30-07-12

Bevallen! (En dat meld ik nu pas )

Vorige week zondag om tien uur 's morgens rolde de vroedvrouw mij een zonovergoten verloskamer binnen en na drie keer diep in- en persend uitademenen lag mijn zoon op mijn buik. Zo groot is het wonder, zo simpel de realiteit. Wat u nog miste de afgelopen week: Mijn dochter komt gillend en met ongeziene angst op haar toetjes op me af gerend: poo! Poo! (haar eerste spook, ik weet ook niet waar het vandaan kwam). Mijn zoon kan iets wat mijn dochter niet kan: tijdens het verversen van een luier zag ik ineens een straal pis over zijn hoofd gaan en welgemikt landen op de kikker aan het hoofdeind van de verzorgingstafel. Ongezien (voor de moeder van een meisje). Ik ben nog maar een week geleden bevallen en minimaliseer de impact van die gebeurtenis op mijn eigen lichaam. Ik huppel over houten speeltuintuig, rollebol met de dochter alsof ik de landingsbaan van haar tietuig ben en gebruik elke vrije seconde om te checken of mijn bekkenbodem al wil aanspannen, te blij dat ik mijn lijf al een beetje terug heb. Ik zou moeten recupereren. Het enige wat ons ontbreekt is rust. Die zal er wel komen, vrede in ons huisje. Nu zitten we nog on a high. We hebben een flinke zoon, we zijn nu een familie met een papa, mama, flinke dochter en stevige zoon. Ongelooflijk.

22:14 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bevallen |  Facebook | | Pin it! |

13-06-10

High

Een epidurale verdoving zou binnen enkele ure uitgewerkt moeten zijn. Ik ben drie maanden geleden plat gespoten (en bevallen) en loop nog steeds te huppelen met een onnozele garnalengrijns alsof er een roze olifant op de gang staat.

It is the BabyHigh.

24-03-10

Een wolkje dochter

Een wolk van een dochter kleurt al enkele dagen mijn leven roos.

Elk stap van het traject kleurt buiten de lijntjes.

In de plaats van de makkelijke manier, moesten wij door een bos van Clomid en Menopur om aan een bevrucht eitje te geraken. Tijdens mijn zwangerschap pufte ik niet door zware benen en andere ongemakken maar fladderden we met redelijke jeanskont door de dag (ook al viel de spiegel me soms zwaar, ik kreeg in het station nog "mooi meisje" toegeroepen toen ik hoogzwanger naar de trein rende). De zorgen en ontwijkingsstrategieën rond een bevalling zijn me gespaard gebleven, net als uren puffen - ik kon het nochthans zeer goed - of zware arbeid. Mijn dochter plopte de wereld in alsof het niets is - Liekosfactor, ik overdrijf maar soit. Tepelkloven en andere zorgen zijn me voorlopig vreemd van mijn dochter smekt en smakt dat het een lieve lust is. En de postnatale depressie neigt naar manische buien. En Hij, wel, hij is genant trots op zijn gave, mooie, perfecte dochter én de stoere mama. Hopelijk nemen andere vrouwen het mij niet kwalijk.

Ik heb een wolk vann een dochter op de wereld gezet.

11:53 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger, bevallen, mama |  Facebook | | Pin it! |