22-05-09

onverwacht

Ik praatte een tijdje geleden met een vriend, die enkele jaren geleden zijn moeder verloor in een auto-ongeval.

Ik vroeg hem hoe hij zich daarbij had gevoeld en verwachtte een antwoord te krijgen in de trend van ‘ik voelde me rot en leeg’, maar ach, wie was ik om dat te denken?

 

Dit was (verteld in mijn eigen woorden) wat hij zei :

-  “Weet je dat je zo ongeveer de eerste bent die met daadwerkelijk deze vraag stelt? En weet je dat je zo ongeveer de eerste bent waar ik dit aan vertel? “

 

Ik begon me al halvelings ongemakkelijk te voelen. Je kent het wel, het gevoel dat je een vraag op het verkeerde ogenblik stelt.

 

- “Dank je dat je me dit vraagt, want ik denk dat het antwoord niet echt is wat je zal verwachten.

Weet je, de normale gevoelens die je hoort te hebben als zoiets gebeurt, is machteloosheid, verdriet, en een deel woede. Maar ik voelde vooral een gevoel van schuld.”

 

- “maar waarom dan? Jij kon toch niets verhelpen aan dat ongeval?”

-  “Dat bedoel ik niet. Je hebt gelijk, daar kan en kon ik niets aan doen. Waar ik me zo schuldig over voelde was dat we toen ze deze morgen me afzette op school, ik haar niet eens ‘tot ziens’ had gezegd. Je weet wel hoe dat gaat op school, het is voor jongens ‘not done’ om te veel affectie te hebben met je eigen moeder.

Mijn God, wat had ik zo graag de tijd teruggedraaid, en alle jeugdvooroordelen opzij gezet, om haar ‘nen dikke knuffel’ te geven.

Weet je, ik heb er een tijd  over gedaan om dat te accepteren, en in al die tijd heb ik niet echt kunnen rouwen om haar verlies.”

 

Toen stond hij op met de woorden “ik ben zo terug”

En toen hij 5 of 10 minuten later terugkwam legde hij een hand op mijn schouder en zei bijna geluidloos “bedankt.”

Ik wist toen niet direct waarom, het besef kwam pas later.

Nee, zijn antwoord was niet wat ik had verwacht.

 

 

 

 

08:34 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden, accepteren |  Facebook | | Pin it! |

12-05-09

vreemde

Ik zag haar vanuit een ooghoek, net genoeg om een algemeen beeld op te vangen, maar toch niet genoeg detail om niet het hoofd te draaien en beter te kijken. (we blijven immers mannen)

Ze mocht niet meespelen met haar ploeg, onze tegenstander voor die wedstrijd.

We lieten haar meedoen, we wonnen, dankzij een punt van haar.

Zoete wraak noemt men zoiets en wat had de tegenstander ongelijk om te twijfelen aan haar spelkwaliteiten. Want bij god, ze wist hoe ze moest volleyballen.

En toen ik haar gezwind achter een bal aan zag duiken, sierlijk zoals ik het nooit zou kunnen, kon ik het niet laten om aan een ander spel te denken.

Ik kan nog altijd niet geloven dat ik een vreemde zo zou missen.

09:00 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ontmoetingen |  Facebook | | Pin it! |

11-05-09

foutboodschap

-         Dag mevrouw, ik bel even in verband met het uurrooster  dat U probeert in te brengen voor persoon x.

-         Hoe weet U dat ik daarmee bezig ben? Controleert U mij?

-         Nee ik weet dat omdat ik via het mailsysteem een aantal foutboodschappen doorkreeg vanop uw PC die zegt dat persoon x geen afwezigheidscertificaat heeft, en U toch een afwezigheid in het systeem tracht te zetten.

-         Oh?

-         Ja, U heeft toch een foutboodschap gekregen toen U het probeerde?

-         Hmm, nu U het zegt... Wij klikken die venstertjes altijd weg.

-          En als U na 12 keer proberen nog altijd niet in staat bent om die afwezigheid erin te zetten, begint U dan geen nattigheid te voelen?

-         Erm hoe weet U dat ik het zoveel probeerde?

-         Er zitten 12 van die mails in mijn mailbox, mevrouw.

-         ... (stilte) Ja maar wat moet ik dan doen om het op te lossen?

-         (opnieuw stilte, maar dan aan de ander zijde) Misschien de foutboodschap lezen?

 

 

(voor alle duidelijkheid : de foutboodschap luidde als volgt :

 

Persoon x heeft geen afwezigheidscertificaat op datum van 04/04/2009. In de kalender kan daarom geen afwezigheid worden gezet. U kan certificaten toevoegen in module ‘certificaten’. Gelieve het daarna opnieuw te proberen.)

 

En dan zeggen ze van informatici dat ze hun programma's slecht schrijven omdat 'het niet lukt'...

 

14:52 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, klanten |  Facebook | | Pin it! |

30-03-09

schijn bedriegt

De dag is zonnig, maar het maakt het contrast met de somberheid van mijn gedachten alleen maar groter.

Ik ben moe te doen alsof alles goed is, alsof ik me goed voel.

Ik kan doen alsof, maar wie belieg ik dan eigenlijk het meest?

Men zegt altijd : jouw tijd komt nog, of zoals Phil Collins het zou zeggen : You can’t hurry love.

Maar dit is echt het andere uiterste en aan die uitspraak heb ik dus geen ene zier.

Ik ben het ‘geduldig wachten’ moe.

 

Als ik zie hoe iedereen ik ken wel iemand vindt (of zelfs 2 iemands) dan zit ik te denken : wanneer is het mijn beurt?

 

Een vriend van me heeft een vaste vriendin, en zit haar te bedriegen waar ze bij staat.

(nu ja bedriegen is misschien niet het juiste woord, hij flirt met een ander)

Als ik dat zie, dan krijg ik zo’n zin om te schreeuwen, hem uit te kafferen omdat hij niet eens beseft wat hij heeft.

 

En weet je wat het ergste is? Dat het na al die tijd normaal lijkt te worden. En dat beangstigt me nog het meest.

Dat het lijkt alsof ik vrede neem met de huidige situatie. Maar zo zie je maar hoe erg schijn kan bedriegen.

14:57 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | | Pin it! |

20-03-09

Lente

De zon steekt in mijn ogen en schijnt op mijn Pc-scherm, zodat ik het gordijn naar beneden moet doen, om nog wat te zien.

En al maakt het open weer de tenen nog kil, ik ben blij dat de zon schijnt.

Nog even doorploeteren en dan is het weekend.

