vol. In speciale broekjes en behaatjes verstoppen we het verval. Rimpels negeren we, grijze haren verdwijnen onder de handen van onze kapper (naarmate we ouder worden, steeds meer onze beste vriend) als sneeuw voor de zon.
We liegen onszelf voor dat 40 het nieuwe 30 is. En laatst las ik al, dat 50 het nieuwe 40 is. Dus wat doen we moeilijk? Onze jeugd moet nog beginnen…

Dus kom op: Zaterdag ga jij in hotpants en piepklein topje je verjaardag vieren. Kan makkelijk als je zestien wordt. En anders voor mij en al die andere dames van boven de 40!

Nog vele jaren, lieve Liekos!

12:16 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leeftijd |  Facebook | | Pin it! |

02-05-11

Nog eens iets nieuws!

Over precies 14 dagen heb ik officieel geen job meer.
Zelf om gevraagd, wegens wangedrag werkgever. De rechter was het volledig met me eens. Ik verlaat het bedrijf dus met een welgevulde bankrekening en opgeheven hoofd. Maar toch…
Ik ben er ‘groot geworden’. Heb geleerd over mezelf en de rest van de wereld. Interessant. Pijnlijk. God, wat ben ik naïef soms! (Niet dat u, als trouwe lezer, dat nog niet wist.)

Dit einde opent wel deuren die ik niet durfde openen: Ik spring ver en diep in een onbekend avontuur. Mijn eigen bedrijf gaat binnenkort ‘de lucht in’.
Jola gaat onafhankelijk!
J

Ik ga coachen bij sollicitaties, loopbaantwijfels, reïntegratie enzovoort. Doen waar ik goed in ben, waar mijn hart ligt.
Dus Liekos: Mocht jouw coach je niet begrijpen, bel maar even. Ik ga ook online…

 

 

15:11 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

04-04-11

Ongeveer als Angelina

De schoonheidsspecialiste had ijverig haar werk gedaan. Zoals gebruikelijk sta ik bepaald niet mooier buiten dan ik binnenging. Gelukkig duurt dit altijd maar kort. Behalve ditmaal: Het gerstekorreltje in mijn linkermondhoek besloot te blijven zitten. Meer nog: Mijn onderlip besloot na de behandeling op te zwellen tot Angelina Jolie-proporties.
Had best leuk kunnen zijn. Ware het niet, dat slechts de helft meedeed en mijn mondhoek stilletjes naar onder zakte. Alsof ik juist een afschuwelijke toeval had gehad. Of, in het beste geval, een mislukte siliconen-inspuiting.

Ik beschouwde mijzelf als niet al te ijdel. Ik zal dit beeld moeten bijstellen: Elk mogelijk moment bekeek ik mijn gedrochtelijke lip in de spiegel. Niet bevorderlijk voor het positieve zelfbeeld, kan ik u melden.

De bevrijding kwam even onverwachts als pijnlijk: Tijdens het uitwisselen van zoete woordjes tussen P en mij, keek eerstgenoemde mij plots geschrokken aan. Merkte hij de zwelling nu pas op?? Onmogelijk… Ik had hem er al 3 dagen mee lastiggevallen. Tot vervelens toe had hij mij moeten zeggen dat ik zelfs nú nog aantrekkelijk voor hem was. Dat kon het niet zijn.
Neen: In mijn mondhoek deed zich een soort vulkanische uitbarsting voor. Ik zal u niet lastigvallen met de onsmakelijke details. Laat ik mij beperken tot dit: Pas uren later leidde de uitwisseling van liefdesverklaringen tot de zo gewenste, maar oh zo voorzichtige, zoen. In het donker.

Hoe zou Angelina dat doen?

 

12:25 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, uiterlijk |  Facebook | | Pin it! |

03-03-11

Aha-erlebnis!

