08-06-11

Love?

Buurmeisje van 13 heeft een vriendje. Blijkbaar beleven ze een heftige romance, want P en ik troffen hen al meerdere malen ’s avonds laat aan in onze steeg in wat ik maar ‘compromitterende’ situaties zal noemen.
Wij hebben daar zo onze gedachten over, maar ach: Het is niet ons kind...

Deze middag hoor ik het gelukkige stel met stemverheffing een gesprek voeren. Er worden verwensingen uitgewisseld, zij begint hard te huilen. In de weerspiegeling van een ruit zie ik hem een niet mis te verstaan gebaar maken in haar richting.

Hij start zijn brommer en scheurt weg.
Zij rent naar binnen, in mama’s veilige armen.

Ik denk dat het vanavond rustig blijft in de steeg.

 

15:40 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, kinderen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

07-01-10

Kantoor thuis

P en ik werken vandaag thuis. Samen. Dat zou een onproductieve dag tot gevolg kunnen hebben, maar het tegendeel is waar: We werken urenlang in een haast genoeglijke stilte, die enkel wordt doorbroken door het getik van de toetsenborden.  Soms wreed verstoord door de opdringerige beltoon van mijn GSM. (Die van P meldt zich met een vriendelijk melodietje, maar de mijne weigert dat te accepteren.) Het heeft zo zijn voordelen dat ons land in paniek schiet wanneer er 15 centimeter sneeuw valt.
Later op de middag werpen we elkaar tersluikse blikken toe. Lachen erbij. Hij denkt wat ik denk en ik verheug me voorzichtig op een zalig ‘gestolen’ uurtje samen.

Tot de deur wordt opengegooid. Onze puber rent binnen en vertrapt de stille spanning. Dat kan hij niet weten. Maar jammer is het wel.

 

16:15 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: werk, liefde |  Facebook | | Pin it! |

15-12-09

Het is ook nooit goed...

Vriendin W is pas gescheiden. En volop verliefd. Op een getrouwde man. Eén van het fatsoenlijke soort, moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden: De liefde is wederzijds, maar hij wil niemand kwetsen of bedriegen. Een nobel streven. Zeker.

Intussen kwam het wél tot een zoen. En meer. En besloot hij van schrik –zij ook, zij het schoorvoetend omdat ze zo verliefd is én vrijgezel- dat dit geen manier was om samen te beginnen. Hij wil eerst helemaal zeker zijn dat hij de juiste beslissing neemt.

 

Ik hang in spagaat tussen bewondering voor zoveel fatsoen (waar vind je het nog?) en frustratie: Vriendin is dapper, maar heeft pijn. Hoezo niemand kwetsen? En zij dan?

Jaja, ik weet het! Zijn vrouw heeft het meeste recht op eerlijkheid. Wat hij doet is fair (maar hoe uitzonderlijk, weet ik –volwassen geworden- inmiddels). De grootste zonde in een relatie is bedrog. Ik weet het allemaal. Maar toch…

Het liefst zou ik hem gewoon –en excuseert u mij voor mijn grofheid- op zijn bek slaan.

 

11:09 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vriendschap, liefde, frustratie |  Facebook | | Pin it! |

08-12-09

Dipje

Ik wist niet dat het kon. Maar het kan dus: Ik ben mijn optimisme kwijt. Draai neerwaarts in een donker gat waar ik niet uit kan kruipen. Boze buien, huilbuien, ze komen allemaal langs. Ik herken mezelf niet.

Men zegt dat ik overspannen ben. Rust moet nemen.

Maar ik weet wel beter: Huis moet verkocht. En snel. Niet eerder kleurde mijn banksaldo zó donkerrood als deze laatste maanden.

Helaas bevindt zich een crisis tussen mij en de koper van dat huis. Kleinigheidje.

 

P meldt voorzichtig, dat C pas eind december weer eens naar zijn mama kan. C’s mama heeft het te druk met feestjes, daar kan ze haar kind niet bij gebruiken.

Ik mompel iets over slechte moeder en nog wat zaken die de censuur niet zullen doorstaan. Wat ben je dan voor moeder??

C heeft zijn moeder nodig. En ik, ja ik, heb –heel egoïstisch- die spaarzame dagen met P alleen nodig. Maar die zullen er dus niet zijn.

 

Stroom over van zelfmedelijden. P weet het ook even niet. Kruipt achter zijn laptop. Ik probeer mij uit alle macht los te wringen uit die negatieve spiraal, maar zit vast.

Het keukenmes valt steeds harder op de weerloze broccoli onder mijn handen. Damn! Het mag blijkbaar écht even niet voor mij.

