02-07-10

Doe alsof je thuis bent

Taalles voor anderstaligen: Doe alsof je thuis bent.

Op bezoek mag men, na meermaals aandringen, doen alsof men thuis is.

Met deze uitdrukking geeft uw gastheer/vrouw aan dat u zich als bezoeker informeel mag opstellen. U hoeft de gastheer/vrouw niet met Meneer/Mevrouw aan te spreken en hoeft niet te wachten tot men u een verfrissing aanbiedt maar mag hier zelf om vragen.

Men wil dit al eens verwarren met zich gedragen alsof men werkelijk thuis ís. Wanneer men thuis is, staat u zelf recht en neemt iets te drinken. Thuis is het toegestaan bloempotten te verplaatsen en de kasten anders in te delen.

Op bezoek is het ten stelligste verboden bloempotten te verplaatsen of de kasten efficiënter in te delen. Op bezoek bent u nooit thuis.

En toch... Toch zal ik mijn bezoekers nooit op de vingers tikken omdat ze zich gedragen alsof ze thuis zijn. Want ik zie ze zo graag.

23:45 Gepost in Liekos | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leven, babysit, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

08-02-10

Noa voor Dummies (1)

Voor zij die mijn handleiding nog niet ten volle tot zich hebben genomen.

Als u me vanavond bij een herkansing alweer tevergeefs een uur liet zitten (goh ja, alweer een uur – sommige ezelfs stoten zich echt wel 2 maal aan dezelfde steen) :

 

do : kom met een geloofwaardig excuus af

don’t : vraag me in uw “oepsie"-sms niet tegelijkertijd om een karakteriële referentiebrief wanneer u bij het zusterbedrijf aan de slag wilt.

23:09 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |

04-01-10

This is it

De kerstvakantie is achter de rug. Vandaag de eerste maandag van het nieuwe jaar. Magisch bijna. De Grote Dag waarop alle goede voornemens eindelijk in daden worden omgezet. Mentaal zijn we er klaar voor. Het lichaam raakte na eindelijk een paar weken permanentie in eigen land ook uitgerust. All Noa-systems loaded and active. This is it.

Het wordt een jaar van keuzes maken. Kiezen, beslissen en daar naar handelen. Ten tweede (vrije volgorde) : Vanavond daadwerkelijk op de publiekelijke WW-schaal hoppen ipv een schitterend stappenplan uit te dokteren dat vooral op papier de meeste brilliance in kiloverlies vertoont.

Numero 3: Moed verzamelen : Binnen een uurtje tijdens de (karige) lunch de baas vertellen dat ik een stapje opzij zet. Dat nu het reisjaar aanbreekt waar ik zo lang naar streefde, ik liever die pijp aan Priscilla geef. Serieus tegen mijn goesting en dat wringende ego in maar ’t is van moeten. Mijn beperkte houdbaarheidsdatum verplicht me te kijken naar de essentie. Zijn wonderkind wil ’s avonds eens een beetje energie overhouden, al is het maar om om iemand terug te bellen, een kaartje te schrijven, de mailbox te openen en potverdorie, om te bloggen ! Liever een sociale luis dan een grijze apatische muis.
Nu alleen nog even nadenken hoe ik dit Baas seffens beleefd overbreng.

2010. The now or never.
Want ten eerste : de strijd tegen de procratinatie is begonnen. Wij stellen niet langer meer uit tot morgen wat we ook vandaag kunnen doen.

This is it. Action.

18-08-09

Sommigen noemen het liefde ...

Post-vakantie-maandagochtenden lijken minder zwaar wanneer blijkt dat die uit het oog verloren vriend een paar bussen verder werkt. Het is fijn om even over de good old days te praten al moet dat voor mij niet te lang. We zijn bijna 21 jaar verder. Het boeit me meer te weten wat er intussen gebeurde en vooral, in dit heden. Het hoge pief-gehalte zegt me niets. Dat leert me over macht en niet over kracht en nog minder over wie en hoe iemand is.
“Mag ik je bellen?” vraagt zijn sms. “Ja, jij mag dat” luidt het antwoord en binnen de minuut praten we weer zoals voorheen.

Een paar uur later kan mijn gsm nog amper het aantal sms’jes slikken. Help Liekos, help Foxy I !! Graag een spoedcursus “hoe met flirtgedrag omgaan”. Ik zal het nooit leren. En dus zwijg ik. Hooguit die luttele 3 puntjes om te laten weten dat ik met de mond vol tanden sta. Hij interpreteert die anders.

We zijn nu 24 uur later. De gsm zit ver en stil in de handtas. De mailbox met toenemend aantal liefdesbetuigingen gesloten. De bloemen staan bij Ann en niet alleen omdat ik nog steeds meer van 1 eigenwijze tulp hou dan van 30 baccara’s waarvoor iedere vaas te laag en te smal is. “Ik zit vol kriebels” leest het kaartje. Zelf ben ik dat stadium al gepasseerd. En het waren geen rode kriebels maar van die donkergrijze met bliksemschichten en donderwolken. Ik voel me in no time uitgeput en en toch opgefokt. Hij heeft de brandweer nodig voor bluswerken. Mooi, stuur die dan meteen maar door naar hier voor ik uit elkaar spat van boosheid.

Ik weiger me verder te gaan verstoppen. Dus als u me nu even wilt excuseren, ik moet iemand een beleefd doch kordaat bericht overbrengen.

11:42 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |

12-06-09

Foxy

 

Big Friend, You are beautiful!