P: Je drama-therapeut zegt dat het zo goed gaat in de therapie! Fijn! Maar we vinden het wel een beetje gek dat we er thuis niets van merken, ook de school zegt dat je nog steeds hetzelfde bent.
C: Huh?
P: Ik bedoel, je hebt toch leerdoelen afgesproken met de therapeut?
C: Ja! Ik moet de anderen ook een kans geven om te praten en niet alle aandacht naar me toe trekken en ook respect voor ze hebben. Doe ik dat niet goed dan?
P: Juist wel! Maar alleen in therapie… Daarbuiten niet…
C: Dat snap ik niet? Ik moet dat toch daar zo doen?
P: Ja, maar het is niet voor niets ‘therapie’. Het is de bedoeling dat je de dingen die je leert overal toepast.
C: Echt waar?
P: Ja! Echt waar!
C: Nou, dat wist ik niet hoor… Goh…

11:38 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | Pin it! |

17-02-11

Eigen schuld.

Gisteren teveel wijn. Te laat naar bed.
Vanmorgen te vroeg moeten opstaan.

Staat gelijk aan:

Vandaag hoofdpijn. Pishumeur.

Is ongelijk aan:

In staat aanval baas te pareren.

Resultaten voor vandaag al rond de middag bekend.
Doe net of resterende dag niet bestaat.

Tranen met tuiten.
Hoofd onder het kussen.

Waarom is er geen chocolade in huis als dat nodig is?

 

12:15 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven |  Facebook | | Pin it! |

19-01-11

Fijn!

Euforie. Voornamelijk euforie: Wakker worden zonder pijn. Voor het eerst in maanden. Ik was al haast vergeten hoe het was.
De chirurg naast mijn bed praat maar ik heb geen idee wat hij zegt. Hij kijkt net zo blij als ik. Operatie geslaagd, neem ik aan. Ik val terug in mijn narcosewaas.
Op zaal wacht P. Blij met het goede verloop. Ondanks de misselijkheid blijft de euforie.
Na één nacht mag ik al naar huis. Ik loop! Wankel. Maar toch!

Het is een ongemakkelijk proces: ‘Beter’ zijn nog relatief. Ik loop, zit, lig. Doe oefeningen. Tillen, bukken, draaien zijn taboe. P droogt mijn voeten af, helpt bij het aankleden, verschoont de pleister. Ik wil alles, maar mag nog bijna niets.

Ik tel af. Anderhalve week voorbij sinds de operatie. Nog vier en een half te gaan. Dan mag ik weer.
De euforie blijft. Ik kan weer denken aan andere dingen dan pijn. En dat is fijn!

13:12 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ziek, operatie |  Facebook | | Pin it! |

15-12-10

Goed vs slecht nieuws

Het goede nieuws is, dat ik eindelijk weet wat ik mankeer.
Het slechte nieuws is, dat het een dubbele hernia is.
Die men (goed nieuws?) operatief kan bestrijden; pijnloos voortbestaan gegarandeerd.
Helaas is er (slecht nieuws) een lange wachtlijst voor dergelijke operaties.

In mijn poging te bedenken of ik blij of verdrietig ben blijf ik steken. Vooral omdat denken best moeilijk is als er 8 stuks Tramadol per dag in je lijf verdwijnen.
Het goede nieuws daarvan is, dat het leven een stuk leuker is op de wolkjes die dat medicijn produceert in je hoofd.

P noemt me een vat vol tegenstrijdigheden. Ik vermoed dat chemisch afval dichterbij de waarheid ligt.

However: Wat dit mij leert?
Voornamelijk hoe ik liggend op de bank de laptop kan bedienen.
Best nuttig.

11:02 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziek |  Facebook | | Pin it! |

17-11-10

De jeugd van tegenwoordig...

De zelfbewuste jongeman trok mijn aandacht in de kantine van het opleidingsinstituut voor schoonheidsspecialisten. Tussen alle meiden was dat al niet zo moeilijk, maar hij was zó overduidelijk aanwezig, spreidde zijn homoseksualiteit tentoon met een jaloersmakende zelfverzekerdheid. De dames waren duidelijk dól op hem. Hij voerde het hoogste woord, maakte zich in de tussentijd geroutineerd op en spuide zijn mening over diverse modetrends en tv-programma’s in één moeite door.
Zijn moeder, die dag zijn model voor diverse examenonderdelen, zat er glimlachend bij. En ik, ik amuseerde me fantastisch. Wilde dat ik de helft van zijn zelfvertrouwen bezat. Wát een persoonlijkheid. Heerlijk!
Vlak vóór ik moest vertrekken, hoorde ik hem aan zijn moeder vragen wat er die avond gegeten zou worden.