 

P omhelst me onhandig door de grote chocoladeletter in zijn hand. Met hazelnoten.

Gelukkig heb ik een man die weet wat ik nodig heb als alles tegenzit.

 

11:33 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: overspannen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

15-09-09

Lijstje voor deze week

Wat ik moet:

 

Werken tot ik erbij neerval. Om die 50% onbelastbaarheid goed te maken. Niet dat iemand anders dan ík dat vraagt, maar toch.

 

Naar de manueel therapeut. In de hoop dat die gemene pijn in mijn rug en benen zal verdwijnen. Het is geen hernia. Fijn. Maar daarmee verdwijnt het niet. Iemand suggesties?

 

Naar fysio-fitness. Om de pijn te doen aanwakkeren. Zo voelt het althans nu. Vooralsnog kan ik na de eerste sessie, gisteren, nog minder bewegen dan daarvoor. De instructeur belooft beterschap. Over een maand of drie!

 

Naar de bank. Om na te gaan of ik de restschuld op mijn –nog altijd niet verkochte- huis zal kunnen financieren, als dit ooit eens wordt verkocht. Als dat niet lukt, ben ik failliet. Nu scheelde dat toch al niet veel, gelukkig. Lang leve mijn lieve ex.

 

Vrijdag hond voor een heel weekend aan ex afstaan. Omdat het zo is afgesproken bij de scheiding. Gek dat hij daar na twee jaar plots om vraagt. Hij vindt niet dat hij me uitleg verschuldigd is. En ik ben bang, dat ik haar misschien niet terugkrijg. Hij weet hoe dol ik ben op het dier.

 

Wat ik wil:

 

Een perfect functionerend lijf. Maar ja, wie wil dat niet? En ik mag niet klagen. Maar doe het toch even.

 

De loterij winnen. Alle problemen opgelost. Financieel dan toch.

 

De hond gewoon bij me houden. F*ck ex.

 

Wel / niet reageren op een sms-berichtje van een lang-vergeten vriendje. (Die van die foto – voor de trouwe lezers onder u!) Wat schrijf je iemand, die de betekenis van het woordje ‘nee’ niet schijnt te kennen?

 

Naar de kapper. Om de inmiddels 3 centimeters donkere uitgroei (met grijze streepjes) te laten wegpoetsen.

 

Naar huis. Mijn lief omhelzen en in zijn armen in slaap vallen. Liefst per direct. Van alles wat ik wil, is dit het mooiste. Misschien moest ik daar maar mee beginnen. Uiteindelijk lijk ik alleen maar veeleisend.
Toch?

 

15:57 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hernia, geld, liefde |  Facebook | | Pin it! |

03-07-09

Man, man, man.

Hij weet dat hij mij nu en dan een beetje ongelukkig maakt door dagen na elkaar van huis te zijn en me zo weinig te missen. Ik word er on-verliefd van.

Hij nam me maandagavond mee op romantische date.

Hij heeft zijn dagen in het Zuiden gehalveerd.

Hij heeft de dagen die Hij thuis slaapt verdubbeld.

Hij heeft een actieplan als ik straks flauwval op Werchter.

 

Enkele weken geleden wist ik niet meer waar ik stond bij Hem en liet Hij me vol vertwijfeling en radeloos achter. Vandaag is de liefde groter dan elk cliché.

Mannen! Of beter: Man, man, man! 

13:00 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (0) | Tags: relatie, liefde |  Facebook | | Pin it! |

12-06-09

Het vraagstuk dat moederschap heet

‘Lieve Jola, wat denk jij eigenlijk dat ‘moederschap’ inhoudt? Hoe zie jij dat? ‘

‘Hmmmm… Eh…’

‘Je hoeft het niet nu te zeggen. Doe maar voor de volgende afspraak. En dan jouw visie op het moederschap en wat je denkt dat hij van je vraagt.’

‘Kan ik niet gewoon volstaan met melden dat ik het niet kan?’

‘Nee. Want je moet wel. Je hebt ervoor gekozen. Tot de 24e, Jola. Hou je goed.’

 

Het kwartiertje lopen naar huis heb ik nodig om mezelf bijeen te rapen. Ik betrapte me de afgelopen dagen (weer eens) op de wens, dat zoon C bij zijn moeder zou wonen. (Een stuiterende 13-jarige om je heen is niet bepaald mijn idee van een romantische wittebroodstijd. Hij was de middag na ons huwelijk alweer thuis. En vult de hele ruimte. Ik verdraag het steeds minder.) In het verlengde daarvan besef ik, dat ik eigenlijk gewoon geen moeder wil zijn. Niet kan zijn. Noem het egoïstisch, I don’t care. Het is gewoon zo.