Ik smeek God dat het nu alstublieft niet het hele weekend regent.

Niet na deze stralende week alstublieft.

16:07 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lente |  Facebook | | Pin it! |

06-03-09

Ja, het is stress

Of onderstaande posts allemaal stress is weet ik niet, maar ik krijg stress als: 

  • ik een bejaarde voor me zie rijden, tegen 75 km/u op het derde rijvak.
  • ik gesneden word door een chauffeur in een dikke 4x4 (zonder dat deze zijn pinker opsteekt uiteraard, want dat is optioneel) die de hoop koestert dat hij daarmee toch wel 5 seconden sneller is op zijn bestemming.
  • er mensen zijn die voor een kortingsbon het aantal personen in het gezin opgeven (in de hoop voor ieder lid een bepaalde korting te krijgen), en één van deze “personen” een golden retriever blijkt te zijn.
  • een baas het aantal uren dat je boven je contract werkt, als normaal begint te beschouwen en je aanspreekt als je op een vrijdag eens een half uur vroeger naar huis gaat (en je dus ipv 10 overuren er “maar” 9.5 hebt gedaan die week).
  • diezelfde baas je geen verlof geeft, als je de dag ervoor in panne viel met de auto, en je deze auto graag ophaalt vanop de pechstrook om hem naar de garage te brengen.
  • je staat aan te schuiven in een file, en je dezelfde bovenstaande 4x4 langs de pechstrook ziet voorbijkomen, en deze zich tussen 2 auto’s gooit wat verderop.
  • Mensen hun eigen rotzooi niet opruimen.
  • Er een korting van de staat wordt uitgekeerd aan “gezinnen”, en ik dus als alleenstaande alleen kan staan kwijlen van deze korting.
  • Als ik zie dat een werkloze meer geld verdient per maand dan ik, omdat hij toch niet zo werkloos is als hij beweert.
  • Als ik zie hoe politici verzuipen in het hoog houden van hun eigen ego, en er  aan de andere kant mensen op straat worden gezet omdat de taksen daar in de hoogte worden gejaagd omdat al dit geleuter toch geld kost, en het geld toch ergens vandaan moet komen.

 

11:32 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (4) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

02-03-09

zwoele stemmen

De dagen worden langer. Nu ja het blijft langer licht. Je voelt dat de lente er bijna is, dat de winter in zijn laatste stuiptrekkingen ligt dood te gaan.

Ik kijk er al naar uit, naar het kunnen rondlopen in T-shirt en short. De wintermoeheid verlaat zo stilaan mijn botten, en ik voel me energieker dan ooit.

Dan kan ik genieten van een terrasje, samen met vrienden. Zo’n momenten zijn voor mij de meest waardevolle ogenblikken van de wereld.

De wereld mag dan nog zo medogenloos zijn, zo ondankbaar en zo wreed, op zo’n momenten doet het er niet toe, en geniet ik met volle teugen van de zon.

Dan kan ik genieten van de zwoele tonen uit m'n MP3 speler (sorry Miss D, de vorige die ik van jou kreeg is gesneuveld, kapot gegaan onder het overmatig gebruik) en van de zoete stemmen van de mensen waar ik om geef.

 

 

14:08 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, lente |  Facebook | | Pin it! |

17-02-09

Murphy was here...

Gisteren kwam Murphy weer even langs piepen.

Had ik alle functionaliteiten van mijn programma getest, komt de laatste test ronde van de gebruikers er aan, en de eerste knop waar ze op drukken, maakt dat het programma rond onze oren springt.

Van al die 150 categorieën, namen ze er net diegene uit die in het verleden was verkeerd gelopen, en die dus geen data bevatte.

Projectleider in paniek, verbolgen, want ”ze hadden dit toch moeten testen, ze hadden dit toch moeten zien...” tot de testers en ik hem aan het verstand brachten dat

  1. je geen goed programma moet verwachten met crappy data
  2. dat dit toeval was, en de testers onmogelijk alle categorieën hadden kunnen aflopen.
  3. Er geen man overboord was, omdat dit programma nog steeds in test was.

 

Ik dien niet te zeggen dat gisteren opnieuw hectisch was, zeker?

Nu het mooie aan het verhaal is dat ik gisteravond door de UAT ben geraakt (voor de leek onder ons : UAT = User acceptancy tests) m.a.w mijn programma is goedgekeurd.

 

Ik reed gisteren tevreden naar huis...

 

Oh, ja, ik overleefde het Valentijnsweekend. Met veel drank en chips mezelf een indigestie gevreten ... Nee heus, nu lieg ik, het was nog redelijk leuk, een avondje stappen met vrienden.

 

 

 

 

09:00 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | | Pin it! |

12-02-09

tijd vliegt (in mijn gezicht)

Time flies when you are having fun ...

 

Niet echt, hij kan ook vliegen als je veel werk hebt, of in de file staat te schuiven.

De laatste twee weken zijn hectisch geweest. Lange dagen om het project op te leveren, en laat doorwerken om de tijd goed te maken die ik ’s morgens verlies in de file, het knaagt aan een mens.

Deze week is het miserie van goed kwaliteit op de wegen rond Brussel. Reden : onbekend.

 

Het project loopt nu op zijn einde, en de inspanningen werpen bijkbaar wel vruchten af, dus ik ben een tevreden man.

 

Langs de andere kant zal ik blij zijn dat het zondag is, eindelijk verlost van dat commerciele geleuter bij Valentijn. Alles wat Valentijn zou moeten zijn (i.e spontaan, geestig, romantisch) is verneukt door winstbejag.

En daarom zeg ik ‘Neen’ tegen deze dag.

09:46 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, valentijn |  Facebook | | Pin it! |

22-01-09

een vulling voor de zorgen

De begrafenis was zwaar, emotioneel dan toch. Waar de week voor de begrafenis nog iedereen deed alsof hij het zo snel mogelijk wou vergeten, kon je zaterdag de meesten toch emotioneel zien crashen net na de mis. En niemand die zich daar schuildig over voelde, en waarom zouden ze ook? Het was een totaal menselijke reactie.
Ook ik pleit schuldig, maar dan aan het feit dat ik me niet schuldig voelde.

Ik had een deel van de zaterdagactiviteiten moeten verzetten, maar ja, ik kon het ook moeilijk laten. Toen ik na de mis op weg was naar de plaats waar ik in normale omstandigheden al ’s ochtends zou zijn geweest, dacht ik de emotie wat door te spoelen met een vleugje muziek op m’n MP3-speler.