‘Maar mam! Dat lust ik toch helemaal niet!’
Mokkend draaide hij zich van haar weg.

Er viel een diepe stilte. Zomaar ineens viel hij van zijn voetstuk. Gewoon weer een kind van 17.

Ik durfde pas te glimlachen toen ik buiten was.

11:59 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen |  Facebook | | Pin it! |

12-11-10

Waar

Ik denk weleens aan de waarzegster, die alleen mijn foto zag en zei dat ik het zo moeilijk had (toen, een half jaar geleden). Ze zei dat het nog erger zou worden, dat ik diep en nog dieper moest gaan. Ik wuifde het lachend weg: Hoe kon het nog erger?

Maar ze had gelijk. Het kon. Het gebeurde. En daar zit ik dan.
Job weg. Nog niet echt, maar terugkeren kan en mag ik daar niet.
Lijf laat me in de steek: Gedrogeerd met pijnstillers kwakkel ik de dagen door. 13 december mag ik door de scanner, op jacht naar de boosdoener. Ik ben bang dat er niets wordt gevonden.

P is mijn reddingsboei. Altijd waar hij zijn moet. Geen verwijten, enkel troost.

En, oh ja, die waarzegster. Die zei dat het wel weer helemaal goed komt met me. Ze heeft alleen niet gezegd wanneer. Dát wist ze dan weer niet.

 

12:19 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: burnout |  Facebook | | Pin it! |

25-10-10

Photo-shop: The real thing

Mijn spiegelbeeld bevalt me lang niet altijd, zelfs niet wanneer ik gekleed ben. De vrouw tegenover mij doet me met regelmaat verlangen naar photoshop in real life: Buikje weg, billen strak… U kent het wel.  Of niet. Dan bent u één der gelukkigen! Maar dan hoeft u ook niet verder te lezen. Tenzij om eens smakelijk te lachen. Of u te verbazen. Ik benijd u.

Mijn oma droeg zogenaamde ‘step-inns’: een soort ongemakkelijk corset wat al haar weelderigheid samenkneep tot een alleszins acceptabele verschijning. Onder de kleding, wel te verstaan, want het huidkleurige geval kon met zekerheid het daglicht niet verdragen. Noch had oma dat kunnen verdragen. Wat ze toch al lastig vond. In alle onzichtbaarheid zuchtte ze onder de druk van het martelwerktuig dat ze droeg. Of zuchten… Dat ging amper!
Aldus nam kleine Jola zich voor, zich nooit en te nimmer te dwingen tot het dragen van iets dergelijks.
Tot vorige week dat leuke, strakke, zwarte jurkje het buikje niet meer wenste te verhullen. En een vriendin me zei, eens te gaan kijken voor corrigerend ondergoed (oh my… het woord alleen al!!!). Zij had er wonderbaarlijke ervaringen mee.
Gezien de ervaringen van mijn oma vroeg ik me angstig af wat ik aan zou treffen.

Wel. Goed nieuws, dames: Beeldschoon en met een strak figuurtje stond ik naast mijn lief in het café, gewoon in staat om te ademen. Er viel hem niets speciaals op. Enkel bij het slapengaan informeerde hij verheugd, waar dat sexy, zwart broekje plots vandaan was gekomen.
Ik heb gezegd dat een man niet alles hoeft te weten. ;-)

 

 

14:59 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, lichaam |  Facebook | | Pin it! |

08-10-10

Mens

Meestal brengt schrijven wel wat orde in de chaos in mijn hoofd. De laatste tijd wil het niet meer zo lukken daarmee. Er is teveel.
2010 zou mijn (ons) jaar worden. Alles zou goedkomen en we leefden nog lang en gelukkig. Zoiets. Het ging anders.
We verloren P’s moeder aan de ouderdom. De economische crisis hakte hard in ons leven; P was maandenlang zo goed als zonder werk. Ikzelf struikelde in een burnout. We bleven lachen, al was ’t niet van harte. En het jaar is nog niet ten einde. Er komt nog meer.