En zo prikt de haptonoom me vast op die vraag waarover ik niet wil nadenken.

Voorzichtig bespreek ik het met P. Als steeds begrijpt hij de chaos van gevoelens haast beter dan ikzelf. Reageert kalm maar draagt geen oplossingen aan. Ook hij vindt, dat de antwoorden in mijzelf liggen.

 

Jola’s visie: Moeder zijn is toewijding, jezelf opzij kunnen zetten, er altijd zijn voor je kind. (Check: Mission impossible.)

Moeder zijn is ook regels stellen, onderwijzen. (Check: Can do that.)

C vraagt het allemaal. Vindt, dat ik nu zijn moeder ben. Maar hij heeft al een moeder. Die het zelf nauwelijks kan opbrengen, twee uurtjes per week met hem door te brengen. Waarom zou ik het dan wel moeten kunnen?

 

Soms ben ik boos op mezelf. Want dit was toch wat ik wilde?

Boos op C, omdat hij het onmogelijke van me vraagt.

Boos op C’s moeder, omdat ze haar verantwoordelijkheid niet neemt.

Boos op P, omdat hij begrijpt maar niets kan doen.

Boos op de haptonoom, omdat ik moet nadenken over iets wat ik liever wegveeg.

 

Jola’s oplossing (voor nu): Huilen tot de tranen op zijn. De middag vrij nemen en in een mooi jurkje P verrassen. Net doen of we wél op huwelijksreis zijn. Gewoon P’s vrouw zijn, hem beminnen tot hij sterren ziet.

 

Jola’s ‘list for later’: Alles wat ze niet wil. Maar dat is later pas.

 

 

10:37 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (8) | Tags: liefde, moederschap |  Facebook | | Pin it! |

09-06-09

Ever after...

Jola got married. Zweeft met P wat na op de rood met roze wolk van ‘de mooiste dag’. Het was geweldig. Het ís geweldig. Hij en ik. Wow…

 

Om mijn vinger zijn ring. Om de zijne mijn ring (behalve als hij werkt, dat is te gevaarlijk). Trots als een pauw, beide.

De eerste maal dat ik de telefoon opnam met zijn achternaam. Zijn blije, trotse glimlach. Alsof ik mijn eerste woordjes sprak. Hij is lief. Hij is leuk.

We lijken wel tieners, meer nog dan vóór die stralende woensdag.

 

Sinds gisteren is het ‘back to business’. Even wennen, na het filmsterren-gevoel van de afgelopen dagen. Maar zo moet het zijn: Bij thuiskomst zijn armen om me heen. Dat blijft.

 

 

10:34 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (3) | Tags: liefde, getrouwd, geluk |  Facebook | | Pin it! |

29-05-09

Aftellen

Zo’n jaar geleden schreef ik op deze plek over de afspraak die ik had met een man die ik via internet leerde kennen.

Een week later werd u deelgenoot van onze halsoverkop-verliefdheid. En de weken (maanden?) daarna gingen over hem en niets dan hem. In mijn hart is dat nog altijd zo.

 

Er hangt een rood met roze zijde jurkje te wachten op de grote dag. De bijpassende rode schoenen prijken op dit moment aan mijn voeten: Veilig voor nieuwsgierige ogen loop ik ze in op kantoor. Naast het jurkje hangen P’s pak en dat van het jongetje, dat in het afgelopen jaar met vallen en opstaan ‘mijn’ zoon werd.

In de kluis liggen de ringen, gegraveerd met onze namen en de datum.

 

Woensdag ben ik zijn bruid. Als er ooit iets is geweest in mijn leven, wat mij vervulde met vreugde en trots, is dit het wel: Hij houdt van mij. En ik van hem.

 

11:03 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, trouwen |  Facebook | | Pin it! |

26-05-09

Vrouw = GSM


Dixit Mr. D.I.  :

“Goh ja, waarom ik al 10 jaar graag geregeld van vriendin verander ?
Het is een beetje zoals een gsm. Zolang de basisfuncties behouden worden blijft het altijd fijn om een gloednieuw exemplaar te bezitten en uit te testen.  Maar  met de tijd stap je af van het mini-mini-formaat. Dan ga je begrijpen dat met de knopjes spelen leuker is bij de iets lijverige versie en dat de functies daar meer mogelijkheden en variëteit vertonen. En verlies je hem, dan heb je in no time een andere.
Snap je het ?”

16:16 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrouwen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

20-05-09

Muze

Het leek me eerst “not done” om een ander zijn schrijfsels zomaar te bloggen, maar na overleg op een zonnig terras met de medegezusters schrapen we de moed bijeen.