08:47 Gepost in Liekos & Noa | Permalink | Commentaren (1) | Tags: verjaardag, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

Happy Birthday Foxy I

We adore your laughter, enjoy your flair
The way you swing through living
You effortlessly seem to always care
And often too forgiving

We try to catch the life you lead
Although imitation is not our wish
You do have your way to succeed
As a woman with a touch of girlish

We know each others thoughts and pains
And admire how you shuffle them aside
Us friends always get the best that remains
Which is why in you we confide

Happy birthday, Foxy I

00:30 Gepost in Liekos & Noa | Permalink | Commentaren (1) | Tags: verjaardag, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

08-06-09

Ik ben niet lief

Hij neemt afscheid met een “Ik zal de kracht van jouw zachtheid missen en de zachtheid van jouw kracht. Je bent lief”. Knuffel. Bye. Tot maandag op de luchthaven.

Ik wil mijn autobanden een schop verkopen maar een wel-opgevoed meisje doet zoiets niet. “Je bent lief”. Het heeft de uitwerking van een rode lap op een stier. Ik ben niet lief. Laat het voor eens en altijd duidelijk zijn: ik ben NIET LIEF.

Hij kan niet weten dat hij met zulke opmerkingen dichterbij voelt vanop afstand dan wanneer hij bij me is. Dat wil ik ook niet. Meestal vinden ze het lief dat je niet lief wilt zijn. Of ze gaan argumenten bovenhalen waarom je dat wel bent wat dan weer frustratie geeft omdat ze ondertussen niet luisteren naar wat je echt wil zeggen. As if it could be said. Dubbele frustratie. Nog zoiets dat we niet willen doorgeven aan anderen. Zo wordt een definitieve goodbye vaak makkelijker dan blijven. Achteraf de nodige spijt natuurlijk, over de oneerlijkheid in redenering maar dat moet je dan ook weer uitleggen en herbegint het verhaal van vooraf aan. Toch maar liever dat ze me stiekem vergeten. En ach, hoe goed je roadkill ook terug in elkaar puzzelt, echt leven krijg je d’er nooit meer in. Wie wil er z’n handen vuilmaken aan dat vies spul. “Laat maar, ik kan het alleen wel aan”. Het gekende zinnetje dat ik er al bijhaal van sinds ik er nog te klein voor was. Ik bedenk bij deze dat de zin ervoor er toen ook al bijhoorde.

“Je bent lief”. George Clooney mag het misschien wel eens zeggen wanneer hij op een donkere avond mijn straat inrijdt op zoek naar mijn divine and godsent body.
Al zal hij na het ontbijt evengoed moeten vertrekken.

23:15 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

22-05-09

onverwacht

Ik praatte een tijdje geleden met een vriend, die enkele jaren geleden zijn moeder verloor in een auto-ongeval.

Ik vroeg hem hoe hij zich daarbij had gevoeld en verwachtte een antwoord te krijgen in de trend van ‘ik voelde me rot en leeg’, maar ach, wie was ik om dat te denken?

 

Dit was (verteld in mijn eigen woorden) wat hij zei :

-  “Weet je dat je zo ongeveer de eerste bent die met daadwerkelijk deze vraag stelt? En weet je dat je zo ongeveer de eerste bent waar ik dit aan vertel? “

 

Ik begon me al halvelings ongemakkelijk te voelen. Je kent het wel, het gevoel dat je een vraag op het verkeerde ogenblik stelt.

 

- “Dank je dat je me dit vraagt, want ik denk dat het antwoord niet echt is wat je zal verwachten.

Weet je, de normale gevoelens die je hoort te hebben als zoiets gebeurt, is machteloosheid, verdriet, en een deel woede. Maar ik voelde vooral een gevoel van schuld.”

 

- “maar waarom dan? Jij kon toch niets verhelpen aan dat ongeval?”

-  “Dat bedoel ik niet. Je hebt gelijk, daar kan en kon ik niets aan doen. Waar ik me zo schuldig over voelde was dat we toen ze deze morgen me afzette op school, ik haar niet eens ‘tot ziens’ had gezegd. Je weet wel hoe dat gaat op school, het is voor jongens ‘not done’ om te veel affectie te hebben met je eigen moeder.

Mijn God, wat had ik zo graag de tijd teruggedraaid, en alle jeugdvooroordelen opzij gezet, om haar ‘nen dikke knuffel’ te geven.

Weet je, ik heb er een tijd  over gedaan om dat te accepteren, en in al die tijd heb ik niet echt kunnen rouwen om haar verlies.”

 

Toen stond hij op met de woorden “ik ben zo terug”

En toen hij 5 of 10 minuten later terugkwam legde hij een hand op mijn schouder en zei bijna geluidloos “bedankt.”

Ik wist toen niet direct waarom, het besef kwam pas later.

Nee, zijn antwoord was niet wat ik had verwacht.

 

 

 

 

08:34 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden, accepteren |  Facebook | | Pin it! |

31-03-09

Van groot naar klein

Tien dagen geleden was hij nog zoals een Alexander klinkt te zijn: een grote stevige man. Nu verschrompelt de Solu Medrol hem tot een hoopje ellende. Ineengezakt en toch een opgeblazen kikker. Esthetisch gezien een extra opdoffer. Zijn “probeer me aub niet op te vrolijken” bij het onthaal maakt duidelijk dat het depressieve aspect van de medicijnen ook inslaat. Binnen minder dan een maand moet hij de congresgangers toespreken. Hij heeft geen idee hoe.