Maar alsof de Duivel en Murphy er de hand in hadden, was het ironisch om te moeten constateren dat het eerste nummer dat ik hoorde “afscheid van een vriend” was.

Hoeveel pech kan een mens hebben, dacht ik toen.

Veel meer dus, want als klap op de vuurpijl kwam ik thuis van het uitje met een redelijk hardnekkig virusje (dat weliswaar pas enkele dagen later de kop op stak).
Maandagmiddag werd het me even te veel, en moest het middageten er weer uit.
Na 2 dagen van weinig eten en diarree ben ik nu weer aan de beterhand.

Net op tijd voor een nieuwe afspraak met de tanden-beauty voor een definitieve vulling.

 

 

 

 

 

 

16:30 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dood, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

15-01-09

stokjes aan zee

Met wie ga ik naar zee? 

Eigenlijk zou je moeten vragen met wie ik ‘in’ zee ga, maar soit.

Ik prefereer mijn vrienden bij me te hebben, zodat we daar ter plaatse én kunnen beach volleyballen, én plezier beleven aan het maken van grappen en grollen.

Een ligvakantie is niet aan mij besteed.
Ik ken mensen die een week naar Spanje trekken, en daar 7 dagen op 7 aan het strand liggen, zich om het kwartier in-oliëen, en draaien, om op het einde van de week bruingebrand terug te komen. En als ik hen dan vraag wat ze daar hebben gezien, dan moeten ze toegeven dat het enkel zand, water en  zonnebrandolie was.

Ik zou het niet kunnen, ik hou het 1, maximum 2 dagen vol, en dan begint het al te kriebelen.
Nee geef mij maar een weekend met een of andere activiteit.
En activiteit kan breed worden genomen : ik geniet evenzeer van een citytrip als van een volleyweekend.  Zon zee en strand zijn enkel voor mij weggelegd als ik dingen kan ‘doen’.
Zo ging ik al 2 keer naar Lloret de Mar, om daar een volleytoernooi te spelen.
Ja U hoort het goed : niet bruinbakken, maar sporten.
En als U denkt dat ik het strand niet heb gezien, of niet bruin terug kwam, dan bent U erg mis.
Het is wel zo dat ik niet 100% van de tijd sport uiteraard, ik las ook rustmomenten in tussendoor, maar die periodes mogen niet te lang duren.

Waar ik aan de kust wél van zou kunnen genieten is een etentje met mensen die me na aan het hart liggen, maar eigenlijk heb ik daar de kust niet voor nodig.

 

 

 

 

13:11 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: stokjes |  Facebook | | Pin it! |

12-01-09

Een onrechtvaardige kilte

’t Is soms raar hoe alles gaat.
Het ene moment dan praat je
En zeg je elkaar ‘tot ziens’
Het moment daarop rest enkel stilte.

Het onrechtvaardig gevoel van God
Die het lot zegt : doe maar op, ik laat je.
En je achterlaat in wat men noemt:
Een woordenloze kilte.

Gisteravond kreeg ik het bericht dat een ploeggenoot zondagochtend in zijn slaap was overleden, als gevolg van een brand, veroorzaakt door kortsluiting. Hij heeft, hoop ik, niet veel geleden. Gestikt door de rook is hij vermoedelijk stilletjes en zonder het te beseffen heengegaan.
Dat is op dit moment de enig troost die ik heb :  dat het pijnloos was.

Wie had kunnen denken dat die ‘tot ziens’ zaterdagavond eigenlijk een vaarwel betekende? Iets definitiefs? Ik niet alleszins,  zelfs niet in mijn kwaadste dromen.

Het is op dit soort momenten dat je beseft hoeveel je hebt in je leven, dat er zoveel mensen zijn die je raken, bewust of onbewust.
Mensen waarvan je voordien soms niet besefte hoeveel ze voor je betekenen.

Wel, ik besef nu wel hoeveel dat was...

09:12 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: afscheid |  Facebook | | Pin it! |

07-01-09

tandarts-tendenzen voor 2009

Het nieuwe jaar is pas begonnen of we zitten al in het negatieve.

 Voor iemand zich zorgen maakt : ik had het over de temperatuur.
Ik ben de feesten goed doorgekomen, alleen zit ik nu met een licht gewichtsoverschot. (of anders moet ik dringend beginnen groeien, dat zou ook een oplossing zijn)

Het vele lekkere (maar dus ook calorierijke) eten tijdens de afgelopen weken zorgde ervoor dat ik deze week een beetje ga lijnen (en dan bedoel ik niet de bus)

 Om terug te komen op mijn cliché onderwerp : Potter is out. Het 7e en laatste boek was een serieuse kers op de taart, en was een waardige afsluiting van de reeks.
En nee ik ga niet vertellen hoe het afloopt, daarvoor moet je maar zelf lezen.
Ik kan wel zeggen dat ik heb genoten van de schrijfstijl van Rowling.

Ik heb ondertussen een exemplaar van Brisingr (3e boek uit de Eragon reeks) in handen, maar heb nog niet veel gelezen daarin. Ik heb vermoedelijk even een afkickperiode nodig na het Potteren.

Deze week had ik weer een bezoek bij de tandarts, want ik had een stukje van mij tand gebroken.
En ze zag er weer even stralend uit als de vorige keren. (de tandarts, niet dat afgebroken stukje)
Toen ik in de stoel lag droomde ik weer even weg. (al had dat misschien ook iets te maken met het feit dat ik practisch in slaap viel na een slechte nacht ervoor)
Ik zag onszelf al samen op de bank zitten met een goed glas wijn. Maar dat droombeeld en de bijhorende indut-verschijnselen die ik had, werden abrupt verstoord toen een van haar instrumenten uitschoot en in mijn tong prikte.
(Voor alle duidelijkheid : ze had niet verdoofd, omdat het om een reeds ontzenuwde tand ging)

Ik loop dus nu rond met een tijdelijke vulling en zal haar op het einde van de maand weer zien, zodat ze me opnieuw eens aan de tand kan voelen.
... Mét instrumenten ...

 

 

12:05 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, 2009 |  Facebook | | Pin it! |

18-12-08

Kerstsfeer (?)

Vandaag is het een grijze dag, maar niet in m’n gedachten.

De sfeer rond een nakende kerst en verjaardag (jawel ik ben een echte steenbok) geeft me een semi-warm gevoel, semi voor zover het lukt om opgewarmd te raken in deze koude winterdagen.

Met een weekje verlof in het vooruitzicht kan ik me mentaal vorbereiden op een nieuw jaar.