Want soms brengt de mailbox eens wat anders dan de zoveelste kettingbrief met dreigementen indien niet doorgestuurd. Soms komt een mail van een bijna 70+’er. Nu rest alleen twijfel hoe er in godsnaam op te antwoorden om meer leed te vermijden als ieder ander woord tot op heden alleen een tranendal veroorzaakte.
Iemand tips ?

Muze, mijn muze, waar ben je?
Waarom denk ik toch al de hele morgen zo aan jou? Jouw rust? Jouw liefde? Ik weet het wel denk ik. Ik denk dat  het mijn verlangen is naar jouw zijn. Jouw geven zonder te vragen. Jouw geborgenheid. Mijn verlangen naar jouw vrouwzijn en jouw oprechtheid. Mijn verlangen in alle facetten naar jou in alle facetten. Ja dat is het, gewoon mijn hele verlangen naar jou. Het borrelt zo maar in me op...........
Een lange knuffel en veel gewaagde kussen, kleine en grote, is al wat ik digitaal durf. Louter digitaal. Maar steeds voel ik meer en meer en meer. Ik wil meer.
Kom naar de meeting, ik smeek je. Neen, ik wil niet dat je naar de meeting komt. Want ik kom zelf ook niet. Ik mis je, maar daar wil ik je niet ontmoeten, nu niet. Ik wil je ook niet delen met anderen. Nu niet en nooit. Ik zou huilen om jou, om mezelf. Ik voel de tijd vergaan.
Graag en geloof me, zou ik aan jouw borst willen uithuilen, even, al weet ik dat je me ook niet kunt helpen nu. Maar even jouw begrip en jouw gevoel zoals je me dat nu al geeft, weer even in werkelijkheid te ervaren. Jij die zo luisterend naar me keek en met jouw ogen tot me sprak in stilte. Wat heb ik intense gevoelens, ze ebben na al die jaren nog steeds niet weg.

 Jij betekent zoveel voor me, bedankt dat ik je mocht leren kennen. En ik was trots op mijn gedichten. Nu niet meer. Ik ben uitgeschreven. Mijn inspiratie is verdwenen. Jij bent weg, mijn muze. Nee, ik ben niet weg. Schrijf me, houd van me, mag ik van jou blijven houden?

Daaaaaaaaaaaaaag, ik groet jouw leven, steeds maar doorgaan met een smile op het gezicht...
Dag mooie vrouw daaaaaag!!!!!!!!!!! Dag mijn schitterende muze. Muze. Mijn. Mijn. Mijn.

 

10:44 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: leven, liefde |  Facebook | | Pin it! |

11-05-09

Moeder(dag)

Het werd moederdag en dat wilde Draakje weten ook: Dagenlang was hij druk doende op de zolder en al mocht ik mij daar niet zonder vooraankondiging vertonen, ik ging er toch vanuit dat de bezigheden voornamelijk een cadeau voor zijn mama golden.

Gistermorgen aan het ontbijt bleek niets minder waar: Een schilderij vol met mijn naam en liefdesbetuigingen van mijn ‘kadokind’ en vier mokken, beschilderd op dezelfde wijze. Tranen van ontroering sprongen in mijn ogen.

Zijn echte mama moest het doen met een kookboekje uit de schappen van de supermarkt. Volgens P heeft een ander Draakje dan wel gebaard, maar ben ik nu toch écht zijn mama. Wow!

 

Tijd voor verandering: Draakje verdient het, om ‘gewoon’ mijn zoon te zijn, dus neem ik afscheid van die stekelige bijnaam. Dan weet u dat.

 

11:01 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

24-03-09

Van gisteren en vandaag

Soms lijkt het gisteren, maar het is al zo lang geleden. Zoals alle dingen die voorbij zijn, komt het soms nog langs. Laatst nog, vroeg iemand of ik het album nog had. Ik heb het nog, wist niet wat ermee te doen, dus verhuisde het mee. Iets afsluiten betekent immers niet, dat je het weggooit.Ik glimlachte met het bezoek mee om mijn witte jurk. Wat was ik jong! Wat was hij jong. Onbezonnen. Wisten wij veel.

De laatste jaren en na het definitieve afscheid heb ik niet veel gedacht aandie dag. De dag waarop je denkt dat het voor eeuwig is. Alles kan stuk, maar niet jij. Niet ‘wij’. Dat deed teveel pijn. En later, bij het opruimen, kon ik glimlachend naar de foto’s kijken. Het is voorbij. Maar een onlosmakelijk deel van mij. Altijd. Dat is best mooi: De aanwezige bagage goedgemutst meedragen. Je moet wel. Want het blijft. Ach ja.