“Je zegt er zelf zo weinig over” meent hij. Wat zegt een mens hierop? Met de ingeoefende zinnen moet ik bij hem niet afkomen, noch met de automatismen die hooguit een mislukte verkapte vorm van delen werden. Uiteindelijk wil je niet dat iemand echt beseft wat het met je doet, laat staan voelt. Natuurlijk wil ik er soms de pijn en frustratie wel eens uitgooien maar het ebt even snel weg. De kleinste beweging is genoeg om te beseffen dat het niets voor mij is. Ieder woord wordt verdraaid tot een signaal. Niets zeggen voelt beter dan het delen van kwaaltjes en kwellingen. MS is geen shareware. Ik wil bij hem zitten als Noa, los van hetzelfde schuitje dat we soms delen.

“Ik heb er weinig behoefte aan”, beantwoord ik zijn vraag, goed wetende dat de waarheid van vandaag, morgen een leugen kan zijn. “Ik blog.”


23:19 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, vrienden, ms |  Facebook | | Pin it! |

02-02-09

Chocolade

- You are like my spiritual chocolate, Noa.
- I don't like chocolate.
- Yeah right. Everyone loves chocolate.
- I don't.
- At least you love yourself.
- Yeah ...

22:35 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: chocolade, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

27-01-09

Plooien gladstrijken

“En nu?” vraagt mijn buurvrouw op de metro aan haar vriend. Hij trekt de schouders op en antwoordt “ik zal nooit enige moeite doen om een plooi glad te strijken. Ik maakte ze nooit met opzet en dus heb ik mezelf al lang vergeven”.

Glad te strijken plooien zijn een gevoelig thema. Zeker vandaag. De spiegel toont me wat extra rimpel(tje)s. Het jaartal op mijn geboorteakte duidt op een onomkeerbaar proces. Andere plooien zijn minder leeftijdsgebonden en eerder bewijs dat mijn lichaam en geest vaak oneerbiedig met elkaar omgaan/gingen. Die vouwen kunnen alleen nog geheeld in mijn binnenste. Heet dit dan vergeving?

En wat met de tot de x-ste macht aantal plooien die ik ooit bij een ander veroorzaakte? De groeven die ik via grieven hun in de schoot wierp. Wat daarmee? Bij AA verzoeken ze je daar bij stil te staan. En het werkt. Helaas ben ik geen alcoholist. En heb dus ook geen begeleidend sponsor. Zelf bak ik er niks van.

Dus rest me voorlopig zoveel mogelijk energie te steken in het trachten te voorkomen ervan. Falen lonkt geregeld om de hoek. Een klein plooitje doet een hele jurk scheeftrekken. Een paar scheve millimeters bij start doen een bowlingbal achteraan in de goot belanden. Een foute duik doet het zwembad uren golven.

Kleine gebaren hebben grootste effecten. Gelukkig vooral wanneer ze juist zijn. Mijn vrienden zijn fantastisch omdat ze me er zoveel geven.

22:44 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden, leven |  Facebook | | Pin it! |

26-01-09

Beter zelfs

De batterijen opladen, heet dat dan, zo’n weekendje in goede compagnie. Het voelt alsof de hele reserve-collectie ook werd aangevuld. Een weekend zonder zorgen, zonder angst voor wat komen zal. Delen en amuseren. Het maakt dat zelfs de koude maandagochtend aanvoelt als een lentezon.

Jolly L. zingt doorheen de dag het deuntje van RubyRuby. “Goh, Noa, gisteren een onverwacht en steengoed concert van de Kaiser Chiefs meegemaakt en jij zit hier ook al de hele dag te smilen doorheen de drukte”.
“Tja, ken je die dagen waarin nooit de gedachte bij je opkomt dat je misschien even ergens anders zou willen zijn.”
“Oh, was het zo goed?”
“Beter zelfs”

Dag 12: 91,8 kg
Stand: -2,4 kg


22:25 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |

22-01-09

een vulling voor de zorgen

De begrafenis was zwaar, emotioneel dan toch. Waar de week voor de begrafenis nog iedereen deed alsof hij het zo snel mogelijk wou vergeten, kon je zaterdag de meesten toch emotioneel zien crashen net na de mis. En niemand die zich daar schuildig over voelde, en waarom zouden ze ook? Het was een totaal menselijke reactie.
Ook ik pleit schuldig, maar dan aan het feit dat ik me niet schuldig voelde.

Ik had een deel van de zaterdagactiviteiten moeten verzetten, maar ja, ik kon het ook moeilijk laten. Toen ik na de mis op weg was naar de plaats waar ik in normale omstandigheden al ’s ochtends zou zijn geweest, dacht ik de emotie wat door te spoelen met een vleugje muziek op m’n MP3-speler.

Maar alsof de Duivel en Murphy er de hand in hadden, was het ironisch om te moeten constateren dat het eerste nummer dat ik hoorde “afscheid van een vriend” was.

Hoeveel pech kan een mens hebben, dacht ik toen.

Veel meer dus, want als klap op de vuurpijl kwam ik thuis van het uitje met een redelijk hardnekkig virusje (dat weliswaar pas enkele dagen later de kop op stak).
Maandagmiddag werd het me even te veel, en moest het middageten er weer uit.
Na 2 dagen van weinig eten en diarree ben ik nu weer aan de beterhand.