Ik zie wel al op tegen nieuwjaarsdag. Weer heel de dag rondhotsen om iedereen een “gelukkig ... “ te wensen, en dan steevast dezelfde vraag te krijgen : “nog geen lief??”

Begrijp me niet verkeerd : ik ben blij dat ik m’n familie zie, maar al dat gekus, en die onverschillige “de beste wensen” (alsof het móet gezegd worden om symphatiek te blijven), dat hoeft niet echt voor mij. Vooral omdat ik die dag meestal oververmoeid ben van de dag (lees: nacht) ervoor, waartegen deze dag toch in schril contrast afsteekt.

Ook het verplichte cadeautjes kopen (ik weet nooit wat ik moet kopen) wordt weer een ware marteling voor de gemiddelde man die ik ben.

Gelukkig kan ik de boekenbons die ik van mijn werkgever kreeg (al voor de verjaardag, maar dan enkel weken te vroeg, omdat ik op het bureel moest zijn wegen de papieren voor het ongeval) nu goed besteden, enerzijds aan cadeau’s, en anderzijds aan het laatste deel uit de Eragon-reeks.

Maar het lezen ervan zal moeten wachten tot ik het laatste deel van Potter achter de rug heb. (Ja ik ben er weer met m’n Potter-verhaal)

Ik zou zeggen dat het een tip is voor eindejaar, maar de totale prijs voor de volledige reeks zal wel een beetje duur zijn als geschenk (over de 100 euro voor het ganse packet, niet hard-back)

Ik zal waarschijnlijk ook deel 1 en 2 van Eragon (dat trouwens super veel beter is dan de bijhorende film, nvdr) nog eens diagonaal moeten lezen, want het is ondertussen toch alweer enkel jaren geleden dat deel 2 uitkwam.

Maar dat shoppen, dat zijn zorgen voor binnen enkele weken, op dit moment is het dus nog vooruitkijken naar m’n verjaardag.

Vandaag ben ik wel moe, heb enkele dagen slecht geslapen (reden onbekend) dus vanavond maar eens vroeg in bed, met dat laatste deel van Potter.

 En laat ik ook maar even vermelden dat ook ik een fan ben van Alice Nahon.
Zij en Toon Hermans staan bovenaan mijn lijstje favorieten.

14:27 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, kerst, verjaardagen |  Facebook | | Pin it! |

02-12-08

file + leed = leed

Wat een dag... Het is vandaag een ongeluksdag uit het boekje.

Misère à volonté.

 

Ik stapte na een onrustige nacht uit het bed, met een goede snotvalling en een kapotte neus van het snuiten.

In het miezerweer van deze ochtend vond iemand het nodig om met de nodige snelheid de sterkte van mijn achterbumper uit te proberen.

 

Na het wachten op de politie, het afnemen van een ademtest door hen, en het invullen van 2 aanrijdingsformulieren (ik was door de impact van de botsing op de auto voor me terecht gekomen) kon ik eindelijk weer doorrijden. Maar niet voor lang. In tussentijd was 10 km verderop een ander ongeval gebeurd, waardoor ik na het reeds geleden oponthoud, nog anderhalf uur mocht staan aanschuiven.

Om nog maar te zwijgen van al het papierwerk dat me nog staat te wachten.

 

Er was één positieve noot : Mijn wagen heeft de bumpertest met glans doorstaan.

Volvo’s (m’n firmawagen dus) zijn echt sterke auto’s.

De auto achter me moest weggesleept worden, en het enige wat er bij mij was te zien (zowel vooraan als achteraan) waren krassen op de bumper. (Dit kan uiteraard schijn zijn, en de bumper kan mogelijk meer schade verbergen, maar toch...de auto achter me had een kaduke kapoot.)

 

Ik zit nu met een zere nek, en met een snotvalling een hoop problemen op te lossen die, zoals je al kan raden, tegen de middag in orde moesten zijn.

Ik vrees dat dat ijdele hoop zal zijn en neem nu even tijd om te bekomen.

Vanavond weer een hoop “precious time” spenderen aan het in orde brengen van de papperassen. Bah

 

12:58 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, files |  Facebook | | Pin it! |

28-11-08

broccoli op een date??

De lang uitgestelde date zit er op.

Na een lange dinsdagmiddag werk (waarvoor ik echter deze middag wat vroeger naar huis mag, hoi hoi ) reed ik door de bittere kilte van de Brusselse straten (a.k.a – 2°C en miezerweer) naar het warme huis van Noa.

Albrecht was ziek (ironisch als je bedenkt dat de vorige date was uitgesteld omwille van de zelfde reden) en bleef liever thuis, dus besloot Noa maar om met me om de hoek te gaan eten.

Ik moet zeggen dat het een prachtig alternatief was, want de suggestie die Noa me aanraadde (i.e. Entrecote) was verrukkelijk. Je ziet nog zelden zo’n stuk vlees met die kwaliteit op je bord verschijnen. Voor een normale prijs dan toch.

het etablissement is een aanrader wat mij betreft.

 

Ik heb nog de belofte gekregen om te komen proeven van de broccoli, en daar zal ik haar ook aan houden, al was het maar om de kans te krijgen om zelf ook eens te betalen voor het eten. (Ik mocht namelijk niet trakteren zolang ik die broccoli niet had geproefd, en dan voel ik me ook weer schuldig omdat ik dan op haar kap leef)

alleszins reed ik naar huis met een warm gevoel en zonder files.

 

11:53 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, vriendschap |  Facebook | | Pin it! |

24-11-08

over verlof en boekenrekken

Toen ik deze ochtend vol goede moed (met onnodige schrik voor de sneeuw) naar mijn werk reed, kon ik niet geloven dat het verlof zo snel was voorbij gevlogen.

Fris en monter kon ik het echter niet noemen, daar zullen de latere uurtjes van de vakantie wel voor iets tussenzitten, denk ik. Maar dat zal de komende dagen zichzelf wel weer rechtzetten.

 

De rug is genezen, enkel nog een vermoeide indruk nu en dan. De vele uurtjes rust (tussen het spelen van WoW door) en de nieuwe bureaustoel deden wonderen.

Op het werk heb ik echter nog steeds de oude, slechte stoel, dus vanmiddag maar even de baas aan z’n stoel gaan hangen met de vraag voor een nieuwe.

 

Het nieuwe boekenrek is geïnstalleerd/in elkaar gezet, en is al direct weer te klein (oh ironie). Ik wist niet dat ik in die tijd dat ik alleen woon, al zoveel boeken had verzameld.