En alles gaat altijd verder. De zon is nooit echt uitgegaan. Er is een nieuwe liefde, die mijn leven vanaf dag één op zijn kop zette. Er is een nieuw album in de maak. Het mooiste nieuws van deze lente. Morgen op de deurmat van al wie ons lief is. Een ander ‘ja’. Minder naïef, maar waarschijnlijk net zo onbezonnen in de ogen van veel mensen. Weten zij veel.

 

09:30 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, huwelijk |  Facebook | | Pin it! |

27-02-09

Ondertrouw (2)

Toch wel onverwacht werd het een prachtige dag. Voor het eerst in dagen scheen de zon toen we naar het gemeentehuis liepen.
Plaats van handeling was een triestig, raamloos kamertje middenin het gebouw. Maar de ambtenaar had zich feestelijk gekleed en deed haar best een bijzonder moment te maken van onze ondertrouw.

Bij het plaatsen van de handtekeningen schoot er tóch een gevoel van ontroering door me heen. En bij P’s brede glimlach, toen ik verklaarde na het huwelijk zijn naam te willen dragen, nogmaals. Toen P zijn blik even afwendde, wist ik, dat hij hetzelfde ‘probleem’ had.

 

Dit keer is het anders dan de vorige keer, bij ons beiden. Ouder - en misschien wijzer - hebben we veel bewuster gekozen voor dit huwelijk. We huppelden haast het gemeentehuis uit en op het bordes zoende P me alsof er geen voorbijgangers bestonden.

 

En volwassen of niet: Het aftellen tot de grote dag is begonnen. De lente raast door onze harten. Heerlijk!

 

11:20 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (3) | Tags: liefde, huwelijk |  Facebook | | Pin it! |

18-02-09

Metrowijsheid

“Mama, die meneej heef tegen mijn schoen gebotst.”
“Ja, ma puce. Kleine foutjes maken we allemaal wel eens. Proberen we ons vanavond vooral de grote glimlach van die andere meneer herinneren? ”

Need we say more?

23:14 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, metro, kinderen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

12-02-09

Het doet er even niet toe

De ene houdt al meer van de commerciële hartjesdrukte dan de andere.
Ik vond het in ieder geval leuk om onderstaand vervroegd Valentijntje in de mailbox te ontvangen.


Met één blik maak je me warm

Met één blik maak je me koud

Maar zolang je naar me kijkt
Weet ik dat je van me houdt

Het waar/onwaar zijn van de inhoud is onderhevig aan menige interpretatiemogelijkheid, maar dat doet er even niet toe.
I like it.

14:53 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: liefde, valentijn |  Facebook | | Pin it! |

11-02-09

Smile

Een kind van 6 (glim)lacht ongeveer 300 keer per dag. Een volwassene 47 keer.
Wat liep er fout van punt A naar B?

(Glim)Lachen is leuk, er zijn geen negatieve bijwerkingen en het kost niets.
Zullen we morgen doorheen de apegekke drukte toch nog eens wat extra tijd maken hiervoor?

Wie doet mee ?


smile

21:56 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: liefde, leven |  Facebook | | Pin it! |

10-02-09

Schoonheid

In de parfumerie kijkt de dame voor me beteuterd wanneer de verkoopster haar met de nodige glimlach wat Chanel-staaltjes aanbiedt “voor de rijpere huid”.
Ze verzucht met “de tijd is misschien een heler van vele wonden maar een echte estheticus zal hij nooit zijn”.
De troostende woorden van de partner klonken: “Sweetheart, sommige mensen verliezen nooit hun schoonheid. Die verschuift hooguit van hun aangezicht naar hun hart om daar te vermenigvuldigen. Zo ook bij jou.”

Hoe heerlijk is het getuige te mogen zijn van zulke liefde.
Naar het schijnt stormde het toen net buiten. Op de terugwandeling naar kantoor heb ik er niets van gemerkt.

20:51 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, schoonheid, tijd |  Facebook | | Pin it! |

09-02-09

Onbetaalbaar

Er zou voldoening uit te halen zijn wanneer je blijft vasthouden aan de waarden die je kent in je job en tevens het beste doet dat je kan. Het slagen zou minder belangrijk zijn. En toch is daar die frustratie vandaag. Mijn brein assimileert nog steeds traag en is uitermate selectief in het onthouden. Nog een paar jaar en ik kan iedere dag opnieuw dezelfde Goedele voor het eerst lezen.