Net op tijd voor een nieuwe afspraak met de tanden-beauty voor een definitieve vulling.

 

 

 

 

 

 

16:30 Gepost in Laurens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dood, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

21-01-09

Ontwijkend gedrag

- Jij loopt en zit lichtjes gebogen altijd
- Hm. Ok. Dat zal dan wel
- Totdat er een gevoelige snaar wordt geraakt. Dan recht je de rug, je hoofd.
- Allez, dan doe ik het toch nog soms goed
- Ja, zoals nu. En dan gaan je ogen zekerheid uitstralen
- Ook dat nog
- Fake. Jij en ik weten dat die ieder moment kan omslaan naar het tegendeel
- So ?

- So niks. Dit geheim is veilig hier.
- ...

- Maar nu wil je waarschijnlijk niets liever dan alleen zijn? Hoe meer je gebaren me verleiden tot gaan, hoe meer ik wil blijven.
- “hard to get”-spelen is niet aan me besteed.
- Ik weet het. Anders zouden je ogen me niet blijven ontwijken
- ...
- En ? Vertrekken nu? Of blijven?
- *zucht* .... Ober, mag ik nog een glas witte wijn aub?

 

 

Dag 7: 92.4 kg
Stand: -1,8 kg

22:24 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |

15-12-08

Excel-moment

Er zijn van die dagen waarop ik de routine van het leven wil toejuichen. Dagen waarop mijn innigste contact met louter papier en klavier mag zijn. Ze mogen de mooie momenten om op terug te kijken houden. Louter handelen zonder voelen. Liever dat dan stilstaan. Vermijden gegrepen te worden door een mallemolen.

Ik poogde in het donker te liggen met de iPod op de oren. Vasthouden aan wat goed voelde. Helaas volgen sommige gebeurtenissen elkaar zo snel op dat de herinnering onherroepelijk geschonden werd.

Het kan liggen aan de pijn van afscheid of koude begroetingen. De onmacht dat een ander telkens net iets luider spreekt als je dan al eens klaar bent om te delen. Aan vragen waar niet op het antwoord wordt gewacht. Het "maar neen" op alles wat je zegt. De verlammende toxiciteit van iets dat je gezond moet houden. De stommiteit dat je ergens je jas vergat. Iemand die dan door je zakken snuffelt en meer over je weet dan je wilt. Aan een warme mail die je jezelf toch doet haten. Een verjaardagsfeestje waar tot nu 24 uur later nog steeds alles uit de hand loopt en escaleert. Ondankbaarheid. Onwil. Haat in het kwadraat. Jaloezie en neerbuigendheid. Veroordeling volgens façade. Dat allemaal plus de wetenschap dat je er toch telkens %*£$ù@  weer in slaagt pijn te zaaien in je omgeving.

En als dan het aloude gekende besef bovendrijft en je weer gaat verlangen naar vooral niet jezelf te zijn, dan leert de ervaring dat stilstaan puin veroorzaakt. Dan rest het verlangen naar een excel-moment. Logica en cijfers. We zijn al langer beste maatjes.

En ondertussen wrijven we de spons over wat gebeurde. Mochten ze beter weten dan zouden ze beter doen. En we vergeven de ander. Altijd makkelijker daar dan bij zichzelf.

19-11-08

Variabelen van de dag

Aankoop : Mega Mindy-muntjes voor de vrouwentroepen
Mispunt: good old coffeebreaks
Vraag: Waarom wou ik weer mijn brein zo extreem uitdagen?
Kus: Voor mijn man die op de tramsporen op me wacht
Fout: Baas New York Times doorgegeven ipv New European
Ergernis: Alweer niets deftig in de kleerkast hangen hebben
Verbazing: Studenten plunderen niet altijd de gadgettrommel
Tempo: Help, ik kan mijn brein niet volgen
Geluk: Waanzinnig geduldige collega's
Uitdaging: high class catering moeten uitzoeken en testen
Agenda highlight: ladies night ingepland

Conclusie: again I am a lucky dog
(Vrije vertaling: ik loop weer te snorren als een dwaas content poezeke)








22:39 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werk, leven, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

14-11-08

Uitdagingen

Sommige mensen zijn gemaakt om te werken.
Ik hoor bij die groep.
Twee dagen een onopvallende grijze muis in de Europese massa zijn en kijk ...

... het piekerniveau daalt, het energiepeil stijgt, de breincellen staan in rangen van 2 paraat aan te schuiven voor gebruik. Dat is geen overbodige luxe overigens, er is veel te leren op korte tijd. De taalvaardigheden komen sneller terug dan gedacht (met alle dank aan mijn vroegere liefjes). Eén ding staat vast: de mensen zijn meer dan aardig en warm in het onthalen van dit groene blaadje. Wellicht had ik de vrije tijd van de laatste maanden beter gebruikt voor het oppoetsen van de social skills. Die vragen nog werk. Small talk was nooit mijn ding maar gelukkig had Duckling gelijk: champagne helpt. Maandagochtend wordt er louter koffie geschonken – het wordt een dag vol uitdagingen.

Nu is het eerst weekend. Het lijstje terug-te-bellen staat op 12 met een stevige top 5. De mailbox vertoont quasi analoge cijfers.
Hoe zeg je iemand dat je ze uit de weg ging net omdat ze je dierbaar zijn?
Ook morgen wordt een dag vol uitdagingen.