Deel 4 van Potter is uit, en ik heb daar in die twee weken ook deel 5 aan toegevoegd.

(ik zal het te klein zijn van het boekenrek maar daaraan wijten)

Dit deel blijkt tot nog toe het beste te zijn uit de reeks (heb wel delen 6 en 7 nog niet gelezen, ik hou jullie op de hoogte) en de boeken blijven een aanrader voor de modale fantasy-fan.

 

Wat het parabool-verkeer betreft kan ik zeggen dat die terug positief is na het rug-gedoe, en dankzij een nieuwe date met Noa (die vorige keer op de laatste nipper was afgesprongen)

11:54 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: verlof, leven |  Facebook | | Pin it! |

03-11-08

De rug op

De dagen worden korter, maar vooral ook kouder. En waarom begaf mijn warm water voorziening het net vorige week? Ik zat 2 dagen zonder warm water (terwijl de verwarming daarentegen wel werkte).

En op dag 3? Inderdaad ! Hopla, probleem opgelost. Zonder ook maar iets te doen. Gelukkig was de reparateur nog niet geweest (heb hem uiteindelijk nog kunnen afbellen), of ik had daar weer mooi voor joker gestaan.

(Je zal het altijd zien, dat net dan Murphy er ook zou zijn, en een stomme opmerking in het oor van de reparateur fluistert)

Voorts ben ik al een eind in deel 4 van de Harry Potter reeks geraakt. De mensen die beweren dat dit enkel voor kinderen is, hebben in mijn ogen ongelijk. De boeken zijn sterk geschreven, en zijn een aanrader voor de modale boekenliefhebbers waartoe ik me wel wil rekenen.

Delen 1 tot 3 lazen als een trein, hoewel deel 2 en deel 3 ietsje minder tot de verbeelding overlieten, omdat ik de films al had gezien. (Je pleegt dan direct het filmgezicht op de personages te kleven uiteraard)

Donderdag volgt de laatste beurt voor m’n ruggetje, en net nu begeeft mijn bureaustoel het. Door het scheefzakken van de leuning had ik een behoorlijk vermoeide rug gisteravond.

Dat wordt dus vanavond weer naar de meubelwinkel, op zoek naar een nieuw exemplaar. Nu ja, kan ik meteen van de gelegenheid gebruik maken om ook naar een boekenrek uit te zien, want die hoop boeken die ik tot nu al heb verzameld (inclusief de 7 vette jaren van Potter) beginnen toch echt wel wat veel plaats in te nemen op de schoorsteenmantel.

 

16:43 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven |  Facebook | | Pin it! |

23-10-08

Je passe aussi

Ik pas dan ook maar mee. Maar dan voor de politieke situatie waarin ons land verkeert.

Het land is vervallen in een particratie (partijbelang voorop) en van democratie is nog weinig sprake met al die ‘staatshervormingen’ (of liever gezegd, het gebrek daaraan...)

 

Dexia is gered, en Ethias ook. Fortis en Kaupting (nog) niet, want dat zijn geen Christen-democratische bolwerken ( lees de contradictio in terminis : politieke partij die zichzelf democratisch noemt)

Het geld dat nodig was voor de reddingsactie komt uit Zaventem. Daar zullen een lading vlamingen op straat komen te staan omdat de taksen omhoog zijn.

Een mens zou van minder een degout krijgen en het geloof in de politiek verliezen.

 

Ik pas daarom voor al dit hypocriet gedoe en kijk uit naar m’n date van vanavond.

 

Oh en tussendoor : die flik met z’n bordje ‘afstand houden’ was er weer, voor de 4e keer op een maand tijd, ostentatief rondrijdend op het drukste moment van de dag op de  A12. (en daarmee onwetend de mensen in hun gezicht slaand)

En net op hetzelfde moment hoorde ik op de radio dat er onderzoek was geweest naar het gebruik van flitspalen. Uitkomst van het onderzoek was dat er gemiddeld 10km/u langzamer wordt gereden als er een flitspaal in de buurt is.

Nu dat had ik ook wel kunnen voorspellen, maar dan zonder een (duur) onderzoek, dat ongetwijfeld uit onze zak wordt betaald. Wie wil er immers 10 km/u te snel rijden als er een flitspaal staat?? Niet allemaal tegelijk (zei hij sarcastisch, het gebrek aan opgestoken vingers tellend)

 

Ik heb ook gemerkt dat rondrijden in Brussel (nu ja “rijden”, zeg maar “kruipen”) niet bevorderlijk is voor het wegwerken van het egoïsme in onze samenleving. Ook ik pleit schuldig, want om ergens te geraken moet je kiezen voor de ‘en nu ik’ aanpak.

 

Velen zullen ongetwijfeld denken dat ik een onverbeterlijke zwartkijker ben.

Ik ben meer een sarcast-tot-in-de-kast. Want zwartkijken helpt zelfs met deze politiek al niet meer...

 

 

 

10:27 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, werk, politiek |  Facebook | | Pin it! |

20-10-08

energie

De rugpijn is stilaan aan het wegebben. Waar de golven de afgelopen weken nog op bijna stormkracht door de onderrug gingen, is het tij een beetje bedaard en op de terugtocht.

Het wordt wel tijd, want als het lijf langs de ene kant stop zegt, en aan de andere kant de energie je vooruit wilt duwen, dan is dat behoorlijk frustrerend.

 

Mijn energie moet eruit, en dat kon maar gedeeltelijk de afgelopen weken.

Jammer dat ik deze energie niet in mijn verwarmingsketel kan steken, ik zou een hele besparing kunnen doen op mijn aardgasfactuur.

Ik heb ook weer een ‘date’ kunnen versieren met D, een heel goede vriendin. Nu ja, als je zoiets een date wilt noemen uiteraard. Je moet het niet zien als een romantisch diner bij kaarslicht met een mogelijke levenspartner, maar wel als een samenkomst van vrienden (D. is trouwens al jaren gelukkig getrouwd, waarvoor ik haar eigenlijk stiekem wel een beetje benijd). Wat niet wil zeggen dat het gevoel dan minder intens is. Ik zie echt uit naar de gesprekken die gevoerd worden alsof onze gedachten op dezelfde golflengte zitten. (of breedte of hoogte, whatever...)

Ik hoop alleen maar dat zij het ook zo aanvoelt.

 

 

08:39 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, vriendschap |  Facebook | | Pin it! |

01-10-08

leugentje om bestwil?

“Ik weet wat je voelt.”