Het opperhoofd heeft nog niet door dat zijn Noa na het intermezzo van het laatste jaar toch wat aan capaciteiten heeft moeten inboeten. Hij looft met woord en centen.
Schaamte en schuldgevoel worden als nederigheid aanschouwd. Frustratie als paardenkracht.
Met geld kan je veel goede dingen kopen, maar niet de belangrijkste.

Een warm thuisnest is onbetaalbaar en heeft helende krachten. Daarstraks kon ik alleen naar huis verlangen. Nu zie ik de werkdag van morgen terug zitten.

23:08 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (3) | Tags: leven, werk, thuis, liefde |  Facebook | | Pin it! |

08-02-09

5 minuten voor het einde

- En stel dat het vlliegtuig nu neerstort?
- Dan is 1/3 van ons departement uitgeroeid.
- En stel dat het vliegtuig subiet neerstort en je nog 5 vrije minuten naar keuze hebt, wat doe je dan?
- Ik zou mijn kinderen stevig platknuffelen en aan hun haren ruiken.
- Naar mijn vader zou ik gaan en zeggen “je bent die 46 jaar een verdraaid goede vader voor me geweest”.
- Bij het ochtendgloren op een berg zitten en de rust over me heen laten komen.
- Bijleggen met de familie en samen nog eens heerlijk ruikende koekjes bakken.
- Mijn ex-partner een gelukkig leven toewensen, zelfs al is het zonder mij.
- Tegen mijn vijanden zeggen “ Het geeft niet, ’t is dat het zo moest zijn”.

Terwijl de collega’s verder fantaseren kan men niet anders dan bedenken: dit zouden bijzonder waardevolle momenten zijn.

Waarom ermee wachten tot 5 minuten voor het einde ?

23:08 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: liefde, leven, dood |  Facebook | | Pin it! |

01-02-09

Dank je, schat

Vrouwen die een aartslelijk cadeau krijgen van hun partner zijn daar vaak enthousiaster over dan bij een liefde- en waardevol uitgekozen geschenk. Het laatste bevestigt de bestaande gevoelens.  Een slecht cadeau daarentegen toont namelijk hoe slecht je man je kent. Vrouwen proberen vervolgens die zaak goed te praten door de goede band met hun partner extra te benadrukken.

(Journal of social cognition, n°4 - 2008)

En hoe pakken wij dat aan ?

14:13 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (5) | Tags: liefde, cadeau |  Facebook | | Pin it! |

15-12-08

Excel-moment

Er zijn van die dagen waarop ik de routine van het leven wil toejuichen. Dagen waarop mijn innigste contact met louter papier en klavier mag zijn. Ze mogen de mooie momenten om op terug te kijken houden. Louter handelen zonder voelen. Liever dat dan stilstaan. Vermijden gegrepen te worden door een mallemolen.

Ik poogde in het donker te liggen met de iPod op de oren. Vasthouden aan wat goed voelde. Helaas volgen sommige gebeurtenissen elkaar zo snel op dat de herinnering onherroepelijk geschonden werd.

Het kan liggen aan de pijn van afscheid of koude begroetingen. De onmacht dat een ander telkens net iets luider spreekt als je dan al eens klaar bent om te delen. Aan vragen waar niet op het antwoord wordt gewacht. Het "maar neen" op alles wat je zegt. De verlammende toxiciteit van iets dat je gezond moet houden. De stommiteit dat je ergens je jas vergat. Iemand die dan door je zakken snuffelt en meer over je weet dan je wilt. Aan een warme mail die je jezelf toch doet haten. Een verjaardagsfeestje waar tot nu 24 uur later nog steeds alles uit de hand loopt en escaleert. Ondankbaarheid. Onwil. Haat in het kwadraat. Jaloezie en neerbuigendheid. Veroordeling volgens façade. Dat allemaal plus de wetenschap dat je er toch telkens %*£$ù@  weer in slaagt pijn te zaaien in je omgeving.

En als dan het aloude gekende besef bovendrijft en je weer gaat verlangen naar vooral niet jezelf te zijn, dan leert de ervaring dat stilstaan puin veroorzaakt. Dan rest het verlangen naar een excel-moment. Logica en cijfers. We zijn al langer beste maatjes.

En ondertussen wrijven we de spons over wat gebeurde. Mochten ze beter weten dan zouden ze beter doen. En we vergeven de ander. Altijd makkelijker daar dan bij zichzelf.

01-12-08

Happily ever after...

Geluksmoment:

Draakje wekken op een donkere vrijdagochtend. Zijn slungelige armen die om mijn hals geslagen worden en de slaapdronken kus op mijn wang.

 

Geluksmoment:

’s Avonds na een lange dag thuis komen en omhelsd worden door mijn twee mannen. Die elkaar verdringen om de eerste zoen (die overigens altijd voor P is; Draakjes zijn lief maar moeten op hun beurt wachten immers!).