23:30 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, werk, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

12-11-08

Verdwalen

Gepikt uit de Dagelijkse Gedachte van vandaag:

Ik heb het recht om te verdwalen. Zo kan ik worden wie ik ben.
Stef Bos

Laat ons de laatste maanden maar verdwalen noemen. Beter zo dan te moeten toegeven dat ik mijn eigen motto “Whatever happens, kop recht en voortdoen” ontrouw was. Mind over body werkte ook niet. Of net wel. Alleen weigerde mijn brein de gedachten te sprokkelen die ik wou. Of hoe eenvoudig zou het zijn mochten we ons gevoel kunnen sturen in de richting die we willen?
“Dat kan ook” hoor ik menig stem in mijn omgeving zeggen, nog voor ik de vraag stel.
En soms is daar die beruchte druppel en denkt de bitch in mij: “Mensen, ik heb jaren geluisterd – en zou het nog steeds doen – naar jullie tranendal over k*t-boetes, haperende romances, kleurrijke aambeien, mislukte piercings, de brutale impact van gastro-enteritis en onhebbelijke schoonmoeders. Ik heb nooit gezegd “maar neen, schouders recht, leven en lachen”. Mag ik nu even wat tijd om me te voelen zoals ik me voel?”

Natuurlijk, niemand ontneemt me het recht - dat doe ik zelf. En dus moet ik terstond de bitch op het matje roepen. De vrienden weten dat ik bij een zin als “dit is erg voor je” zou vluchten tegen 400km/u. Want men wil geen lastpost voor de omgeving zijn. Men wil positief ervaren worden. Men wil te allen tijde als zijnde sterk en dapper gezien worden.
Wel nu, ik heb gefaald.

Alleen een anonieme blog kan men toevertrouwen dat de laatste weken letterlijk geen 5 minuten brachten waarop ik het ziek zijn kon loslaten. Geen wonder dat mijn hele lichaam stram, stijf en moe voelt. Het nieuwe werk (donderdag!) doet er wellicht geen deugd aan. Angst dat het ziek zijn ook daar voor een grote teleurstelling zal zorgen.

En ondertussen deed ik waar ik het beste in ben: Diegene, die ik het liefste zie en met wie het liefst in alle openheid zou praten, uit de weg gaan of met halve eerlijkheden om de oren slaan. Hoe kan men pijn delen met iemand die men graag ziet? Wat als hij/zij die meedraagt?

Het tij keert. Een klein anoniem hartje onder de riem gaf me het lef om naar de angst te kijken. Weg is die niet. Zichtbaar wel. En daardoor minder voelbaar. Ons anoniempje ben ik hier dankbaar voor. Zij, en die onwetende Hij die tijdens een nachtelijke herhaling van Ter Zake zegt “Kom maar tegen me aan, buiten stormt het, hier kan het anders”.

00:07 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vrienden, ms, leven, bitch |  Facebook | | Pin it! |

06-11-08

Keuzemogelijkheden

Ik hoorde het zo vaak het laatste jaar: “Ach ja, je hebt geen keuze, je moet erdoor”.
Deze uitspraak neem ik niemand kwalijk. Een mens zegt zoveel (en ik vaak de domste dingen eerst). Onwennigheid, gewoontebeestje, zalvende woorden van steun. Ik til er niet zwaar aan.
Totdat ik het mezelf vandaag hoorde uitspreken tegen mijn aangedane zusje.
”Zus, no worries. Ik slaag er me wel doorheen. Ik heb geen keuze.”
Goed bedoeld. Maar onwaar.

Meer dan ooit, verschillende keren per dag, sta ik voor het maken van keuzes. Er zijn veel opties in het assortiment en ergens weet ik dat niemand uit mijn omgeving mij enige beslissing kwalijk zou nemen.

Het is diezelfde omgeving die het kiezen net heel makkelijk maakt.
When the going gets rough, they keep me going.
Iemand liefhebben, in welke vorm dan ook, geeft meer energie dan ooit gedacht.
Ze zijn dan ook heel gemakkelijk om van te houden.
Ik hoop dat ze dit in alle waardevolheid zelf in de spiegel mogen zien – om vervolgens van daaruit de juiste keuzen te mogen maken naar hun eigen gelukkige leven toe.
Ze zijn het waard. Ook dat zusje van me.

00:02 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ms, vrienden, liefde |  Facebook | | Pin it! |

05-11-08

Just do it

Goed nieuws brengt wel vaker slecht nieuws met zich mee. We starten de komende maanden nog niet met de chemokuur en gaan voor de wekelijkse inspuitingen. Dat houdt in dat ik voorlopig geen gloed afgeef in het donker en we zelf de verlichtingskosten van deze winter zullen dragen.
Dit is een leefbare beslissing.

Het beestje heeft eindelijk de definitieve naam van MS, die van het agressieve soort. De hersenontsteking is permanent.
Time is short. En toch gaan we voor kwaliteit tov kwantiteit. Dr. S. gaat erin mee dat een nieuwe werkomgeving voor stimulans kan zorgen. De voorwaarde is alles met mate en een serieuze grenscontrole. Werk. Avondleven. Weekendleven. Stop durven zeggen bij het eerste signaal – niet bij het vijfde. Verder durven stappen in het onbetrouwbaar zijn door op een laatste moment alles af te blazen. Brr. Bewuster omgaan met het “nu” wordt nog belangrijker omdat het de dag van morgen bepaalt. Niets gaat zonder gevolg.
"Dàt, en vooral delen met de omgeving is van groot belang, Noa". “Dat doe ik, dokter. Ik heb fantastische vrienden. En ik blog.”