Hoe dikwijls hebben we dat zinnetje al niet gezegd in ons leven? Maar hoe dikwijls hebben we dan niet gelogen?

Want in hoeveel gevallen wist je perfect wat de ander voelt? Het is moeilijk om te oordelen over iets dat je zelf niet hebt meegemaakt. En zelfs als je het al aan den lijve ondervond, dan nog is het moeilijk of zelfs onmogelijk in te schatten hoe een ander reageert op de tegenslagen in zijn of haar leven.

 

Die andere persoon is immers niet jij.

 

Zelfs mensen die hetzelfde meemaken kunnen totaal anders reageren, afhankelijk van allerlei factoren, zoals het moment van de dag (of van de maand ;op ), eerdere gebeurtenissen (het verleden speelt een belangrijkere rol dan we denken) of zelfs gewoon de aard van het beestje.

 

Hoe je het ook draait of keert, je draagt je verleden met je mee, en het bepaalt voor een groot deel je denken en doen.

 

“Ik weet wat je voelt”, het is dikwijls een leugen, maar dan van het soort dat menselijk contact aangenaam maakt.

Want on(der)bewust wordt dit “ik weet wat je voelt” vertaalt in “Ik geef om je, ik ben aangedaan door dit voorval, ik wou dat ik je begreep, maar het is niet zo. Ik hoop alleen dat dit een hart onder je riem betekent. Ik hou van je.”

En mensen voelen het meestal ook als dusdanig aan.

 

En daarom zeg ik met een gerust hart “Ik weet wat je voelt”.

 

10:05 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, vriendschap |  Facebook | | Pin it! |

24-09-08

Blauw

“Hoera”, zegt de kleuter in mij. Maar de volwassen stem  van een dertigjarige zet er zo’n toon onder dat het alleen maar sarcastisch klinkt.

De Vlaamse regering is erin geslaagd om de enige vlotte toegangsweg naar Brussel te blokkeren.

 

Het recept :

 

Men neme een wagentje met grote lichtgevende pijl.

Men voegt daar een wegenwerkenbord aan toe.

Vervolgens neemt men roodwitte paaltjes en zet de rechterrijstrook af op een plaats net voor een verkeerslicht.

Als finisher neemt men 5 uit de kluiten gewassen wegenwerken, en men kruidt het geheel af met enkele schoppen en een graafmachine.

Laat dit geheel 30 minuten sudderen in een goedbevolkte autoweg, de A12.

 

Het resultaat: 5 kilometer file.

 

Ik vraag me af of de gedachte heeft gespeeld om deze werken af te ‘werken’ in een ploegensysteem. (wat de miserietijd halveert of tot een derde herleidt, afhankelijk van het ploegensysteem)

Of om het verkeer dat op die lichten uitkomt om te leiden naar het 3 kilometer verder gelegen licht, en de lichten op de A12 zelf groen te laten gedurende de tijd van de werken.

Op zo’n moment zoek je naar het ‘blauw op straat’, maar het enige blauw dat ik dan zie is het blauwe bord dat me zegt hoeveel kilometer het nog is naar Brussel. (en me dus ook zegt hoelang de miserie nog ongeveer duurt)

 

Ik kan me nog goed herinneren dat de mensen klaagden dat ze meer blauw op straat wilden. Wel, we kregen meer blauw op straat: meer mensen die staan flitsen langs de wegen, meer mensen die parkeerboetes uitschrijven in zones waar het een hel is om een plekje te vinden, en natuurlijk op plaatsen waar ‘de verkeersregels’ tot in het absurde moeten worden doorgedrukt, terwijl dat helemaal niet nodig is, en een portie gezond verstand meer doet dan een stel regels.

Vorige week reed er op het eerste deel van diezelfde A12 tussen de viaduct in Hoboken, en de eerste lichten, een politiewagen voor ons.

Hij reed daar, tegen 90 per uur, halverwege de 2 rijstroken (zodat niemand kon passeren), en met op het informatie bordje achter aan de tekst ‘afstand houden !!”

Toegegeven, de maximum snelheid is daar ingesteld op 90, maar een mens met wat gezond verstand weet dat iedereen daar ietsje sneller pleegt te proberen rijden, om alle verloren tijd uit de file toch ietwat te proberen inhalen.

En toen reden ze daar, met zijn tweeën, en met dat informatiebordje, op een overbevolkte weg, met een honderdtal gestresseerde mensen in de buurt.

U voelt zelf wel aan dat ik op dat moment gewoon woedend was op die 2. Gewoon omdat het belachelijk was wat ze deden.

 

Ik had overlaatst een boete, opgelopen op een plaats op de snelweg, waar men de maximum snelheid opeens naar 90 terugbrengt, zonder enige noemenswaardige reden.

Ik had deze boete mooi betaald, maar was helaas vergeten de gestructureerde mededeling in te vullen.

En deze 10 of 11 cijfers hebben me toch een miserie bezorgt.

Ik hoor U al denken : “Bel naar de politie, meld dit, geef het rekeningnummer zodat ze kunnen nagaan, en vraag of ze het veld van dat cijfer willen invullen”.

Niet dus !! De dame aan de telefoon zei doodweg dat dit niet kon (hoe slim moet je zijn om een nummer in te vullen...). En dat ik een schrijven moest doen, met daarin een kopie van mijn rekeninguittreksel.

Op dit papier staat mijn rekeningnummer, de datum, en de overgeschreven som en in de bijhorende brief staat het cijfer voor de gestructureerde mededeling.

M.a.w exact hetzelfde wat ik aan de dame had kunnen melden via dat telefoongesprek.

 

Meer blauw op straat...op dit moment hoop ik het echter wel, zodat ze die dame kunnen vervangen door iemand met een beetje gezond verstand en wat wereldkennis.

Maar dat zou dan weer betekenen dat er iemand wereldvreemd op straat terecht kom, en ik weet niet of dat een betere oplossing is.

 

 

 

 

09:34 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, werk, files |  Facebook | | Pin it! |

16-09-08

Eerste dag(en)

De eerste dag is zonder kleerscheuren verlopen, al zij het niet volledig probleemvrij.

De file was vlotter dan verwacht (ik had een algemene stilstand verwacht, dus dat kon ook niet anders)

Bij de nieuwe klant kenden ze de contactpersoon niet. Bleek een vergissing te zijn (niet van de bank, niet in mijn voordeel)

Maar na 2 telefoontjes wist ik toch wie de juiste persoon was.

Een badge en een useraccount had ik nog niet. Wel jammer, want ze wisten al 6 weken dat ik ging komen. Ze waren me echt vergeten.