 

Geluksmoment:

Ontbijt maken met Draakje en P op zondagochtend. Draakje stralend achter het fornuis om roerei met zalm te maken. Ik ernaast, voor de pannenkoekjes (en om erop toe te zien dat alle roerei in de pan blijft). P, die mij in het voorbijgaan in mijn nek zoent.

 

Geluksmoment:

Exact zes maanden na onze eerste ontmoeting: Deze morgen ontwaken in de armen van P, die mij zijn liefde toefluistert.

 

Mijn weekend in vier momenten. Mooier dan dit kan het niet worden.

 

12:01 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, geluk |  Facebook | | Pin it! |

06-11-08

Keuzemogelijkheden

Ik hoorde het zo vaak het laatste jaar: “Ach ja, je hebt geen keuze, je moet erdoor”.
Deze uitspraak neem ik niemand kwalijk. Een mens zegt zoveel (en ik vaak de domste dingen eerst). Onwennigheid, gewoontebeestje, zalvende woorden van steun. Ik til er niet zwaar aan.
Totdat ik het mezelf vandaag hoorde uitspreken tegen mijn aangedane zusje.
”Zus, no worries. Ik slaag er me wel doorheen. Ik heb geen keuze.”
Goed bedoeld. Maar onwaar.

Meer dan ooit, verschillende keren per dag, sta ik voor het maken van keuzes. Er zijn veel opties in het assortiment en ergens weet ik dat niemand uit mijn omgeving mij enige beslissing kwalijk zou nemen.

Het is diezelfde omgeving die het kiezen net heel makkelijk maakt.
When the going gets rough, they keep me going.
Iemand liefhebben, in welke vorm dan ook, geeft meer energie dan ooit gedacht.
Ze zijn dan ook heel gemakkelijk om van te houden.
Ik hoop dat ze dit in alle waardevolheid zelf in de spiegel mogen zien – om vervolgens van daaruit de juiste keuzen te mogen maken naar hun eigen gelukkige leven toe.
Ze zijn het waard. Ook dat zusje van me.

00:02 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ms, vrienden, liefde |  Facebook | | Pin it! |

04-11-08

Altijd

 

Draakje en ik voerden gisteravond een lang en serieus gesprek. Aan het einde ervan kroop hij in mijn armen en zei: ‘Ik ben zo blij dat jij er bent. Je maakt papa blij. En mij ook. Blijf je altijd bij ons?’ Bezegeld met een dikke, natte zoen op mijn wang.

De woorden bleven weg. Maar ‘ja’ knikken bleek voldoende.

 

15:17 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (2) | Tags: kinderen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

14-10-08

Vogelvlucht

Hij: Je bent lief
Zij: Ik denk nochtans stoute dingen
Hij: Dat maakt je complex. Neig.
Zij: Grr. Ik vertoon wel vaker rivaliserende functies
Hij: Dat maakt het net zo avontuurlijk
Zij: Ah bon. Ik sta af en toe eens liever stil.
Hij: Doe dan geen stap achteruit als ik dichterbij kom
Zij: Misschien heb ik gewoon geen nestdrang
Hij: En ondertussen verzamel je toch wreed schoon volk op uw faceboekske
Zij: Iedereen is mooi.
Hij: Toch trek jij aasgieren aan, wed ik. Weg ermee.
Zij: Deal. Goed gevogelte ligt alleen op mijn bord.
Hij: Mag ik dan ook op jouw bord?
Zij: Jij moet vooral braaf zijn.
Hij: En mag ik dàn op jouw bord?
Zij: ...

15:02 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mannen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

11-10-08

Toygirl

Noalinne, ik zie Hem doodgraag (vreemd woord uit de reeks: ik wil je doodknuffelen, ik kan je wel opeten en andere vreemde liefdesuitingen). Toch heb ik mijn voorraad Toyboys al versleten de voorbije 11 jaar. Platonisch, ik ben fysiek monogaam. Ze waren lief, charmant of uitermate intelligent (mijn fetish). Dat is Hij ook. Maar Hij waait door mijn leven alsof Hij een Handleiding Liekos in z'n hoofd heeft, dat kan niemand evenaren.

And He loves me. Niet onbelangrijk.