Vannacht wou ik nog huilen dat ik niet sterk genoeg ben om met dit ziektebeeld te kunnen omgaan.
Vandaag leeft het Nike-gevoel.
Just do it.

00:06 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ms, leven, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

27-10-08

Detox

Ik vraag me af waarom het me zoveel moeite kost je te schrijven, nu ik je terugzag. Ik wil je bij me.
Is het vanwege je mooie stem?”


”No baby, it’s my divine body.”
Als antwoord had het niet kwaad gestaan, doch helaas, we bekennen: ik ben op het slechte pad en langzaamaan verdwijnt alle kilo-moeite van het voorjaar naar de categorie “tevergeefs”. Het aandeel cortisone daalt zienderogen. Deze pondjes gaan door het mondje en niet via infuus.

Met zijn zelfde spontaniteit volgt een paar dagen later:
”Je bent verdikt sinds ik je in april leerde kennen. Wij gaan daar samen iets aan doen.”

Hij bedenkt een plan met gecodeerde rapportering via facebook. Er zijn zelfs beloningen te verdienen. Zulke dingen werken altijd bij een vrouw.

Dag 1 en de detox raast door mijn lichaam. Na maanden knoopte ik de loopschoenen weer aan and it felt good ! Gisteren wou ik alleen nog onder een deken wegzakken met My Immortal van Evanescence op de oren (willen maar niet gedaan). Vandaag hop ik door het huis op tonen van de Spice Girls (auchie - shame).

Het is duidelijk wat hij van mij in de plaats verwacht.
Mag ik dan tijdens de film je handje vasthouden wanneer ik schrik heb?”

Een detox van suiker is draaglijk wanneer er zoveel ander zoets bestaat.  

23:27 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dieet, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

22-10-08

Ik pas

Aldus klinkt AR op Facebook:

“Ik wil de draad van onze vriendschap terug oppakken. Kan je aub mijn vriendschapsverzoek aanvaarden?”

Het is niet voor niets dat mensen uit het verleden niet zijn meegekomen naar het heden.

Wil ik die draad terug oppakken ? Als ik me niet vergis knipte ik die door na haar melding dat alleen ik haar huwelijk kon redden. Meer gedetailleerd kwam het erop neer dat hun relatie alleen nog zin had voor hem indien hij zijn dierbare vrouw met mij de liefde kon zien bedrijven. Ik was toen verlegen en ik paste.
Er staat nu “vrijgezel” bij haar profiel.

Ik ben niet langer verlegen.
Ik pas. Alweer.

14:53 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden, facebook |  Facebook | | Pin it! |

21-10-08

Diepe oppervlakkigheid

Zo gaat dat dan bij soulmates:
Zeg je “ik heb gisteren deftig gehuild , 4 tranen, veel geschok, lawaai en snot”, dan krijg je van hen de pretoogjes, daarna de “écht?”, een samenzweerderige grinnik gevolgd door een “wauw cool !”. De ogen glunderen bij een “en toen?”. “... viel ik in zijn arm in slaap tot de ochtend.” “Nei-eig”. Zij weten wat ik bedoel. Bij deze maten, makkers, madammen sta ik nooit stil bij het woord vertrouwen. Het is er gewoon.

Als delen zo goed doet, waarom gaf ik dan de laatste weken toe aan de zuigkracht van de sofa? Waarom dieper wegzakken in oppervlakkigheid via de tv?
“Geef het een jaar”, oppert de arts. “Zolang duurt de depressie bij lotgenoten totdat ze de ziekte accepteren.” ”Niet bij mij” zei ik luidop. “Ok” sprak mijn binnenkant. Na een paar weken denk ik “het is nu klimmen of verzuipen in dit donkere hol”.

De sofa bracht geen rust. Hooguit (nog) wat extra kilo’s en tv-ergernis. In ER is nu zowat alleman met iedereen geweest en elke patiënt krijg er een cardiac arrest. In Gilmore Girls blijven zowel moeder als dochter hangen in de pre-adolescentiefase – die vage periode tussen de notie dat jij de wereld niet begrijpt en het besef dat het de wereld is die jou niet begrijpt – om vervolgens conversaties af te rammelen die doen vermoeden dat ze à rato van # woorden per minuut  worden betaald. Daarna zijn er de experten in Medical Investigation die elkaar nog moeten uitleggen wat botulisme is en de vergaderingen van Criminal Minds en Stargate waarin ze elk om beurt 1 zin mogen praten om de rolverdeling eerlijk te houden.

Diep in oppervlakkigheid zitten doet een mens verzuipen.

23:53 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tv, ms, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

08-10-08

Time out

Time out. Voor de wedstrijdspeler klinkt het als luttele seconden van adempauze, voor een ander is het een tv-programma van een half uur. Ik ben een veelvraat en wens een heel weekend time out. Een week zelfs. Weg van de wereld. Dichter bij mezelf. Een plaats waar ik me heel goed voelde een half jaar terug. Een plaats die ik niet terugvind op de wereldbol. Of toch, daarvoor moeten we door het regenwoud. Daar waar plensbuien stromen over het gezicht en het water voeding brengt voor nieuwe groei. Ik ben klaar voor die reis, al moeten er nog een aantal modaliteiten beslist worden. Als zoiets al kan.