Gelukkig had ik die niet echt nodig op de eerste dag.

 

Vandaag liep de rit naar het werk heel wat minder vlot. Na een kwartier met uitzicht op de affiche aan de achterkant van de tram (en het obligate stoppen elke 200 meter voor een nieuwe tramreiziger, o wee degene die zegt dat de tram niet genoeg wordt gebruikt !!) heb ik een kwartier moeten zoeken naar een parkeerplaats. En zoals de ironie het wil, was, nadat ik dan toch ergens een plaatsje vond, en het hele eind had gestapt, er recht voor de deur een plaats vrijgekomen.

 

Ik heb nog steeds geen badge. Wél een useraccount, maar helaas geen paswoord. Ook daar moest ik voor bellen.

Zucht, ze hebben waarschijnlijk het paswoord doorgestuurd naar mijn mailadres (waarvoor ik dus dat paswoord nodig heb)

Ik heb tot dusver nog niet veel meer gedaan dan mensen zeuren om hun paswoord even in te tikken, zodat ik toch iets kan doen op de PC, en er achter komen dat de helft van de programma’s die ik zal nodig hebben, er niet op staan.

 

 Ik kan toch al wat opzoekwerk verrichten voor het eerste probleem dat ik moet gaan oplossen. Hopelijk gaat het vanaf nu beter.

10:06 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

12-09-08

water gebroken

De pluk zit erop. En we konden ze niet droog afsluiten.
Toen ik deze ochtend de lucht zag, hoogzwanger van donkergrijze donderwolken, wist ik dat de bevalling op til was en dat het water spoedig zou breken.
En of het gebroken is! Gedurende een halfuur dacht ik terug in de tijd te zijn gegaan, ten tijde van de grote zondvloed.
Met bakken kwam het uit de hemel. Gelukkig hadden we een regenpak aan, anders waren we helemaal spons geweest. (een volgezogen-met-water-spons dan)
Het enige positieve was dat het maar een halve dag meer was. En dat ik dus nu na een goede douche (nog meer water, maar dan wel lekker warm) voor de PC wat zit te niksen.

De Top 100 van de jaren 70 loopt voorbij op de radio, en hoewel ik de jaren 70 niet echt bewust heb meegemaakt (was pas 3 toen die afliepen) waren er heel wat nummers die ook op mijn MP3-speler staan.
Het bewijst alleen maar dat goede muziek tijdloos is, en natuurlijk zitten in die 100 nummer ook alleen maar de beste platen van toen. Er zal indertijd ook wel heel wat crap gemaakt zijn, maar het zijn de niet-crap platen die het de moeite waard maken.
Volgende week volgt de top 100 van de jaren 80, ik kijk er naar uit.

De installatie van de nieuwe digicorder is afgelopen, ik kan eindelijk terug eurosport ontvangen, en National geographic.

Deze middag kreeg ik het adres doorgestuurd voor het nieuwe werk van volgende week. Het moment komt nu angstvallig dichterbij, en het gevoel erbij is nog steeds dubbelzinnig. Gevangen tussen angst en nieuwsgierigheid, ben ik vooral benieuwd of ik lang in de file zal moeten staan. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel bumperkleven.

Hopelijk zal het water niet zo gebroken zijn als deze morgen...


 

16:04 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

08-09-08

moe

Ik ben moe, maar dan van het goede soort.
De pluk is halverwege, en de gewenning is al daar.
Waar ik vorige week de eerste dagen omver viel van de slaap, is daar nu geen sprake meer van. Wat niet wil zeggen dat ik in staat ben om continu rond te huppelen. Het is en blijft zwaar werk en ik voel het nog altijd 's avonds.

Als kracht training kan het tellen, maar voor de rug is het niet zo best. Dus maar blijven oppassen daarvoor.

Als dieet mag het er ook zijn : 2,5 kg eraf, al moet ik wel zeggen dat ik voor de rest ook wat op het eten let hoor.

Het weekend heeft veel leuks gebracht : Crammerock, een rockfestival in een nabijgelegen dorp. Vrijdagavond en zaterdagavond kon ik genieten van kleppers zoals The levellers, Arid, Zornik, Kosheen, The Scene, Gorki en Pennywise.
We hebben ons schitterend geamuseerd, al was ik wel blij toen ik in m'n bed lag na de zware plukweek.

Nog 1 week te gaan. Daarna mag ik naar Brussel tuffen (rijden kan je het verkeer daar niet noemen meestal)
Ik zie er naar uit, en tegelijkertijd zie ik er tegenop. Hoe dubbelzinnig kan een gevoel zijn...

 

 

18:39 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, werk |  Facebook | | Pin it! |

29-08-08

Haren in de boter

Laatste dag vandaag. Het voelt een beetje raar aan, alsof je eeuwenoude vrienden vaarwel zegt.

Of is het de angst voor het onbekende dat me dit gevoel geeft?

Ik weet dat het waarschijnlijk allemaal wel zal meevallen, tenminste dat zegt de logica in me.

Maar toch zit het gevoel een serieuze haar in de (echte boeren-) boterbrij van mijn gedachten te stoppen.  

Nee het is geen ‘haar’ in de zin van vrouwelijk persoon, alhoewel die ook wel ergens in die boter zullen rondzwemmen, maar wel het soort haar dat je liever niet in je eten vindt.

Alhoewel, haar? zeg maar gerust een hele pruik.

Ik weet dat dit gevoel wel anders zal worden naarmate de tijd verstrijkt, maar dit rusteloze zal waarschijnlijk nog wel even duren. 

Gelukkig hoeft de switch niet plots te gebeuren. De twee weken verlof zullen goed dienst doen als buffer tussen ‘vertrouwd’ en ‘onbekend’. Ik zal volop tijd hebben om de boterbrij klaar te karnen voor het nieuwe werk.

Nieuwe ontmoetingen zullen geschieden, de ene waarschijnlijk al wat aangenamer dan de andere. En daar kijk ik dan weer wel naar uit. (Naar de aangename ontmoetingen dan toch Knipogen )

10:38 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werk, verandering, leven |  Facebook | | Pin it! |

26-08-08

The end is near

Het werk is saai. Het vormt een regelrechte bedreiging op de inspiratie, een Mata-Hari-Kiri om het op z’n Liekos te zeggen.

De laatste week ging gisteren in, en het is er aan te zien: de losse eindjes, die niemand wil doen komen terecht in het bakje van yours truly.