Vorige week berichtte mijn peettante, dat ze lijdt aan borstkanker in gevorderd stadium. Goddank nog te genezen, maar niet zonder amputatie- en chemo-ellende. Ze is sterk, maar oh zo kwetsbaar in haar kracht. Zelf verheugt ze zich nu al op het teruggroeien van een nieuwe, dan toch zeker krullende haardos. Lijken we nóg meer op elkaar. Maar voor het zover is, strekt zich nog een lange, koude winter uit.

De winter waarin ik mijn job zal verliezen. De messen zijn geslepen: Ik ben ziek, dus zwak en mag niet meer meedoen. Alles wat mijn advocaat nog kan doen, is vechten voor een zo hoog mogelijke schadevergoeding. Niet dat die de pijn van de afwijzing van 13 jaar toewijding zal verzachten.
Ik luister naar mijn tante en bedenk, dat ’t maar geld is. Als zij het gevecht met kanker aandurft, dan durf ik dit toch zeker wel? Het bereiken van de bodem heeft een voordeel: Er is maar één weg terug. En die leidt omhoog.
Er liggen plannen voor een eigen bedrijf. Al jaren. En nu is het moment om ze te realiseren. P, zelf ondernemer, staat vierkant achter me. Ik doe het gewoon!

Elk einde markeert een nieuw begin. Het is bijzonder, hoe wij mensen steeds weer de kracht vinden om opnieuw te beginnen, door te gaan, wéér het gevecht aan te gaan. We doen het allemaal. Opnieuw en opnieuw. We lijken wel gek!
Of nee, niet gek. Gewoon mens.

 

14:49 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven |  Facebook | | Pin it! |

22-09-10

Zo dan?

Goed. Was was ’t ook weer? We zouden positief denken. Hmmmm…
Zou ik mijn banksaldo positief kunnen denken?

 

 

15:25 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, overspannen |  Facebook | | Pin it! |

20-09-10

Vallen...

Vandaag is de grote hoekbank mijn domein. Laptop op schoot, grote cappuccino onder handbereik; gekleed in jeans en wijdvallend hemd. Zo ontzettend niet Jola!
Maar vandaag is mijn depressie-dag. Alleen vandaag. Morgen moet ik weer met rechte rug de wereld in.

Vannacht beschreef ik het plafond van de slaapkamer in gedachten met al mijn zorgen. Het paste niet:
 Dat huis, wat maar niet verkocht wil worden; nu al 25 maanden lang.
Mijn job, die spoedig niet langer mijn job zal zijn, omdat er een nieuwe baas is die Jola ongewenst lijkt te hebben verklaard. En vooruitlopend daarop gestopt is met het betalen van mijn loon.
Ziet u de optelsom?

Er zijn twee makelaars die zich bezighouden met het huis.
Er is een advocaat die mijn belangen behartigt bij mijn werkgever.
Er is P, die met al zijn liefde de moed erin houdt.
En er is Jola, die de moed verliest, hervindt en weer verliest.

Maar straks, als alles is verdwenen en alleen ikzelf en P nog over zijn, straks ligt het volgende deel van het leven als een onbeschreven vel vóór me. Ontdaan van alle ballast zal ik de moed gaan vinden om van onderaf te herbeginnen. Dat kan ik. Ik deed het al vaker.

Maar niet vandaag. Vandaag mag ik één dag lang zwelgen in zelfmedelijden. De lucht kleurt bijpassend donker en de volgende grote cappuccino lonkt al.

 

 

11:32 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

08-09-10

Exit Frits

Inmiddels namen hond en wij alweer afscheid van Frits. Zijn vrouw was stukken minder enthousiast dan hij en uiteindelijk won zij.

Nu heeft Frits geen hond meer. Hond en wij geen Frits.

 

Zoeken we dus weer een oppas voor de liefste hond van Nederland. Iemand vrije tijd over? J

 

 

13:38 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: hond |  Facebook | | Pin it! |