In Westende staat het ideale time out huisje. Een paar daagjes alleen. Herbronnen is de moderne term daarvoor. Daarna mijn geliefde erbij. Na een paar dagen hem uitwuiven om de dames binnen te laten. Met cava in de jacuzzi, in pyjama op de bank, de ochtendkrant met de nodige commentaar zusterlijk delen bij versgeleverde broodjes.

Het klinkt heerlijk zo’n time out.
Morgen even Westende bellen.

23:19 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: leven, vakantie, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

09-09-08

Social skills

Eerst Delhaize met het grote Smurfenboek. Wij apen na met Facebook. Een poging om foto’s te verzamelen van alle acteurs opdat later een geIllustreerd levensverhaal kan volgen. Maw:ik volg een spoedcursus social skills. Yep, ook daar ben ik een maandagochtendcreatuur van arbeiders met zware weekendkaters die tevens niet alle stukken binnen hadden om de serie fatsoenlijk af te werken.

Het moge gezegd: ik bewonder mensen die erin slagen een constante (gsm-)correspondentie te onderhouden met hun 200 beste vrienden.
Forgive me, for I have failed. En ik ben jaloers. Op hun resultaten (en hun tijdsindeling want hoe krijgen ze het in godsnaam allemaal verhapsakt).
Geregeld word ik geleid door een sadomasochistisch trekje: ik breng graag mensen samen waarna bij het tevreden aanschouwen dat ze best wel matchen ik overweldigd word door Remi-sentiment dat me vertelt dat ik niet thuishoor bij dat groepje.

Laat het duidelijk wezen: ik hou van mensen. Geregeld komen er nieuwe bij of gaat het een trapje dieper met anderen. Zo ook een aantal dit weekend, een paartje aan de linkerkant met weerspiegeling aan de rechterkant. Vier stuks. Schitterende madammen. Jammer dat het lijf ging tegenstribbelen. Ze waren gerust een extra uurtje aandacht waard. Een ander exemplaar bracht me dan weer in serieus conflict met mezelve waarna ik naar gewoonte weer heel snel begrijp waarom Kofi Annan op zijn plaats zit en ik op de mijne.
Exit: de Jeanne D’Arc ambitie.
Enter: het gegeven dat slechts die dingen in anderen storen die je bij jezelf herkent.
Rest: de illustere droom dit tijdig op te merken alvorens het volledige kalverenbestand verdronken is.

23:50 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, vrienden |  Facebook | | Pin it! |

04-09-08

Roodkapje

Vandaag zou ik liever Roodkapje spelen dan te moeten werken.

Het rode jasje in huppeltrutjesstijl zou plaats ruimen voor een volwaardige cape in de zachtste veloursmaterialen (liefst met contrasterende voering) waardoor iedere gracieuze beweging “Vogue” fluistert.

Het rieten mandje – ok die dingen hebben ook hun charme – zien we liever, als we dan toch mogen kiezen, vervangen door een stijlvolle Delvaux. Elegante soberheid doet het nog steeds beter dan overdadige blingbling. Wij houden niet van pathetische merkvermeldingen.

En als we dan toch aan het veranderen zijn: schrap de koekjes. Ook geen druiven. Het is een sadistische gewoonte om bedlegerige ziekenhuismensen waterafdrijvende middelen toe te stoppen. Maar goed, de patiënt van vandaag is niet bedlegerig. Cola Light en ijs mogen gerust. De wandeling door het bos vervangen we door een rit over de Ring in stoere SUV. Alleen die hebben ingebouwde frigoboxen en we moeten het ijs koel houden. Bij het uitstappen (opgelet dat we de cape niet tussen de deur knallen) zouden we een licht geruis horen. Het is de hagelslag die in de (natuurlijk assorti) handtas verleidelijk rammelt.

Soit. De eenvoudige versie mag het ook wezen. Niet werken. Ziekenbezoek. Patiënt voedsel toestoppen. De omgeving wat duister maken. Kaarsje aansteken. Enya op de achtergrond. Rustig de tijd nemen en zeggen: vertel het nu eens allemaal, als je dat wilt. Ik luister.



12:07 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sprookjes, vrienden, gezondheid |  Facebook | | Pin it! |

14-08-08

Beestenboel

- Ga je niet lachen?
- Wel euh ...
- Dat was niet echt een vraag, Noa.
- Oeps. Scoezie. Ik luister.
- Ik ga je missen.
- Beetje idem
- En ik neem een stuk van je mee
- Aha. Mag ik kiezen welk?
- Neen. Jouw badeend steekt al weg.
- Het is toch jouw badeend nu?
- Onze badeend.
- Aha. Namen wij dan ooit een bad samen?
- Niet te geloven. Dat kind blijft woorden produceren, zelfs op dit moment. Focus, Noa. Focus
- Oeps. Scoezie. Beetje onwennig.
- Dus eendje gaat mee.
- Fijn.
- Ik kocht het laarsjes.
- Oowkeej ...
- Mocht het regenen. Koude voetjes vermijden.
- *grinnik*
- En een K-Waytje.
- ...
- Een petje had het al.
- Gekregen van VTM?
- Tss. Ik heb het ook leren zwemmen en vissen.
- Je bent lief.
- Zoals de mama van eendje.
- Hebben we die dan ooit gekend?
- Arghrr ...
- Ahum ... Scoezie
- Dus ik ga je missen.
- Heb het daar vooral goed.
- En dan zien we elkaar op 12 september.
- Ja. Dikke kus aan badeend.
- En ik ?
- Ja, jij ook.