 

Ik kreeg een beschrijving van 5 regels voor een werk dat waarschijnlijk 2 tot 3 dagen in beslag zal nemen. Ik hoop alleen dat onze ‘het is toch maar een druk op de knop’ chief ook doorheeft dat het wel net iets meer behelst dan die 5 regels die hij me maar heeft toegegooid om er van af te zijn.

Ik heb gisteren een uur gespendeerd aan navragen, om uberhaupt te weten te komen wat ik eigenlijk moest doen. (Ja hoor, de boss was natuurlijk gevlucht naar een klant, en dus niet bereikbaar voor commentaar)

 

Volgende twee weken heb ik verlof, en ik zal die spenderen in de perenpluk.

Het is een totaal andere job dan wat ik nu doe, en net daarom is het zo ontspannend.

Ik zal waarschijnlijk goed slapen ’s avonds, maar het zal een gezonde moeite zijn, niet het stressgevoel dat ik op het werk ervaar.

09:47 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (4) | Tags: werk, leven |  Facebook | | Pin it! |

21-08-08

En gerechtigheid geschiede ...

Vanochtend was het weer zover.

Een ongeval versperde de helft van de rijbaan.

En zoals het hoort in de ochtendspits, betekende dat het nodige schuifwerk.

En net zoals in iedere file was er weer de obligate nozem, die denkt dat hij voorrang heeft met het voorbij rijden (aka fileschuiven) van de werken (lees: opkuiswerken)

 

U kent ze wel, de mensen die over de pechstrook voorbij iedereen rijden, en dan denken er tussen te wippen net voor het begin van de rij.

De merken BMW, Mercedes, of Audi zijn in dat soort gevallen het meest vertegenwoordigd, maar ook de vette jeeps zijn regelmatig van de partij.

Deze keer was het voor de verandering een grijze Golf, volledig uitgebouwd met spoiler, speciale lampjes en een sportstuur om het te doen lijken alsof het een supersnelle wagen is.

(sommigen zouden beter die 5000 euro opsmukwerk aan een zwaardere en/of milieuvriendelijke motor spenderen, maar dat is mijn mening)

 

Men zou een wet moeten uitvinden die asocialiteit beboet. Maar helaas is het tegenwoordig meer regel dan uitzondering dat men egoistische rijdt.

 

Dus toen we daar met zijn allen in de rij stonden, en ik ergens halfweg de file was aanbeland, zag ik hem komen (ja toegegeven, mannen zijn hier de grote boosdoener, vrouwen zijn veel hoffelijker), in zijn Johnny-bak, over de pechstrook.

Het enige waar hij geen rekening mee had gehouden, was dat bij het ongeval gewonden waren gevallen, en de politie daar de boel stond uit te tekenen.

En ik kon mijn plezier niet op toen Mr Important de hand van Herr Flik te zien kreeg die hem prompt deed stoppen. (Op de pechstrook gaan staan moest hij niet meer, want daar was hij al.)

De agent had geen betere straf gevonden dan hem gewoon daar een halfuurtje te laten staan. (terwijl hij waarschijnlijk moest wachten op het papierwerk van het ongeval, om zijn boete in ontvangst te nemen)

Ik reed de laatste meters van de file voorbij hem, en kon het niet laten hem in zijn gezicht te kijken, te lachen, te knipogen, en mijn duim op te steken.

Voor deze ene keer was de politie mijn vriend.

12:08 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, verkeer |  Facebook | | Pin it! |

19-08-08

niet bereikbaar

 

Als ik even mijn metrics bovenhaal dan klokt mijn BMI af op een (afgeronde) waarde van 26 (bemerk de woorspeling...). Dat betekent een paar kilootjes (kleine dan) overgewicht.
Om de ‘ideale’ index van een 23 te halen, betekent dat 10 kilo eraf.

Maar BMI is bedriegelijk voor mensen die veel sporten, en zo iemand ben ik wel, dus is die 10 kilo wel een beetje overdreven. (oef, saved by the bell)
Maar het duiveltje in me zegt dat een kilo of 4-5 minder niet slecht is, ook voor mijn sportprestaties. (knockout in round 2)

Maar na de 2 vorige ‘metrics’ blogs, ga ik daar verder niet op in gaan.
Ik heb andere metrics na te streven.  Namelijk mijn ‘dates’ teller.
Ik ben dus vanavond even niet te bereiken voor de rest van de wereld min één. (of 3 als je de kassa-colgate-smile-beauty  en de popcorn-babe in de bioscoop in rekening neemt)

Hoewel, zelfs dat is niet 100% zeker, maar de kans is groot. Groter dan iets met S. op dit moment.

 

18:40 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven |  Facebook | | Pin it! |

18-08-08

aan alles komt een einde

Ik ben vermoeid, maar dan van het ontspannend vermoeide type.

Het lange weekend zat propvol, en ik ben amper thuisgeweest.

 

Ik heb heel wat geleerd over mijn lichaam :

 

  • Een BBQ op vrijdag en daar iets te veel eten is niet goed voor de maag
  • De fuif daaropvolgend met veel drank ook niet.
  • Slechts 3 uur slaap is niet goed voor de ogen
  • 2 uur rijden met dure diesel is eigenlijk niet goed voor de portemonee/bilstreek, maar gelukkig heb ik een tankkaart
  • Een hele dag slenteren in de Efteling (van 10u tot 23u30, want de efteling is in de zomer superlang open op zaterdag) is niet goed voor de voeten.
  • Een 2e keer slechts 3 uur slaap is niet goed voor de nek.
  • ’s Zondags een hele dag toernooi is niet goed voor de kuiten.
  • Al bij al zonnig weer en geen zonnecrème is een slechte combinatie voor de huid.

 We hebben evengoed niet mogen klagen van het weer. Pas zondagnamiddag rond een uur of 4 sloeg het noodlot (lees: het obligate Belgische weer) toe.

Vandaag ben ik al gedeeltelijk bijgekomen. Gisteravond vroeg in bed gedoken, en goed geslapen, dat kan wonderen doen. De pijn in de nek en de kuiten is al weg, de huid al wat minder rood. Daar zal morgen al niet veel meer van te zien zijn.

Mijn laatste 2 weken op dit werk gaan in. Daarna begint een andere opdracht bij een nieuwe klant. Ik zie er naar uit. Hier op deze locatie loopt het project ten einde, en dan is het noodzakelijk om de mensen artificieel aan het werk te houden met de meest domme opdrachten.

Binnen kort dus naar Brussel ipv Gent. Het zal behoorlijk wennen worden.

 

09:49 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven plezier werk |  Facebook | | Pin it! |