Maar nu heeft Hij een Toygirl. Ze volgen samen cursus en Hij laat terloops haar naam wel eens vallen, met een onderdrukte twinkeling in zijn ogen. Ik gun het Hem. Het geeft even een boost aan je dagen. Ik laat Hem. Hij heeft mij ook altijd in het ongewisse gelaten of Hij het zag of niet en onuitgesproken is het minder bedreigend, minder bedriegen. Ik wacht, tot Hij echt voor haar zou vallen of haar weer vergeet. En ik wacht. Lief, charmant, intelligent en ondeugend want het is voor mij ook een beetje een boost, zijn Toygirl.

10:08 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde |  Facebook | | Pin it! |

09-10-08

Toyboys

“Je bent jong en je wilt wat”. Wel, ik wou ze niet toen ik nog jong was. Nu, jaren later, en zo even voordat ik oud word, wil ik ze wel. Toyboys. Twee stuks houd ik erop na. De eerste kreeg ik een jaar of 3 geleden van een vriendin doorgespeeld. De ervaring van nieuw en extra manvlees in de kuip viel zodanig goed mee dat ik er na 5 maand een 2de bijnam. Een aanrader van formaat – en dat terwijl ik de idee jaren terug absoluut weerzinwekkend vond.

Nu niet meer. Ze zijn dan ook perfect. Hun timing onomwonden schitterend. Ziehier de mannen waarop ik geen 3 maal moet gillen dat het etenstijd is. Deze toyboys zitten al bij het bord voor ik nog maar spreken kan. Ze zijn nooit moe wanneer ik thuiskom van het werk. En dan, die onovertroffen warmte en zachtheid. Zodra Albrecht het pand verlaat smachten ze om het dichtste plaatsje bij me. Alles staat ingesteld op aaien en affectieve nabijheid. Ik geef en ontvang met alle plezier. De jongste verricht magische trucjes met een veer, altijd ontspannend. Met 3 op de sofa is niet zo evident. Anderzijds lijkt hiervoor overdag de echtelijke sponde betrekken, me ook niet al te kosjer. En dus houden we het op de woonkamer. Of mijn bureau. Of in de zomer in de tuin. Na een gewenningsperiode appreciëren de buren hen nu ook - ze trekken geen wenkbrauw meer op wanneer ze hun (even zalige) vrienden meebrengen.

Hier spreekt wijsheid en ervaring: toyboys zijn een verrijking voor het leven en doorbreken de dagdagelijkse sleur. Kies vooral exemplaren van goeden huize met de nadruk op discreet plas- en krabgedrag. Er zijn nu middeltjes tegen wilde haargroei op de rug.
Hm. Hoewel. Machopoes en Flodderpoes zijn perfect zoals ze zijn. Ik vraag de dierenarts voorlopig om geen Veet.

23:54 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (5) | Tags: liefde |  Facebook | | Pin it! |

Sleutel

 

P overhandigde mij gisteren de sleutel van ‘mijn’ nieuwe huis. De nieuwe sloten in zijn huis, zijn de oude uit het mijne.

De wonderlijke symboliek daarvan trof mij pas deze morgen.

 

10:37 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (2) | Tags: samenwonen, liefde |  Facebook | | Pin it! |

08-10-08

Een jaar later

 

Het is haast een jaar geleden dat E vertrok. Ik maak de balans op van een roerig jaar.

 

Ik verloor:

Een relatie van 20 jaar. Zo wankel als die was... Het voelde als opgeven van mijn zekerheden. Ik wist immers wat er was, niet wat er komen ging.

Mijzelf, in die eerste weken. Was dit de juiste beslissing. Wilde ik dit echt? Kon ik het wel alleen? Slapeloos en dolend wankelde ik naar het einde van het jaar.

Maar ik verloor ook mijn onzekerheid. Want onder alles bleef ik overeind.

 

Ik vond:

Veerkracht, grote hoeveelheden daarvan.

Moed. Om dwars door de pijn te stormen. Om mijn tranen te laten zijn wat ze waren.

Liefde. Uit onverwachte hoek. Vage kennissen werden dierbare vrienden. Van F, die uiteindelijk enkel om zichzelf gaf, maar wel in mij de kracht losmaakte om te kiezen voor wat ík wil.

En P. Die op zichzelf al staat voor ‘liefde’, maar hier toch een aparte vermelding verdient. Omdat hij mij het vertrouwen in de liefde terug gaf. En geen dag nalaat te vertellen, hoe bijzonder hij me vindt.

 

Wat bleef, was ikzelf. Een beetje beschadigd,wat wijzer. Maar boven alles nog altijd wie ik ben. Ik weet nu definitief dat ik voor mezelf durf te kiezen. En dat ik, net als twintig jaar geleden, durf te kiezen voor de liefde. Omdat ik daar nog altijd (misschien: weer) in geloof.

 

18:00 Gepost in Jola | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, liefde |  Facebook | | Pin it! |