 

00:42 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |

06-08-08

Verwachtingen

En wanneer je je dan afvraagt wat jullie in godsnaam aan elkaar bindt dan hoor je in afwachting van een antwoord (dat je eigenlijk toch al lang kent maar niet onder ogen wilt zien), de tanden knarsen zoals ze niet meer deden van toen je nog verplicht te biechten moest.

Is de verwachting dezelfde? Het staat al niet mooi die te hebben in de eerste plaats. En hoe fouter kan het zitten als die ene verwachting al niet gelijk loopt, terwijl die als enige partijen verbindt.

“Zeg wat je hier eigenlijk verwacht”, wil je opdragen maar het geeft de vrouw zo’n wanhopig tintje want als man zitten ze nog steeds met die angst voor kletsende vrouwen in bed die ondertussen wijde cirkels trok zodat iedere andere relatie erin thuishoort. Totdat hij zelf de zin eruit brengt met de gepaste nonchalance - want bij een man staat het stoer – en het tafereel meer wegheeft van een erotisch voorspel dan van een vraag die een eerlijke respons verwacht.  

 

Het is bij het verlangen naar wat afstand in … euhm …de hoop zo toch dichter bij elkaar te raken  (quid logica) dat het antwoord op die eerste vraag komt.
Niets.
Het is die “niets” die de spanning van tafel veegt en die in de ongedwongenheid van het verdere verloop misschien zaadjes zal planten. Of niet.

“Je moet gewoon loslaten, Noa”, zegt de wijze vriendin. “Geen verwachtingen hebben en gewoon jezelf blijven. Dat werkt altijd best. Kijk maar naar mij”.
En wanneer ik effectief kijk verdraait haar volle mond tot nog bredere Aquafreshsmile. Aan het tafeltje naast ons komt een knap en welgekleed heerschap te zitten. Haar stem gaat hoger en luider klinken zodat het hem vooral opvalt hoe goed en lang die werktitel klinkt. De vingers draaien een plukje haar vervaardig tot mooie krullen en er worden dure woorden in de strijd gegooid waarvan ik weet dat ze ware betekenis niet kent.

 

“Geen verwachtingen hebben en gewoon jezelf blijven”.

 

Sure.

14:02 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden, liefde |  Facebook | | Pin it! |

25-05-08

Wolven

Ze komen in allerlei maten en vormen.
Ze hebben meer dan alleen een schapenvacht want in verkleedpartijen zijn ze het best. Naargelang de opponent toveren ze in een mum van tijd het juiste plunje voor de dag.

Wolven.
Ik ontmoette er gelukkig tot op heden slechts twee.
Beiden vertonen wel gelijke trekjes. Ze spreken zinnen uit als “de psychologie van de mens kan me niets leren want ik weet meer dan alle mensen samen”. Ze roepen zichzelf uit tot Engel – ja, met grote E aub. De wereld knikt volgzaam, soms in geloof, soms in medelijden. Tenslotte voelen ze zich wees. Desolaat en onbegrepen. Zo gaat dat aan de top, als niemand je exquise ten volle kan begrijpen. Ze storten in elkaar wanneer er mogelijkheden worden aangereikt. Het grote crisisspel. Ze gaan er ver in want de façade moet vooral overeind blijven. Met de jaren raakt men bedreven in het herkennen ervan. Ik hoop het voor mezelf.

Terwijl iedereen zich verdiept in wat ze aanbrengen – voornamelijk heel liefdevolle reminders dat je niet alleen klein bent maar zelfs petieterig en hulpeloos nietig – roven ze jouw nest leeg. Indien mogelijk zelfs de staketsels onder jouw paalwoning. Ze gaan grondig te werk. Schromen geen leugens. Dat de ware daden vooral nooit het daglicht zullen zien. De veerkansen tot een minimum herleiden.

Maar je veert recht. En je zwijgt. Want van tegenslagen leert men. Men wordt er zelfs sterker van. Dus waarom spreken? Wie kan geloven dat engelen tot zoiets in staat zijn? En daarbij, de daden van een ander veroordelen staat zo slecht. Er is wel altijd een verklaring. Tenslotte zegt boosheid meer over de boze dan over het onderwerp. En je wilt wel spreken, uit bescherming voor de ander. Dat die vooral niet in dezelfde val loopt. Maar wat als jij je vergist? Misschien is je eigen wereld te klein om te begrijpen dat het wel degelijk engelen zijn.
En dus kauw je op die boosheid. Verzin je heel der constructies om de wolf zijn redenen kosjer te maken. Aanvaardbaar. Hapklaar. Nu even slikken en ’t is vergeten en vergeven. Doorgaan. Leugens doen er niet meer toe.

Tot machopoes ligt te huilen van pijn. Of een obligaat vrouwenmiddagje leert dat er eigenlijk niets veranderd is. Dat de brok nog steeds kokend warm in je keel zit. Je weet niet hoe je hem eruit moet spuwen, noch hoe je kan doorslikken. Voor je het weet zijn er waardevolle uren voorbij. Jammer. En je weet zelfverwijtend niet of je in hun of eigen val bent getrapt.

En net dan krijg je bericht van een andere overlevende. Met veel vragen. Veel pijn. Dan lees je. Herlees je. Antwoord je (nog) niet. Je wenst alleen dat de nacht de nodige wijsheid zal brengen om er eerlijk en menselijk mee om te gaan.

23:53 Gepost in Noalinne | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrienden |  Facebook | | Pin it! |